Pages

Thursday, May 29, 2008

လုပ္စား

နာဂစ္ေၾကာင့္အသက္ဆံုးရႈံးသြားသူမ်ားထဲမွာကၽြန္မသိေသာ အေယာက္ေပါင္း ၃၃ ေယာက္
နဲ႔ တစ္ရံုးတည္း ေအာက္မွာ ကြင္းဆင္းလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ေဖာ္ညီမငယ္တစ္ေယာက္အသက္
ဆံုးရႈံးခဲ့ရပါတယ္။ သူကပိုက္ဆံကိုင္တဲ့သူဆိုေတာ့ သူ႕မွာပိုက္ဆံ (၁၀)သိန္းေက်ာ္အထုပ္ကို
လြယ္ထားၿပီးဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ က်န္တဲ့ေယာက်္ားေလးေတြမနဲရုန္းၿပီးအသက္လုရွင္က်န္ခဲ့ေပ
မယ့္သူ႕ကိုေတာ့ခုထိရွာလို႕မေတြ႔ေတာ့လို႕ေသၿပီလို႕ဘဲယူဆလိုက္ရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ေရ
ၿပန္က်သြားေတာ့သူခႏၱာကိုယ္ကေတာ့အပင္ေပၚမွာညိက်န္ရစ္ခဲ့တယ္လို႕ေၿပာပါတယ္။ အခုမွ
ဘြဲ႔ရလို႕အလုပ္၀င္ခါကေလးပါ။ အရမ္းသနားဖို႕ေကာင္းပါတယ္။ ဌားထားတဲ့လက္သမားဆရာ
ေတြပန္းရန္ေတြကေတာ့အကုန္အသက္ဆံုးရႈံးသြားၾကပါတယ္။သူတို႕ကေတာ့လပြတ္တာမွာ
တံတားသြားေဆာက္ေပးေနတဲ့အဖ႕ြဲထဲကပါ။
ၿပင္စလူမွာတာ၀န္က်တဲ့အဖြဲထဲကေခါင္းကိုထက္၀က္ကြဲသြားတဲ့ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္း
ကေတာ့ကံေကာင္းစြာအသက္ရွင္က်န္ရစ္ပါတယ္။ လက္ရွိသူတို႕႕အဖြဲ႕ရထားတဲ့သတင္းက
ေတာ့အဲေလာက္မဆိုးရြားေပမယ့္ေန႕လည္ ၁၂ နာရီေလာက္မွာမုန္တိုင္းကအရမ္းကိုအရွိန္ၿပင္း
ၿပင္းနဲ႕ဦးတည္လာၿပီဆိုတာကိုရြာကလူၾကီးေတြသူ႕ကိုသတိေပးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႕အားလံုးၿမင့္
တဲ့ေနရာဘက္ကိုေၿပးသြားၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္သူကေတာ့ရြာသူၾကီးမိန္းမအထုပ္အပိုးေတြ
ကိုသြားကူၿပီးသယ္ေၿပးဖို႕ေၿပးသြားပါတယ္။ မုန္တိုင္းကအရွိန္ၿပင္းစြာတိုက္လာလို႕သူနဲ႕အဖြဲသား
ေလးေယာက္ေက်ာင္းေဆာင္ဘက္ကိုေၿပးကပ္ၿပီးအကာကြယ္ယူဖို႕သြားပါတယ္။အစပိုင္းေတာ့
သူတို႕လံုၿခံဳၿပီလို႕ထင္ေပမယ့္ေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခုလံုးၿပိဳက်သြားတဲ့အခါသူတို႕အားလံုးအၿခား
တစ္ေနရာကိုေၿပးဖို႕ၾကိဳးစားခ်ိန္မွာဘဲေက်ာင္းေဆာင္အမိုးတစ္ခုသူ႕ေခါင္းေပၚၿပဳတ္က်ၿပီးလဲက်
သြားပါေတာ့တယ္။သူသတိထားမိတဲ့အခ်ိန္မွာဘဲသူ႕ေခါင္းမွာေသြးေတြနဲ႕ေခါင္းကြဲသြားၿပီလို႕
သိလိုက္တာနဲ႕႕သူကဆံပင္အရွည္ထားတဲ့သူမို႕အဲဒီဆံပင္ေတြကိုေခါင္းကြဲသြားတဲ့အေပၚမွာဖံုး
အုပ္ၿပီးအုပ္ထုပ္ကိုစြပ္ဖိခ်ထားလိုက္ပါတယ္။သူအဲဒီရြာမွာဘဲႏွစ္ရက္ေလာက္က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီးေနာက္
မွာေမာ္ေတာ္ဘုတ္တစ္စီးအကူညီနဲ႕ေၿမာင္းၿမကိုေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။သူၿမဳိ႕ေပၚေရာက္ေရာက္ၿခင္း
ေဆးရံုမွာဆရာ၀န္ကိုသြားၿပခဲ့ေပမယ့္ဆရာ၀န္ကအနာကအရမ္းၾကာေနၿပီမို႕ခ်ဳပ္ဖို႕အခ်ိန္ေနာက္
က်ေနၿပီလို႕ေၿပာပါတယ္။ဒါေပမယ့္သူ႕အထက္ကတစ္ေယာက္ကေတြ႕သြားတဲ့အခါမွာေတာ့သူ႕
ကိုေဆးရံုတင္ခိုင္းၿပီး အနာကိုသန္႕ရွင္းေရးလုပ္ၿပီး (၂၂)ခ်က္ခ်ဳပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ သူေဆးရံုေပၚမွာ
သံုးရက္ေလာက္ဆက္ေနေပမယ့္ဆိုးဆိုးရြားရြားမခံစားရပါဘူး။ ရြံ႕ေရေတြလူေသေတြနဲ႕ညစ္ပတ္
ေနတဲ့ေရေတြၾကားမွာအသက္လုခဲ့ရေပမယ့္သူ႕ေခါင္းကအနာေပၚမွာေရာဂါပိုးမကူးစက္တာဘုရား
ကိုေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။သူရြာမွာက်န္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ရက္မွာေတာ့အသက္ဆက္ဖို႕အုန္းဖူးနဲ႕အုန္းရည္ကို
သာမွီ၀ဲခဲ့ရပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ခ်ဳပ္ရိုးေၿဖၿပီးတာနဲ႔တစ္ၿပိဳင္နက္သူ႕အလုပ္ၿဖစ္တဲ့ကယ္ဆယ္
အေရးအလုပ္ေတြကိုဆက္လုပ္ေနပါတယ္။
ဒီထက္ရင္နာစရာေကာင္းတဲ့အၿဖစ္ပ်က္ေတြအေတြ႕ၾကံဳေတြအမ်ားၾကီးၾကားၿမင္ေတြ႕ေနရေပမယ့္
ကိုယ့္နဲ႔အရင္းနွီးဆံုးသူေတြရဲ႕အၿဖစ္ပ်က္ေတြကိုသာေ၀ဌတာပါ။
မုန္တိုင္းေနာက္ကြယ္မွာတစ္ကယ့္ကိုဒုကၡေရာက္ေနတဲ့သူေတြရွိသလို သူတို႕ေတြနဲ႕ေရာေယာင္ၿပီး
ေနတဲ့သူေတြလဲရွိပါတယ္။ တစ္ေန႕ကဖိုင္တစ္ခုထဲကိုစစ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒုကၡသည္ေတြထိုင္ၿပီး
သူမ်ားအစာေ၀တာေစာင့္ေနၾကတဲ့အထဲမွာ ခေမာက္ေတြ၊ စက္ဘီးေတြ (တစ္ခ်ိဳ႕ကပန္းဘီးနဲ႕
ေတာင္လာေတာင္းတာ)နဲဲ႕အေသခ်ာအက်နလာထိုင္ေနတာေတြ႕ရပါတယ္။ ေစတနာရွင္ေတြ
လွဴၾကတဲ့အထဲမွာတစ္ခ်ိဳ႕ကရွိလုိ႕လွဴသလို၊ မရွိတဲ့အထဲ ကိုယ္စားေနတဲ့အထဲကလဲဖဲ့လွဴတဲ့သူေတြ
ရွိတဲ့အတြက္အဲဒါေတြကိုတစ္ဆင့္လွဴေပးတဲ့သူေတြေရာ၊ အလွဴလက္ခံတဲ့သူေတြကပါရိုးသား
ေစတနာပါဖုိ႕အေရးၾကီးတယ္လို႕ကၽြန္မကေတာ့ၿမင္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံတစ္ေဒၚလာတိုင္းကသူ႕တန္
ဖိုးနဲ႔သူရွိၿပီးသားပါ။ အလကားရလို႕လွဴတယ္ဆိုတာတစ္ေယာက္မွမရွိပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလက်
ေတာ့စိတ္ထဲမွာမေကာင္းဘူး။ လွဴတဲ့သူေတြကလွဴတယ္၊ လုပ္အားေပးတဲ့သူေတြအပင္ပန္းခံၿပီး
ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်သြားလွဴတယ္။အဲဒီအထဲမွာ လုပ္စား ေတြအမ်ားၾကီးဘဲ။ ကၽြန္မအေဖေၿပာတဲ့
စကားတစ္ခြန္းကိုသတိရမိတယ္။ ေစတနာနဲ႕လွဴတဲ့ပိုက္ဆံကိုဘယ္ေတာ့မွအလြဲသံုးစားမလုပ္မိ
ေစနဲ႕႔တဲ့။ ကိုယ္ကအိုးအိမ္နဲ႔ေနရေပမယ့္လမ္းေဘးမွာထိုင္ ေနစရာမဲ့တဲ့သူေတြစားစရာမေၿပာနဲ႕႔
ဘာမွမရွိတဲ့သူေတြနဲ႔ေရာၿပီးေနတဲ့အခါ(အလကားရတာကိုး)ေနာက္ဆံုးရလဒ္ကေတာ့အမွန္တစ္
ကယ္ဒုကၡေရာက္သူေတြကိုၿပန္ခိုင္းတာေတြ၊ မထင္မွတ္တဲ့ေနာက္ဆက္တြဲဆိုးက်ိဳးေတြကိုခံေန
ရတာကေတာ့အစစ္မွန္ဒုကၡေရာက္သူေတြပါ။ စိတ္ထဲမွာမတင္မက်ၿဖစ္ေနတာၾကာၿပီ။
အိပ္ရာေပၚကမထႏိုင္လို႔စာမေရးၿဖစ္တာ။ အခုေတာ့ေရးခ်လိုက္ၿပီ။ မေက်နပ္ရင္လဲကၽြန္မကိုဘဲတိုက္ရိုက္ရွင္းၾကေပါ့။

Monday, May 19, 2008

ခရီးသြားခဲ့ပါသည္

ၿပန္ေရာက္လာပါၿပီ။ အခုတစ္ေခါက္ခရီးသြားရတာစိတ္ကိုမေၿဖာင့္ဘူး... ၿမန္မာၿပည္မွာမုန္တိုင္း
ၿဖစ္တယ္.. အိမ္မွာေခါင္မိုးေတြမရွိေတာ့ဘူး...ေခါင္တိုင္ကအစၿပဳတ္သြားတယ္...ၿခံစည္းရိုးေတြ
လဲအကုန္ပ်က္..ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္ဖို႕ေကာင္းတယ္. မိသားစုအားလံုးအသက္ေဘးမေရာက္
တာကိုဘဲဘုရားကိုေက်းဇူးတင္ရတယ္။
ဒီတစ္ခါကေတာ့ညီမအငယ္ဆံုးဘြဲ႔ယူတဲ့ပြဲကိုသြားတာပါ။ ၿမန္မာကေလယဥ္ေတြၿပန္ထြက္
လာႏိုင္လို႔မိသားစုစံုစံုညီညီအားလံုးၿပန္ေတြ႔ရေတာ့ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ မိသားစုအား
လံုးမဆံုတာ (၁၀)ႏွစ္ေလာက္ေက်ာ္ၿပီ။ တစ္ေယာက္မဟုတ္တစ္ေယာက္အၿမဲလြတ္ေန
တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့မိမိရရဘဲအရမ္းကိုလွတဲ့ေက်ာင္း၀င္းၾကီးမွာ ၀တ္စံုေတြနဲ႔ဘြဲ႔ႏွင္းသ
ဘင္ကိုေတြ႔ေတာ့လြန္ခဲ့တဲ့ (၇)ႏွစ္ေက်ာ္က ကိုယ္တိုင္ယူခဲ့တာကိုၿပန္သတိရမိတယ္။
ေက်ာင္း၀င္းကိုရိုက္ထားတဲ့ပံုေလးေတြကိုဘဲတင္ေပးလိုက္တယ္။ စာေရးဖို႕ကၾကာၾကာ
ထိုင္လို႔မရလို႔...








၀ါးခဲ့တယ္.....အၿပတ္ဘဲ...


ထိုင္းေလဆိပ္မွာ..

အၿငိမ္မေနႏိုင္ဘဲ ၿခံထဲမွာပန္းပင္ေရဆင္းေလာင္းလို႔ေမွာက္ထိုးၿပဳတ္က်တာကေတာ့
ရွားေစာင္းလက္ပတ္အပင္နဲ႔ႏွင္းဆီဆူးေတြၾကားမွာ..နာလိုက္တာေတာ့ေပါမေနနဲ႔...
အနာဆံုးကေတာ့ခါးဘဲ...အခုထက္ထိခံေနရတုန္းဘဲ။ တစ္ကုိယ္လံုးႏွင္းဆီဆူးၿခစ္ရာ
ေတြနဲ႔..မသိရင္ က်ားလိုလိုေၾကာင္လိုလို...ဆိုးပါ့....

အေရးထဲမွာေရဘ၀ဲေတြနဲ႔ေတြ႔ေသးတယ္.အဲဒါကိုေၾကာ္စားတဲ့သူလဲရွိတယ္..
ေရႊအင္းေလးကိုလဲေန႔တိုင္းလိုလိုေရာက္ၿဖစ္တယ္..ရွမ္းေခါက္ဆြဲသြားစားတာ...
ညံ့လိုက္တာမေကာင္းလိုက္တာ...အရင္တစ္ခါစားတာနဲ႔ကြာလိုက္တာ..ဆိုးပါ့။
မေန႔ညကၿပန္ေရာက္တယ္...ညီမေလးနဲ႔...ေရာက္တာနဲ႔ဖ်ားတာပါဘဲ...
ရံုးေတာင္မတက္ႏိုင္ဘူး..အိမ္ကိုလဲစိတ္ပူ..ေပ်ာက္ေနတဲ့ၿမန္မာၿပည္ကသူငယ္
ခ်င္းေတြ..ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့သူေတြကိုလဲစိတ္ပူ.....အပူတစ္ကာ့အပူဆံုးအေၿခေနမွာ...
အေရထဲစိတ္သြားတိုင္းလူကမလိုက္ႏိုင္ဘူး...တတ္ႏိုင္သေလာက္နဲ႔လဲမလံုေလာက္ဘူး။
အေရးထဲဒုကၡသည္ေတြေပးဖို႔ပစၥည္းေတြသယ္သြားပါတယ္..ေလယဥ္ကလက္မခံဘူး..
ဆိုးတယ္...
ဒီတစ္ခါေတာ့ပူပူမွာ Vivo City ဆိုတာကိုေရာက္ခဲ့တယ္..ေပ်ာ္ခ်ာၾကီး...



ညေနခင္းမွာ..သြားထိုင္ေဆြးေနတာ..ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္..တမ္းတကာလြမ္းရပါ့မယ့္....

ဘန္ေကာက္အမွတ္တစ္ရေတာ့ဆံထိုးတစ္ေခ်ာင္းေလး...ရလာတယ္.။။။
မိတယ္ဟုတ္...

Friday, May 2, 2008

ထြက္ေပါက္

အေ၀းမွာေလ ငါလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၾကယ္ေလးတစ္လံုးမ်ားေတြ႔မလားလို႕႔
အေမွာင္ထုကိုခြဲထိုး...ေလၿပင္းကိုရင္စီးခံၿပီးၾကည့္လိုက္ေတာ့..ၾကယ္ေလးတစ္
လံုးမေၿပာနဲ႔ တိမ္အၿဖဴစြန္းေလးေတာင္မေတြ႔ရဘူး...
ေမွာင္မဲေနတဲ့ပတ္၀န္းက်င္မွာ ငါ့ကိုယ္ငါၿပန္ငံု႔ၾကည့္တာေတာင္မေတြ႔ဘူး
ေၿခဖမိုးမွာေတာ့က်လာတဲ့မ်က္ရည္တစ္စက္..ေအးစက္စက္နဲ႔
ငါ့ရင္ထဲမွာဗလာ..ဦးေႏွာက္ဆိုတာဘယ္သူေဖာက္စားသြားလဲ
ႏွလံုးသားကေတာ့ဦးတည္ရာေနရာရွာ..
ဘယ္မွာမ်ားလံုၿခံဳႏိုင္ပါ့မလဲ
ကိုယ္ရပ္မိတဲ့ေနရာေနာက္ေက်ာမလံုလို႕႔အခန္းထဲၿပန္ေၿပး၀င္မယ့္အစား
ငါအေ၀းၾကီးကိုေၿပးမယ္လို႔ဆံုးၿဖတ္လိုက္တာနဲ႔
ေၿခလွမ္းေတြက သံုးလွမ္းေၿမာက္ၿဖစ္ေနၿပီ...ငါမေမာေသးဘူး
ငါေခၽြးမစိုဘူး...ငါေၿပးေနတာေသခ်ာပါတယ္ေနာ္..
မဲေမွာင္ေနေတာ့ငါဘာမွမၿမင္ရဘူး...ငါသိတယ္
ငါေၿပးေနတယ္... ငါ့ကိုလွမ္းဖမ္းတားၿပီး အၿပစ္ဒဏ္ခတ္မလား
ငါ့ကိုေႏြးေထြးတဲ့ရင္ခြင္ထဲကိုဆြဲသြင္းဖက္ထားမလား
ငါ့ကိုၾကင္နာတဲ့စကားေတြနဲ႔ၿမဴဆြယ္သိမ္းသြင္းၿပီးေခ်ာက္ထဲကိုတြန္းခ်မလား
ငါမသိဘူး...
ငါေၿပးေနတုန္းဘဲ......

 
Powered by Blogger