Pages

Saturday, August 30, 2008

ေကာက္ရိုးမႈိခ်ဥ္စပ္ေၾကာ္၊ မႈိဟင္းခါး

အစားစံု..အစံုစားသတၱ၀ါထဲမွာကၽြန္မလဲပါလိမ့္မယ္..အထူးသၿဖင့္မဟုတ္ကဟုတ္က ကိုယ္နဲ႔
မတည့္တဲ့အစာေတြဆိုစားခ်င္တာေသေတာ့မယ္။ အခုလဲမႈိ၊ မႈိေတာင္မွခါတိုင္းစားတဲ့ေငြႏွင္းမႈိ
မဟုတ္ဘူး။ ေကာက္ရိုးမႈိ၊ အဲဒါကဒီမွာမေရာင္းဘူး၊ တစ္ခါတစ္ေလေတာင္ေပၚတက္တဲ့ေက်ာင္း
သားေတြခူးလာေပးမွရတာ.. ၿမန္မာၿပည္ကေနခြဲကတည္းကေကာက္ရိုးမႈိကိုစားရတာဒါပထမ
ဆံုးအၾကိမ္ပါဘဲ။ မႈိေလးေတြကေတာင့္တင္းလတ္ဆတ္ေနတာ..သဲေတြနဲနဲေပေနေတာ့ေသခ်ာ
ဖြဖြေလးသြားပြတ္တံနဲ႔ၿခစ္ေဆးရတယ္။ ေနာက္ေတာ့အဖတ္မွ်င္ေလးေတြလုပ္ထားၿပီး......
ေကာက္ရိုးမႈိၾကီးၾကီး - ၅ ပြင့္
ၾကက္သြန္ၿဖဴ - ၄ မႊာ
ခရမ္းခ်ဥ္သီး - ၁ လံုး (မမွည့္တစ္မွည့္)
ငရုတ္သီးစိမ္းေတာင့္ရွည္ - ၁ ေတာင့္
ဆီပူပူမွာ ၾကက္သြန္ၿဖဴကိုဓါးၿပာရိုက္ထည့္လိုက္ၿပီးေတာ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီးကိုလဲမခြံႏႊာထည့္ပါတယ္။ နဲနဲ
ေလးမ်ားခ်ဥ္မလားလို႔၊ ၿပီးေတာ့ငရုတ္သီးစိမ္းေတာင့္ရွည္ကိုအေၿမာင္းလိုက္လွီးထည့္ၿပီး သန္႔စင္ၿပီး
မႈိေတြထည့္ဆားနဲငယ္ထည့္ၿပီး ခ်ိဳမႈန္႔နဲနဲထည့္၊ မထည့္လဲခ်ဳိေနၿပီ။ ၿပီးရင္ေမႊ..က်က္ေလာက္ပီဆိုရင္
ေကာက္ရိုးမႈိငရုတ္ခ်ဥ္စပ္ေၾကာ္တစ္ခြက္ရပါပီ။
ဒါဘဲလားဆိုေတာ့မပီးေသးပါဘူး။ မုန္လာထုတ္ကိုလက္တစ္ဆစ္စာေလာက္လွီးၿပီး၊ ၾကက္သြန္ၿဖဴ၊ မွ်င္
ငပိ၊ ငရုတ္ေကာင္းႏိုင္ႏိုင္နဲ႔ဟင္းခါးခ်က္ေသာက္ပါေသးတယ္။ က်က္ခါနီးပြက္ပြက္ဆူမွေငြႏွင္းမႈိေလး
ေတြခတ္လိုက္ရံုပါဘဲ။ အရမ္းကိုေသာက္လို႔ေကာင္းတဲ့ မႈိမုန္လာထုပ္ဟင္းခါးပါ။...ယံု၀ူးဆိုစမ္းၾကည့္....
ေနာက္ဆံုးေတာ့....ေဖ်ာ္ရည္..နာနတ္သီးေဖ်ာ္ရည္မွာ ပူတီနံရြက္ေလးခတ္ထားတာပါ။ အနံ႔ေလးကသင္း
ေနပီးအရမ္းကိုေသာက္လို႔ေကာင္းပါတယ္။ ေဖ်ာ္ရည္မၾကိဳက္တတ္တဲ့ကၽြန္မေတာင္ (၃)ခြက္ အသာေလး
ဘဲ။

Sunday, August 24, 2008

ဇီးၿဖဴငါးပိေထာင္းႏွင့္ထမင္း၀ိုင္း

မေန႔ညက ပရီးမီးယားလိဒ္ ေဘာပြဲေႏွာက္ယွက္တာနဲ႔ မနက္ (၂)နာရီေလာက္မွအိပ္ၿဖစ္
တယ္။ အိပ္ရာႏိုးေတာ့ဗိုက္ေတာ္ေတာ္ဆာေနပီ။ မဆာဘဲေနေတာ့မလားေလ ၁၂ နာရီ
ေတာင္ေက်ာ္ေနပီ။ မိုးလင္းကတည္းကစဥ္းစားမိတာစားဖို႔ပါဘဲ... ဆိုတဲ့သီခ်င္းလိုဘာ
စားရင္ေကာင္းမလဲဆိုတာထက္ဘာစားခ်င္သလဲဆိုတာအရင္စဥ္းစားရပါတယ္။ ႏွဖူးေပၚ
လက္တင္ၿပီးေတာ့..ဇီးၿဖဴသီးၿပဳတ္ထားတာရွိတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္က စင္ကာပူက ေစတနာ
ရွင္တစ္ဦးတစ္ကူးတစ္ကပို႔ေပးလိုက္တာ...ၿမန္မာၿပည္က export လုပ္တဲ့ဟာေတြဆိုေတာ့
အရမ္းေတာ့မလတ္ေတာ့တာနဲ႔ခ်က္ၿခင္းၿပဳတ္ၿပီးသိမ္းထားတာ....
ဒါေၾကာင့္ဇီးၿဖဴသီးေထာင္းနည္းကိုဘဲအစဥ္တစ္က်ေၿပာၿပေတာ့မယ္။ (ဖတ္မိတဲ့သူေတြထဲ
မွာမ်က္ေစာင္းတစ္ထိုးထိုးၿဖစ္ေနမယ့္သူနဲ႔...မတည့္တာမွစားခ်င္တယ္..ေနာက္မွဘာညာ
ဆိုၿပီးဖုန္းဆက္ၾကိမ္း၀ါးမယ့္သူေတြရွိေနမယ္ဆိုတာသိပါတယ္ေနာ္)
ဒါေၾကာင့္..ဇီးၿဖဴသီးကိုအရင္ႏြမ္းသြားေအာင္ၿပဳတ္လိုက္ပါတယ္။

ဇီးၿဖဴသီး - ၅ လံုး
မွ်င္ငပိ - ဇြန္းတစ္၀က္
ၾကက္သြန္ၿဖဴ - ၂ မႊာ
ငရုတ္သီးမိုးေမွ်ာ္ - ၁၀ ေတာင့္
ဆား နဲ႔ အခ်ိဳမႈႈန္႔အနဲငယ္... တို႔နဲ႔ပါ။

စစၿခင္းငရုတ္သီးစိမ္းကိုအညွွာေၿခြ၊ ဆားအနဲငယ္ထည့္ေထာင္းပါတယ္။
ၿပီးရင္ၾကက္သြန္ၿဖဴအစိတ္ၾကီး ၂ မႊာကိုထည့္ေထာင္းပါတယ္။
ၿပဳတ္ထားတဲ့ဇီးၿဖဴသီးအလံုးလိုက္ထည့္ၿပီးတစ္ခ်က္ေထာင္းလိုက္ေတာ့အလယ္ကကြဲသြားၿပီးအေစ့ကိုခြာထုတ္၊ အသားကိုဘဲဖိေထာင္းပါတယ္။
အားလံုးေၾကေလာက္တဲ့အခါ မွ်င္ငပိကို မီးနဲနဲကင္ၿပီးထည့္ေမႊလိုက္ပါတယ္။ အေပါ့ငံၿမည္းၿပီး..အခ်ိဳမႈန္႔ေလးနဲနဲထည့္လိုက္တဲ့အခါ......
ရႈးရွဲခ်ဥ္ဖန္ ဇီးၿဖဴသီးငါးပိေထာင္းေလးတစ္ခြက္ရပါၿပီ။..
ခြက္ထဲထည့္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ဆီေလးအေပၚယံနဲနဲေလာင္းထည့္လိုက္ပါတယ္။ ပိုစိမ့္သြားတာေပါ့...
စားၾကပါအံုး.... အိမ္ကိုသတိရတဲ့အခ်ိန္ မိုးေအးေအးမွာ အာလူးအသားဟင္းေလးနဲ႔၊ ဇီးၿဖဴသီးေထာင္း
ေလးနဲ႔..ဟင္းခါးေလးနဲ႔...တို႔စရာ ေက်ာက္ပြင့္နဲ႔ကီ၀ီသီးေလး........
အင္းးးးးးးးးးးးးးးးးး တယ္လွပတဲ့တနဂၤေႏြေန႔ေလးပါလားေနာ္.........
အသားနဲ႔အာလူးကိုေတာ့ရိုးရိုးေလးထံုးစံအတိုင္းခ်က္ထားတာပါ။ အသားကခ်က္ထားၿပီးသား
ရွိေတာ့အားလူးကိုေရနဲ႔ၿပဳတ္ပီးေရာထည့္လိုက္တာ...အလြယ္နည္း...

အသုပ္စံုလုပ္ဖို႔ေက်ာက္ေက်ာေရစိမ္တုန္းက တို႔စားဖို႔တမင္ဖယ္ထားတာ.. ကီ၀ီသီးေလးပါ
ေရာစားလိုက္တယ္။ ေကာင္းမွေကာင္း...

အစံုေရာသုပ္တဲ့အသုပ္စံု

ဒီအပတ္ရံုးပိတ္ရက္မွာေတာ့ စိတ္ကူးေပါက္လို႔အသုပ္စံုလုပ္စားမယ္ဆိုၿပီး အနားတစ္၀ိုက္က
သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကိုဖုန္းဆက္ေတာ့သူတို႔လဲစားခ်င္ေနတာအေတာ္ဘဲဆိုၿပီးစားဖို႔ၿပင္
ဆင္ၾကပါေတာ့တယ္။ ကိုယ့္မွာရွိတာေလးေတြကိုယ္ယူလာခဲ့ၾက..အားလံုးဆရာ့အိမ္မွာလုပ္
စားၾကမယ္ေပါ့။ အသုပ္စံုဆိုတာစားေတာ့သာလြယ္တာလုပ္ရတာအမယ္မ်ားေတာ့လက္
၀င္တယ္။ တစ္ေယာက္ ၂မ်ိဳး၃မ်ိဳးခြဲတာ၀န္ယူလိုက္ရင္ေတာ့ၿမန္ပါတယ္။
ထမင္း
အာလူးၿပဳတ္
ေက်ာက္ပြင့္
ေဂၚဖီ
သေဘၤာသီးအစိမ္း
သခြားသီး
ေခါက္ဆြဲ
ဆန္ၾကာဇံ
ခရမ္းခ်ဥ္သီး
ပဲၿပားေၾကာ္ (ပါးပါးလွီး)
ၾကက္သြန္မိတ္
ေၿမပဲမႈန္႔
ပဲမႈန္႔
ၾကက္သြန္ၿဖဴဆီခ်က္
ငရုတ္သီးမႈန္႔ဆီသတ္ (ထမင္းနဲ႔ေရာေမႊထားဖို႔ပါ)
ငံၿပာရည္
ငရုတ္သီးမႈန္႔
မန္က်ည္းမွည့္ရည္

အားလံုးၿပင္ဆင္ၿပီးတဲ့အခါ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့အရသာအတိုင္း စပ္ဟပ္တည့္ေအာင္သုပ္စားလိုက္
ရံုပါဘဲ။ ကၽြန္မသုပ္ထားတဲ့ပန္းကန္ကိုလာႏႈိက္စားသူေတြကမ်ားတယ္။ ခဏခဏထပ္သုပ္ရ
တယ္။ အရသာစပ္တတ္ဖို႔လဲလိုေပသကိုး..ဟီးဟီး....
ဘူးသီး ကိုၾကက္သြန္ၿဖဴႏိုင္ႏိုင္၊ ငရုတ္ေကာင္းမႈန္႔ႏိုင္ႏိုင္နဲ႔ ဟင္းခါးေလးခ်က္ၿပီး၀ိုင္းစားၾကတာ
ဟင္းခါးမေလာက္ေတာ့ေရထပ္ထိုးရတဲ့အထိပါ။ ဒါေပမယ့္ဘူးသီးကမရွိေတာ့တာနဲ႔ ဆရာ့အိမ္
မွာရွိတဲ့ၿမင္းခြာရြက္ကိုဘဲထပ္ထည့္ၿပီးဟင္းခါးထပ္တည္ရတယ္။ ဒါလဲကုန္တာပါဘဲ။

Thursday, August 21, 2008

ပံုၿပင္ေလးတစ္ပုဒ္

ငယ္ငယ္က ကၽြန္မအေဖေၿပာၿပတဲ့ ပံုနားေထာင္တတ္တဲ့အရြယ္မွာပထမဆံုးနားေထာင္ဖူးၿပီး
အခုထိမွတ္မိေနတဲ့ပံုၿပင္ေလးပါ... တစ္ခ်ိဳ႕ေတြလဲသိၿပီးသားၿဖစ္မွာပါ။
ကၽြန္မအေဖပံုေၿပာအရမ္းေကာင္းတယ္။ သူဘယ္ေရာက္ေရာက္ကေလးေတြ၀ိုင္းအံုးေနတာဘဲ။
ကၽြန္မကေတာ့ပံုေၿပာနားေထာင္တာ၀ါသနာပါတယ္။
ပံုၿပင္ေလးကဒီလို......
တစ္ခါတုန္းကရြာတစ္ရြာမွာအရမ္းဆင္းရဲတဲ့အဖြားရယ္၊ ေၿမးရယ္ရွိသတဲ့။ အဲဒီေၿမးေလးကိုေမြးၿပီး
အေဖနဲ႔အေမကဆံုးသြားေတာ့အဖြားကဘဲခက္ခက္ခဲခဲၾကည့္ရႈၿပဳစုလာရတယ္။ အဲဒီေၿမးေလးက
ငယ္ငယ္ကတည္းကအရမ္းကိုပ်င္းတာ။ တစ္ရက္တစ္ရက္အိပ္မယ္စားမယ္၊ၿပီးၿပန္အိပ္မယ္၊ အဘြား
ကလဲခ်စ္ေတာ့ဘာမွမေၿပာရွာဘူးတဲ့။ ေၿမးေလးအသက္တစ္ၿဖည္းၿဖည္းၾကီးလာတယ္။ အဘြားလဲ
တစ္ၿဖည္းၿဖည္းနဲ႔အိုစာလာတာေပါ့။ အားအင္ခ်ိနဲ႔လာတယ္။ အရင္လိုေတာထဲထင္းေခြ၊သြားေရာင္း၊
ဟင္းရြက္ခူး၊ငါးရွာလုပ္ရတာမလြယ္ေတာ့ဘူး။ သူ႔ေၿမးေလးလဲလူပ်ိဳေပါက္အရြယ္ေရာက္ေနပီ။ တစ္
ခါမွဘာမွမကူလုပ္ဘူး. အဘြားခ်က္ေကၽြးတာစားတယ္။ ၿပီးရင္အိပ္တယ္။ တစ္ကယ့္ကိုငပ်င္းေလး
ေပါ့ကြယ္။ တစ္ရက္ေတာ့အဘြားကသူ႔ေၿမးကိုေၿပာတယ္။ ေၿမးေလးေရ..မင္းလဲမငယ္ေတာ့ဘူး။
အဘြားလဲအသက္ရြယ္ၾကီးလာေတာ့အရင္လုပ္အပင္ပန္းခံမလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ဒါေၾကာင့္မင္းအဘြား
ကိုကူညီတဲ့အေနနဲ႔ ရြာစြန္ကေခ်ာင္းစပ္မွာဟင္းစားေလးရေအာင္ငါးသြားဖမ္းပါကြယ္။ ပိုက္ကြန္ေလး
ယူသြားလို႔ေၿပာသတဲ့။ အဲဒီေကာင္ေလးကပ်င္းပ်င္းနဲ႔အဘြားခိုင္းတဲ့အတိုင္းပိုက္ကြန္ေလးကိုလက္ထဲ
ဆြဲၿပီးေခ်ာင္းဘက္ကိုထြက္သြားသတဲ့။ ေခ်ာင္းနားေရာက္ေတာ့ ပိုက္ကြန္ကိုခ်ထားၿပီး ေခ်ာင္းေဘး
နားကသစ္ပင္ရိပ္ေအာက္မွာေလေလးတစ္ၿဖဴးၿဖဴးနဲ႔ဆိုေတာ့ဇိမ္က်တာဘဲဆိုၿပီးအိပ္ေနၿပန္သတဲ့။
သူေထာင္ထားတဲ့ပိုက္ကြန္မွာငါးမမိဘူး။ဒါေပမယ့္ငါးေတြကိုလာဖမ္းစားတဲ့ဗိ်ဳင္းၿဖဴတစ္ေကာင္က
ပိုက္ကြန္န႕ဲ႕ၿငိၿပီး ဖလပ္ဖလပ္နဲ႔ ရုန္းေနတဲ့အသံေၾကာင့္ေကာင္ေလးကလန္႔ႏိုးလာၿပီး ဗ်ိဳင္းတစ္ေကာင္
မိတာေတြ႔တာနဲ႔သြားၿဖဳတ္၊ ေၿခေထာက္မွာၾကိဳးခ်ည္ၿပီး ေဟ့..ရြာထဲကို၀င္သြား..အိမ္ေရွ႔မွာအဖီေလး
ခ်ထားၿပီး ငါးေတြလွမ္းထားတဲ့အိမ္မွာငါ့အဘြားရွိတယ္။ သူ႔ဆီကိုသြား၊ နင့္ကိုဟင္းစားလုပ္ဖို႔ေစာင့္
ေနတယ္လို႔ေၿပာၿပီးလႊတ္လိုက္တယ္။ ဗိ်ဳင္းကပ်ံသြားၿပီးသစ္ကိုင္းတစ္ခုေပၚနား..ေၿခေထာက္ကၾကိဳး
ေတြကိုႏႈတ္သီးနဲ႔ၿဖတ္ေတာက္ၿပီးပ်ံသြားတယ္။ ငပ်င္းေလးကေတာ့ဆက္အိပ္ေနတာေပါ့။
ညေနေစာင္းေတာ့ ပိုက္ကြန္ဆြဲၿပီးၿပန္လာတယ္။ အဘြားကေတာ့ငါးပါလာတာမေတြ႔ေတာ့ဘာမွမ
ေၿပာရွာဘူး။ ထမင္းစားမယ္လုပ္ေတာ့ဘာဟင္းမွမရွိေတာ့...အဘြားဟိုအၿဖဴေကာင္အသားမခ်က္ဘူး
လားလို႔ေမးတယ္။ အဘြားကဘယ္ကအၿဖဴေကာင္လဲ..သူကရွင္းၿပတယ္..သူၾကိဳးခ်ည္ၿပီးအဖြားဆီသြား
ဖို႔ေသခ်ာမွာလိုက္တဲ့အေၾကာင္း..အဘြားကေကာင္ေလးရယ္..အဲဒီအၿဖဴေကာင္ဆိုတာဗ်ိဳင္းလို႔ေခၚတယ္
သူတို႔ကပ်ံတက္တယ္။ ၿဖဴၿဖဴေလးေတြ..ေနာက္ဆိုေတြ႔ရင္တုန္နဲ႔နာနာရိုက္ၿပီးပလိုင္းထဲထည့္ၿပီးယူလာ
ခဲ့တဲ့။
ေနာက္ေန႔.... ပလိုင္းတစ္လံုးလြယ္ၿပီးေကာင္ေလးေတာထဲထြက္သြားပါေရာ..ေတာင္ကမူတစ္ခုနား
ေရာက္ေတာ့ ေဖြးေဖြးၿဖဴေနတဲ့မိႈေတြအမ်ားၾကီးေပါက္ေနတာေတြ႔တာ..၀မ္းသာအားရနဲ႔တုတ္နဲ႔အကုန္
လံုးကိုလိုက္ရိုက္၊ ၿပီးေက်မႊၿပီးေၿမၾကီးမႈန္႔ေတြေရာေနတဲ့ဟာေတြအကုန္ပလိုင္းထဲသိမ္းၾကံဳးထည့္ၿပီး
ၿပန္လာတယ္။ အဖြားကသူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး..ေၿမးရယ္အဲဒါေတြကမႈိလို႔ေခၚတယ္၊အဲလိုမ်ိဳးေတြ႔ရင္ ေသခ်ာ
လက္နဲ႔ကိုင္ဖြဖြေလးဆြဲယူရတယ္...ေနာက္ေန႔....ေကာင္ေလးေတာထဲသြားၿပန္တယ္.... သစ္ကိုင္းေတြ
ေပၚမွာတြဲလြဲက်ေနတဲ့ပ်ားအံုးေတြေတြ႔တာနဲ႔လက္နဲ႔သြားဆြဲေတာ့ပ်ားေတြလိုက္တုတ္ပီး..အနာေတြနဲ႔
အိမ္ၿပန္လာတယ္။ အဘြားကေတာ့ငယ္ငယ္ထဲကခ်စ္လို႔အလိုလိုက္၊ အၿပင္ေလာကအေၾကာင္းေတြ
ဘာမွမသင္ေပးမိတဲ့ေၿမးကိုၾကည့္ၿပီးယူၾကံဳးမရၿဖစ္ေနသတဲ့... သူရွင္းၿပတယ္..ေၿမးေရ..ေနာက္ဆို
ေတာထဲမွာ၀ါ၀ါအံုေတြေတြ႔ရင္မီးတုတ္မွာမီးရႈိ႕ၿပီးထြက္ေၿပးေအာင္အရင္လုပ္ရတယ္..ၿပီးမွယူၿပီးပလိုင္း
ထဲထည့္ရတယ္လို႔သင္ေပးတယ္။ ေနာက္ေန႔..ေကာင္ေလးေတာထဲသြားလမ္းမွာ ရေသ့တစ္ပါးနဲ႔ေတြ႕
တယ္။ ရေသ့က၀တ္ရံုအ၀ါေရာင္ဆိုေတာ့ သူကမီးတုတ္မွာမီးရႈိ႔ၿပီးရေသ႔ေနာက္လိုက္ေတာ့ရေသ့လဲ
ထြက္ေၿပးရေတာ့တာေပါ့...သူဖမ္းမမိတဲ့အဆံုးၿပန္လာၿပီးအဖြားကိုေၿပာၿပသတဲ့...အဖြားကေအာင္မ
ေလးေၿမးေရ..အဲဒါသူေတာ္စင္ရေသ့လို႔ေခၚတယ္...ေနာက္ဆိုေတြ႔ရင္ ဒူးေထာက္ထိုင္ၿပီးေသခ်ာကန္
ေတာ့ေနာ္...တဲ့..ေနာက္ေန႔..ေတာထဲသြားေတာ့..ဘာမွမေတြ႔ဘူး.တစ္ၿဖည္းၿဖည္းေတာနက္လာ
ၿပီးတစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ၀ါ၀ါနဲ႔အမဲေရာင္..က်ားၾကီးတစ္ေကာင္ေတြ႔သတဲ့..သူလဲေသခ်ာဒူးေထာက္
ၿပီးက်ားကိုကန္ေတာ့ေနသတဲ့... ေနာက္ပိုင္းမွာဘာၿဖစ္မလဲဆိုတာကိုေတြးသာၾကည့္ၾကေပေတာ့.....
အခုခ်ိန္ထိအမွတ္တရရွိေနတဲ့ပံုၿပင္ေလးကို..ေသခ်ာစဥ္းစားရင္ေတာ့သိပ္အထာမက်ေပမယ့္...
ပံုၿပင္ေလးေတြက ကၽြန္မဘ၀အတြက္သင္ခန္းစာေတြအမ်ားၾကီးေပးသလိုေဆာင္ရန္၊ေရွာင္ရန္ေတြ
လဲနားလည္လြယ္ေအာင္ရွင္းၿပတဲ့အတြက္ ပံုၿပင္ေလးေတြကိုအခုထိႏွစ္ၿခိဳက္ေနတုန္းပါ။

Thursday, August 14, 2008

စားဖြယ္စံု၊ ၾကြားဖြယ္စံု

တစ္ေန႔တစ္ေန႔၊ မနက္ႏိုးတာနဲ႔ပန္းသီးတစ္လံုးအိတ္ထဲေကာက္ထည့္ၿပီးရံုးကိုေၿပး၊ ရံုးေရာက္တာ
ေတာင္ဘာမွမစားခ်င္ဘူး။၁၀နာရီေက်ာ္ေလာက္မွနဲနဲဗိုက္စာတယ္၊အဲေတာ့ပန္းသီးစား၊ေရေသာက္
ေန႔လည္စာစားခ်ိန္ၾကလဲမယ္မယ္ရရဘာမွမစားၿဖစ္တာၾကာၿပီ။ ဆရာ၀န္မကေတာ့ေၿပာတယ္၊ အဲ
ဒီေဆးေတြေသာက္ရင္ရင္ၿပည့္ေနၿပီးဘာမွမစားခ်င္ဘူးတဲ့။ အဲလိုေနလာတာသံုးပတ္ေက်ာ္ပီ။ လူက
အားမရွိေတာ့ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာင္ အသားပိုၿဖဴလာတယ္လို႔ေနာက္ေနၾကတယ္။ စားခ်င္
တာေတြကၿမန္မာၿပည္ကကိုယ္နဲ႔မတည့္တဲ့အစာေတြ။ လူၾကံဳရွိတာနဲ႔ေမာင္ေလးကိုဖားၿပီးဒညင္းသီး
ခိုးပို႔ေပးဖို႔ဆြယ္ရတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ေရာက္လာပါတယ္။ မာမီကမန္က်ဥ္းသီးေၾကာ္၊ဒညင္းသီးနဲ
နဲနဲ႔ေတာင္ၾကီးပဲစိမ္းေၾကာ္။
ဒညင္းသီးကမစားတာအေကာင္းဆံုးပါဘဲ။ အနံ႕လဲဆိုး၊ ေက်ာက္ကပ္အတြက္လဲမေကာင္း။ စားခ်င္
ေတာ့လဲခက္သားဟ။ ဒါေပမယ့္သူငယ္ခ်င္းအမၾကီးကၿမန္မာၿပည္ကေနဘယ္လိုလုပ္မရလဲဆိုတာ
တစ္ဆင့္ၿခင္းေၿပာၿပထားေတာ့ ကၽြန္မလဲဒညင္းသီးကို မီးေသြးတစ္တံုးထည့္ၿပီးအရင္ၿပဳပ္လိုက္တယ္ ပြက္ပြက္ဆူရင္၊ေရေတြအကုန္သြန္ပစ္တယ္။ ၿပီးေနာက္ႏွစ္ရည္ထပ္ၿပဳပ္သြန္ပစ္တယ္။ၿပီးမွအခြံႏႊာ အထိပ္ကအပင္ေပါက္ေလးကိုဆြဲထုတ္။ ၿပီးတာနဲ႔ဆီပူေလးနဲ႔လိမ့္ၿပီးစားတယ္။ ေကာင္းမွေကာင္း။
တစ္ခါတစ္ေလအပင္ပန္းခံအဆာပလာတစ္ပံုတစ္ပင္လုပ္ၿပီးစားရတာပင္ပန္းၿပီးတစ္ကယ္စားမယ့္အခ်ိန္
ေရာက္ရင္မစားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒီမွာခ်ဥ္ေပါင္ပင္ေတာ့မရွိဘူး။ ကၽြန္မစိုက္ထားတဲ့အပင္ေတြကၿမန္မာသူ
ငယ္ခ်င္းေတြကိုခူးေပးလိုက္ေတာ့ ကၽြန္မမွာခ်ဥ္ေပါင္မရွိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ရံုးကအမၾကီးတစ္ေယာက္
ကသူ႔ၿခံထဲမွာခ်ဥ္ေပါင္ပင္စိုက္ထားေပးၿပီးခူးခူးယူလာေပးတယ္။ သူ႔အပင္ေတြကမွေတာ္ေတာ္သန္တာ။
ၿမက္ရိုင္းၾကားမွာေပါက္တာကိုး။ ကၽြန္မလဲ၀ယ္ထားၿပီးသားတစ္လားပီးယား ငါးတစ္ေကာင္ရွိတာနဲ႔
ငံၿပာရည္ေလးနဲ႔ၿ႔ပဳပ္၊ အေရခြံၽႏႊာ၊ လြင့္ပစ္ (ငါးအေရခြံ၊ ၾကက္သားအေရခြံအခုထိမစားရဲေသးဘူး)အသား
ဖတ္ေတြခ်ည္းဘဲသတ္သတ္ဖယ္ထားၿပီးၾကက္သြန္ၿဖဴ/နီနဲ႔ေမႊးေနေအာင္ဆီသတ္၊ ခ်ဥ္ေပါင္ကိုစီးေနေအာင္
ၾကိဳၿပီးေလာင္းထည့္လိုက္ပါတယ္။ စားလို႔ေတာ့ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။
မႈိ၀ယ္ထားတဲ့တစ္ထုပ္ကတစ္ပတ္ၿပည့္ေတာ့မယ္..ေရေဆးၿပီးၾကက္သြန္ၿဖဴနဲ႔ ပလိန္းေၾကာ္လိုက္တယ္။
ႊအမၾကီးတစ္ေယာက္ကၿခံထြက္ေဂၚရခါးညြန္႔ေလးေတြခူးလာေပးေတာ့ ၾကက္သြန္ၿဖဴနဲ႔ဘဲ ပလိန္း...
ညေနစာကေတာ့ရွယ္ေပါ့.....ကၽြန္မရဲ႕အေ၀းကသူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ေၿပာအံုးမယ္...
ဘာေကာင္းစားတစ္နပ္ဆိုလဲ...ဟိဟိ
ကၽြန္မဆရာ့အိမ္သြားလည္တုန္းၿမန္မာေတြစုၿပီးမုန္႔ဟင္းခါးခ်က္စားၾကတာ၊ ငရုတ္သီးမႈန္႔မရွိေတာ့
သူကငရုတ္သီးစိမ္းကိုအညွာေခၽြ၊ဘလန္ဒါနဲ႔ၾကိတ္ၿပီးငံၿပာရည္နဲ႔ၿပန္က်ိဳလိုက္တာ...အားပါးပါးစပ္မွ
စပ္၊ ေကာင္းမွေကာင္းပါ..မုန္႔ဟင္းခါးထဲထည့္စားေတာ့ ငံၿပာရည္သတ္သတ္ထပ္ထည့္စရာလိုေတာ့
ဘူးေပါ့...ညီမ၀မ္းကြဲဘူးသီးေၾကာ္တာမ၀ါဘဲနီသြားလို႔ရီစရာေလးေတြၿဖစ္လို႔.... ပဲေၾကာ္ကေတာ့ တစ္
ကယ့္ရွယ္ပါ။ ပဲကိုတစ္ရက္တစ္ညစိမ္ထားၿပီးအေၾကာ္မႈန္႔နဲ႔ေၾကာ္တာပါ...
ေၾသာ္..ဒါနဲ႔ၾကြားလိုက္အံုးမယ္။ မာမီလာလည္တုန္းက၀ယ္ၿပီးစိုက္ေပးထားတဲ့ႏွင္းဆီႏွစ္ပင္ကေသၿပီေၿခာက္
ေနၿပီလႊင့္ပစ္မလို႔လုပ္တုန္းကအန္တီတစ္ေယာက္က အုတ္(သမံတလင္း)ေပၚကေနေၿမၾကီးေပၚမွာအိုးကိုခ်ထားလိုက္ဆိုလို႔ခ်ထားလိုက္တာ..အႏုေလးေတြထြက္လာ
ၿပီးအခုေတာ့အပြင့္ေလးေတာင္ပြင့္ေနေပါ့...မလွဘူးလား...ကိုယ့္ရည္းစားကိုေပးခ်င္တဲ့သူမ်ားၾကိဳတင္စာရင္း
ေပးထား ေနာက္ဆိုအမ်ားၾကီးထပ္ပြင့္ဦးမွာ....
ညီမေလးကလဲဒီကအိပ္ရာခင္းေတြမလွ၊အသားလဲမေကာင္းေစ်းလဲၾကီးမို႔သူဘန္ေကာက္ကေနပို႔ေပး
တာခ်စ္ခ်ာေလးေနာ္...အိမ္ကေကာင္မေလးခင္းတာမညီဘူး...ဆႏၵေစာၿပီးဓာတ္ပံုအရင္ရိုက္လိုက္တာ။
ဖက္လံုးေလးကိုေတာင္အထိပ္ၾကိဳးမခ်ည္ရေသးဘူးး...

အိုလံပစ္ပြဲေတာ္မွာ

အခုတစ္ေလာအိုလံပစ္ပြဲေတာ္ကလူစိတ္အ၀င္စားဆံုးလိုၿဖစ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ဖြင့္ပြဲ
ေန႔ကိုသိေပမယ့္မၾကည့္ၿဖစ္ခဲ့ဘူး။ ေနာက္မွ youtube မွာရွာၿပီးၾကည့္လိုက္တယ္။ အားကစား
သိပ္စိတ္မ၀င္စားလို႔အိုလံပစ္ပြဲေတာ္ၾကီးကိုလဲ miss universe ေလာက္အသဲသန္ေစာင့္ၾကည့္
ဖို႔စိတ္မ၀င္စားခဲ့တာအမွန္ပါ။ ကၽြန္မၾကည့္တဲ့ဖြင့္ပြဲပြဲစဥ္မွာေယာက်္ားသားႏွစ္ေယာက္တင္ဆက္
ၿပသသြားတာေတာ္ေတာ့္ကိုအ့ံၾသဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္ပီးမီးရႈးမီးပန္းေတြလွမွလွပါဘဲ။ ေတာ္
ေတာ္မ်ားမ်ားအကုန္က်ခံရမွာဘဲ။ဒါေပမယ့္ဒီေန႔ဘဲသတင္းတစ္ပုဒ္မွာအဲဒီမီးရႈးမီးပန္းေတြအစစ္
မဟုတ္ဘူးလို႔ေရးထားတာေတြ႔လိုက္ရေတာ့ရင္ထဲမွာနင့္သြားတာဘဲ။ ဘာလဲေၿပာေၿပာကၽြန္မက
ေတာ့ေတာင္ၾကီးမီးရွဴးပြဲေတာ္မွာပင္ပန္းခံႏွစ္ရွည္လမ်ားၾကိဳးစားလုပ္ၿပီးၿပိဳင္ပြဲ၀င္ၾကတဲ့သူေတြ
ကိုေတာ့သတိရမိသား။ မေန႔ညေနကလဲlocal channel မွာသီခ်င္းဆိုသြားတဲ့ေကာင္မေလးက
လဲအေရွ႔ကဟန္ၿပသာဆိုခဲ့တဲ့အေၾကာင္းမိဘေတြနဲ႔အင္တာဗ်ဴးလုပ္တာေတြ႔လိုက္ရေတာ့၊ ေၾသာ္။
အခုတစ္ေလာေပၚၿပဴလာၿဖစ္ေနတာ မိုင္ကယ္လ္ပဒ္ ဆိုတဲ့သူ။ အခုကၽြန္မေၿပာၿပခ်င္တာကေတာ့
စက္ဘီးစီးၿပိဳင္ပြဲ၀င္ၾကတဲ့သူေတြအေၾကာင္းပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕သူေတြကေတာ့ Tour de France ဆိုတဲ့
အေၾကာင္းကိုၾကားဖူးၾကမွာပါ။ ကမၻာေပၚမွာေတာ့လူသိအမ်ားဆံုးပြဲစဥ္တစ္ခုပါ။ ဒီႏွစ္အတြက္
Tour de France က ဂ်ဴလိုင္ ၅-၂၇ ရက္အထိက်င္းပသြားခဲ့ပါတယ္။ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္သူေတြက ကီလို
မီတာ ၃၅၅၀ ကိုစက္ဘီးနင္းရမွာပါ။ အဆင့္ (၂၇) ဆင့္ရွိပါတယ္။ အေယာက္ေပါင္း ၁၄၅ ေယာက္
အဖြဲ႔(၁၉)ဖြဲ႔မွာပါ၀င္ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီႏွစ္ပါပထမရသြားတဲ့သူကေတာ့ ကားလို႔စ္စက္စ္ထရီ၊ သူက
၁၉၇၅၊ ေအပရယ္ ၂၂ မွာ မက္ဒရစ္၊ စပိန္မွာေမြးခဲ့တဲ့သူၿဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မအဓိကေၿပာခ်င္တာက
ေတာ့ ဘယ္လိုေတြၿပိဳင္ၾကတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ေလ့က်င့္ၾကိဳးပမ္းခဲ့ရသလဲဆိုတာမဟုတ္ပါဘူး။
ကၽြန္မေၿပာခ်င္တာက ဒီၿပိဳင္ပြဲမွာဘယ္လိုကလိန္က်စ္၊ မဟုတ္မွန္တဲ့နည္းလမ္းေတြသံုးၾကလဲဆို
တာကိုပါ။ ဒီႏွစ္မွာ စစ္ေဆးေရးဒိုင္သူၾကီးမ်ားအဖြဲက ၿပိဳင္ပြဲ၀င္သူ (၇)ဦးဟာ မဟုတ္မွန္တဲ့နည္းလမ္း
ေတြသံုးခဲ့လို႔ ၿပိဳင္ပြဲကေနထုတ္ပယ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ သူတို႔အေနနဲ႔အားကစားၿပိဳင္ပြဲ၀င္သူေတြကိုတရာ
မ၀င္တဲ့အရာေတြ(ေဆး) အသံုးၿပဳတယ္လို႔သတ္မွတ္ရတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကေတာ့.
- ရင္ၾကပ္ရင္ရႈ/ဖ်န္းသြင္းတဲ့ေဆးဗူး...သံုးရင္ၿဖစ္ပါတယ္။ အမွန္ကေတာ့အဲဒါတရား၀င္ေရာင္းခ်တဲ့
က်မ္းမာေရးအေထာက္ကူၿပဳပစၥည္းပါ။
- ေနာက္တစ္ခုကေတာ့Hemopureလုိ႔ေခၚၿပီးဒါကိုၿမန္မာလိုေသြးအတုလို႔ေၿပာလို႔ရပါတယ္။ေအာက္
စီဂ်င္ကိုအေၿခခံထားၿပီးဓာဓုပစၥည္းေတြနဲ႔ေပါင္းစပ္ၿပီး ဟီမိုဂလိုဘင္ကို ထုတ္လုတ္ေပးတာၿဖစ္ပါ
တယ္။ အဲဒီဟီမိုဂလိုဘင္ကိုဘယ္ကရလဲသိလား။ ႏြားေတြ၊ကၽြဲရိုင္းေတြဆီကိထုတ္ထားၿပီးေတာ့လူ႔
ခႏၱာကိုယ္အတြက္ေသြးအစားထိုးအၿဖစ္အသံုးၿပဳလို႔ရေအာင္ထုတ္ထားတာပါ။ အမွန္ကေတာ့မ်ား
ေသာအားၿဖင့္စစ္တိုက္တဲ့ေနရာေတြမွာစစ္သားေတြသံုးတယ္လို႔ေတာ့ၾကားဖူးပါတယ္။ဒါကတရား မ၀င္တဲ့အေနနဲ႔အသံုးၿပဳရင္ဒိုင္ေတြကစစ္ေဆးမိတာနဲ႔ၿပိဳင္ပြဲထဲကထုတ္ပယ္ပါတယ္။တစ္ခါတစ္ေလ
အဲဒီေဆးသံုးတဲ့သူေတြေနာက္ေၿပာင္ေၿပာဆိုသလိုဆိုရင္ႏြားေတြကြဲ်ရိုင္းေတြလိုတရပ္စပ္.မနားေတာ့
ဘူး။။ၿမန္မာၿပည္က ကၽြဲရိုင္းဆိုတဲ့အခ်ိဳေရပုလင္းကိုေတာင္သတိရမိေသး...း)
-ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ Erythropoietin (EPO) ဒါကေတာ့ဟိုမုန္းတစ္မ်ိဳးပါ။ ေသြးနီဥသယ္ေဆာင္ တဲ့ေအာက္စီဂ်င္ရေအာင္လလူံ႕႕ေဆာ္ေပးတာပါ။ အမွန္ကေတာ့အဲဒီဟိုမုန္းမ်ိဳးက သာမာန္အားၿဖင့္
ေက်ာက္ကပ္နဲ႔အသည္းကထုတ္ေပးတဲ့ဟာပါ။
ဒါေတြေၾကာင့္ထုတ္ပယ္ခံခဲ့ရသူေတြဟာ တစ္ကယ့္အားကစားသမားအစစ္မွန္ေတြမဟုတ္ဘဲအတု
ေယာင္ေတြၿဖစ္တယ္လို႔တစ္သက္လံုးသတ္မွတ္ခံရပါတယ္။
က်မ္းမာေရးအတြက္ၿဖစ္ေစ၊ အႏိုင္ရလိုတဲ့စိတ္နဲ႔ၿဖစ္ေစ..ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုကို၀င္ရင္ကိုယ့္မွာရွိတဲ့အရည္ခ်င္း
အစစ္မွန္ကိုသာအသံုးခ်ၾကမယ္ဆိုရင္ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲေနာ္။

Wednesday, August 6, 2008

အစားငမ္းၿခင္း

အခုတစ္ေလာအိမ္ကိုၿပန္ခ်င္တာအရမ္းဘဲ။ ေနမေကာင္းတာလဲတစ္ေၾကာင္း၊ စားသမွ်ခံတြင္း
မေတြ႔တာကတစ္ေၾကာင္း၊ စားခ်င္တာလဲဒီမွာရွာမရတာကတစ္မ်ိဳး။ အရမ္းကိုၿပန္ခ်င္ေနတာ
ပါ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္အိမ္ကိုၿပန္တုန္းကေရာက္ၿပီးေနာက္တစ္ေန႔မွာဘဲအၿငိမ္မေနႏိုင္လို႔ၿမိဳ႕ထဲသြားတာ
ေရာက္လဲေရာက္သိပ္မၾကာပါဘူး ဟိုယားဒီယားနဲ႔တစ္ကိုယ္လံုးAllergic ၿဖစ္တာ..ဘာၿဖစ္မွန္းမသိ။
ေရာက္ေတာ့တစ္ကယ့္ေတာသားၿမိဳ႕တက္ဆိုသလိုေတြ႔သမွ်လမ္းေဘးကအစာေတြအကုန္ကိုစား
ခ်င္တာ။ ဒါေတာင္သူငယ္ခ်င္းကေနာက္ကတစ္ေကာက္ေကာက္လိုက္ၿပီးဆြဲေနလို႔သာ....ေနာက္
ေန႔ကေနစၿပီး၀မ္းကိုက္ (၃)ရက္ေလာက္မထႏိုင္။ အခုလိုေန႔မ်ိဳးမွာ ဘာေတြသတိရလဲသိလား။
ဒညင္းသီး၊ အင္ဥ၊ ငါးသေလာက္ေပါင္း၊ မရမ္းသီး၊ ဇီးၿဖဴသီး၊ အေသလဲကိုစားခ်င္ေနတာ....ၿပန္စဥ္း
စားၾကည့္ေတာ့..လူကအစာစားဖို႔အသက္ရွင္တာလား..အသက္ရွင္ဖို႔အစာစားတာလား လို႔သူငယ္
ခ်င္းတစ္ေယာက္ေမးတာၿပန္သတိရမိတယ္။ ဟုတ္တယ္။ အစားစားဖို႔အသက္ရွင္တာမဟုတ္ဘူး။
အသက္ရွင္ဖို႔အစာစားတာ..ဒါေပမယ့္အဲလိုစားတဲ့ေနရာမွာကိုယ္စားခ်င္တာေလးစားရမွ၊ ကိုယ့္
ခံတြင္းနဲ႔ေတြ႔တဲ့အစားေလးစားလိုက္ရမွစိတ္ထဲကတင္းတိမ္ၾကတယ္။ ဗိုက္၀သြားတယ္လို႔ဦးေႏွာက္
ကအခ်က္ေပးတယ္။ ငယ္ငယ္က ပြဲေစ်းတန္းေရာက္ရင္မုန္႔ေလေပြေလးစားလိုက္ရမွ၊ မုန္႔လင္မယား
ေလးစားလိုက္မွ ပြဲေစ်းတန္းသြားတယ္လို႔သတ္မွတ္လုိ႔ရတယ္။ တစ္သက္နဲ႔တစ္ကုိယ္ ရုပ္ရွင္ (၄) ခါ
လားၾကည့္ဖူးတယ္။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ေဖ်ာ္ရည္၊ ေသာက္ရတယ္လို႔ဘယ္သူမ်ားအမိန္႔
ထုတ္ထားမွန္းမသိဘူး။ ၾကည့္တဲ့သူတိုင္းလိုလို၀ယ္ေတာ့ကိုယ္လဲလိုက္၀ယ္ရတာေပါ့။ ရုပ္ရွင္ၿပေတာ့
ေပါက္ေပါက္ေတြစားေဖ်ာ္ရည္ေတြေသာက္ၿပီးဗိုက္ေတြပြ...ေနလို႔လဲမေကာင္းဘူး။။ခက္ေတာ့တာဘဲ။
ဒညင္းသီးကိုတမ္းတတဲ့စိတ္ကေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္။ ဒညင္းသီးဆိုတာအဆိပ္အေတာက္။ လူကိုဒုကၡ
ေပးႏိုင္တယ္...သိရဲ႕နဲ႔ စားခ်င္တဲ့စိတ္ကိုေဖ်ာက္ဖ်က္မရတာဆိုးတယ္။ အဘိုးကိုသတိရတယ္။ အသက္
(၆၀)မွာဘဲဆံုးပါးသြားခဲ့တာ။ ေသြးတိုးရွိတယ္။ အစားေရွာင္ရမယ္လို႔ဆရာ၀န္ေသခ်ာမွာတယ္။
ေဆးရံုမွာစနစ္တစ္က်သူ႔ကိုေကၽြးေပမယ့္သူစားခ်င္တာကိုအိမ္ေဖာ္အေစာင့္ေကာင္မေလးကို
မုန္႔ဖိုးေပးၿပီးခ်က္ခိုင္းၿပီးေဆးရံုမွာခိုးစားတယ္။ လူဆိုတာေသမွာဘဲ။။။ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ခ်ိဳးၿခံခ်ဳပ္
တည္းၿပီးေတာ့စားခ်င္တာေလးေတာင္မစားရဘဲေသမယ့္အၿဖစ္မ်ိဳးကိုေတာ့လက္မခံႏိုင္ဘူးဆိုပီး
ၾကိမ္း၀ါးသြားေသးသတဲ့။ဘမ်ိဳးဘိုးတူလို႔ေၿပာရမလား..အခုကၽြန္မလဲအဲလိုကိုၿဖစ္ေနတာ...ကုိယ္နဲ႔မ
တည့္တဲ့အစာဆိုအကုန္ၾကိဳက္တယ္။ တည့္တဲ့အစားေတြဆိုတစ္ခုမွမၾကိဳက္ဘူး။ပါးစပ္အလုိလိုက္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္လိုဆံုးမရမွန္းမသိေတာ့ပါဘူး။ စားခ်င္တာကေတာ့မရရေအာင္ရွာၾကံၿပီးစားေန
အံုးမွာဘဲ။

Tuesday, August 5, 2008

မုန္းပါခ်စ္သူ

ခ်စ္သူ......
ငါ့ရင္ထဲမွာ ေအာ္ဟစ္ေနတာ
မင္းမၾကားဘူးလား...
ႏွလံုးသားထဲက ေသြးေတြစီးယိုေနတာ
မင္းမၿမင္ႏိုင္ဘူးမဟုတ္လား...
စြန္႕ရက္လို႔ပစ္သြားသူကို
အၿပစ္တင္စကားေသာင္းေၿခာက္ေထာင္နဲ႔
မႏွိပ္စက္ရက္ပါ
တစ္ခ်ိန္ကရဖူးတဲ့
အၾကင္နာစကားေတြအစစ္အတုခြဲဖို႔
ငါ့မွာဦးေႏွာက္ေတြမရွိေတာ့လို႔
ေတြးေတာ ဆင္ၿခင္ႏိုင္စြမ္းလဲမရွိေတာ့ဘူး...
ခ်စ္သူ...တစ္ကယ္ကိုခံစားရပါတယ္
ငါကိုအရွင္လတ္လတ္ေၿမၿမဳပ္ပစ္တာလား
ငါရဲ႕၀ိညဥ္ေတြကိုလြင့္သြားေအာင္ေမာင္းထုတ္ရက္လား....
မင္းရက္စက္တယ္လို႔ မေၿပာရက္ပါဘူး
အၿပစ္ရွိသူဟာ ကိုယ္သာမို႔
ရင္ဆီးခံမယ့္သူပါ......မုန္းပါခ်စ္သူ.........

Fruits for the Wilds

Our picture for this weekend was taken by a very good friend of mine while we were trekking up to Mount Hibok-hibok. Our guide told us that this fruit is edible. I was hesitant to take some at first, but after I ate some it, I liked it - so sweet-tasting! I brought lot of these in my backpack pocket to our camp. The Bible said that if Almighty God provided food for the birds of the air. He will surely provide us - His masterpieces, with our needs. He cares for His people (even those who don't know Him) that are made in His own image. He constantly bless us! As result for that blessings we received, we share those to others as well. We are blessed by the sermon this morning telling us that true satisfaction in life is doing the sharing. It has been said that, "a man is contented in his life when he starts doing things not for himself but for others".
(Author....Jerson Paicon)

 
Powered by Blogger