Pages

Monday, September 29, 2008

ပဲထမင္း

ထမင္းရိုးရိုးစားရတာပ်င္းလာတဲ့ကၽြန္မ..ဒီတစ္ခါႏႈတ္ဆက္ပြဲေလးမွာေတာ့ပဲထမင္း
ခ်က္ဖို႔စိတ္ကူးရလိုက္ပါတယ္။ အေၾကာင္းကလဲ ဟင္းခ်က္နည္းစာအုပ္ကိုဟိုလွန္
ဒီလွန္နဲ႔ ပဲထမင္းခ်က္နည္းလဲေတြ႔ေတာ့စိတ္၀င္စားသြားတယ္။ ပဲနီေလးကလဲ
အိမ္မွာအဆင္သင့္ရွိေနတာနဲ႔ဆိုပါေတာ့။ ပဲနီေလးက၀ယ္ခ်င္းတိုင္း၀ယ္လို႔မရဘူး။
ဒီမွာကရွားတယ္။ ကားနဲ႕သြားရင္ ၂ နာရီေလာက္ေ၀းတဲ့ေနရာမွာရွားရွားပါးပါးကုလား
ဆိုင္တစ္ဆိုင္ရွိတယ္။ ပဲနီေလး၊ ကုလားပဲ၊ ငရုတ္သီးမႈန္႔၊ ဆိတ္သား၊ ပါပရာ၊ အေရာင္
တင္မႈန္႔၊မဆလာ အဲဒါေတြအဲဒီဆိုင္မွာဘဲ၀ယ္လို႔ရတယ္။ ပဲထမင္းခ်က္ဖို႔ၿပင္ဆင္ထား
တဲ့အရာေတြကေတာ့
ဆန္ေကာင္းေကာင္း (jasmine rice)
ပဲနီေလး
ၾကက္သြန္နီ
ကရေ၀းေခါက္
ေနာက္တစ္ခုေတာ့နာမည္မသိ..ၾကယ္လိုအပြင့္ေလး
ေထာပတ္ဆီ
ပဲနီေလးကိုေရ(၄) နာရီေလာက္စိမ္ထားပါတယ္။ ထမင္းကိုခပ္မာမာေလးခ်က္ၿပီး။ ပဲကိုေထာပတ္
ဆီ၊ ၾကက္သြန္နီအနဲငယ္ႏြမ္းရံု၊ ကရေ၀းေခါက္နဲ႔ၾကယ္လိုအပြင့္ေၿခာက္ေလးအကုန္ထည့္ၿပီးေတာ့
နဲ႔ဆီသတ္ပါတယ္။ဆီသတ္တာၿပီးတာနဲ႔ထမင္းအိုးခလုတ္ေၿပာင္းတာနဲ႔ခ်က္ခ်င္းပဲဆီသတ္ထားတာ ကိုထည့္ၿပီးေမႊၿပီးထမင္းအိုးကိုႏွပ္ပါတယ္။ ထမင္းေကာင္းေကာင္းက်က္ေလာက္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္
ပဲလဲက်က္ပါၿပီ။ စိမ့္စိမ့္ေမႊးေမႊးနဲ႔စားလို႔ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။

Thursday, September 25, 2008

ၾကက္ဟင္းခါးသီးအစိမ္းသုပ္

ဒီတစ္ခါေတာ့ၾကက္ဟင္းခါးသီးအစိမ္းကိုသုပ္စားရေအာင္...
ခါးတာေၾကာက္တဲ့သူေတြတြက္ေတာ့စြန္႔စားနည္းတစ္ခုဘဲ...
ၾကက္ဟင္းခါးသီးေသးေသးေလးေတြဘုေလးေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔အသီးေတြကသာ
အရမ္းကိုခါးတာ။ အၾကီးေတြကေတာ့အဲေလာက္မခါးလွပါဘူး။ ၾကက္ဟင္းခါးသီး
သုပ္ဖို႕႕အတြက္အရင္ဆံုးၿပင္ဆင္ထားရမွာက ၾကက္ဟင္းခါးသီးေတြကိုလွီးၿပီးဆား
နဲ႔ဖြဖြနယ္၊ တစ္ေရေလာက္ေဆးၿပီးတာနဲ႔ရွလကာရည္မွာ ၃ နာရီေလာက္စိမ္ထား
လိုက္ပါ။
ၾကက္ဟင္းခါးသီး
ၾကက္သြန္နီ
ခရမ္းခ်ဥ္သီးမမွည့္တစ္မွည့္
ေၿမပဲမႈန္႔
ဆား
ႏွမ္း
ၾကက္သြန္နီကိုခပ္ထူထူလွီးၿပီးေရေဆးထားပါ။စိမ္ထားတဲ့ၾကက္ဟင္းခါးသီးေတြကိုအရည္စစ္
ၿပီးပုဂံလံုးခပ္ၾကီးၾကီးမွာထည့္ထားၿပီး။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေတြကိုအစိေတြမပါေအာင္ေလးကအသား
ေတြကိုဘဲေလးေတာင့္အတုံးေလးေတြရေအာင္တုံးပါ။ ၿပီးရင္ေတာ့ၾကက္ဟင္းခါးသီးေပၚမွာ
ေလာင္းထည့္ၿပီး ေၿမပဲမႈန္႔ထည့္၊ ဆားထည့္ၿပီး သမေအာင္ေမႊပါ။ ဇြန္းနဲ႔ေမႊေနာ္။ ရွလကာရည္
နဲ႔စိမ္ထားေတာ့သိပ္မခါးေတာ့ဘူး.. စားခါနီးမွ ႏွမ္းေလးၿဖဴးလိုက္ရင္ရၿပီ...

အာလူးအစာသြပ္ယုန္

အာလူးကတ္သလစ္ေၾကာ္က..အပ်င္းေၿပစားဖို႔ၿဖစ္ၿဖစ္.. ထမင္းနဲ႔တြဲဖက္စားဖို႔ၿဖစ္ၿဖစ္စားလို႔ေကာင္း
ပါတယ္။ ကၽြန္မသူမ်ားေၾကာ္ထားတာသာစားဖူးတာတစ္ခါမွကိုယ့္ဘာသာကိုယ္မေၾကာ္ဖူးဘူး။ ဒီ
တစ္ခါေတာ့စမ္းၾကည့္အံုးမွဆိုၿပီးေတာ့လုပ္နည္းကရိုးပါတယ္။ အဆန္းထြင္ခ်င္တဲ့ကၽြန္မသာပင္ပန္း
ေညာင္းခ်ိေနေအာင္လုပ္ရတာ...
အာလူး - အလံုးၾကီး (၆) လံုး
ငါး
ေရႊပဲသီး
ၾကက္သြန္နီ
ၾကက္ဥ
ဆား၊ မဆလာ
ပထမဆံုးၾကက္သြန္နီကိုေတာက္ေတာက္စင္းထားလိုက္ပါတယ္။ ေရႊပဲသီးကိုလဲေသခ်ာေခြ်ၿပီးေရေဆး
ေတာက္ေတာက္စင္း၊ ငါးကိုၿပဳပ္ၿပီးအသားခ်ည္းႏႊာထားပါတယ္။ ၿပီးရင္ေတာ့ ၾကက္သြန္နီကိုဆီနဲနဲေလး
နဲ႔ႏြမ္းရံုေလာက္လိွမ့္ၿပီးငါးကိုဆီသတ္ၿပီး ေရႊပဲသီးကိုလဲႏြမ္းရံုေလာက္ဆီသတ္၊ အာလူးၿပဳတ္ထားတာ
ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ့ေနၿပီဆိုရင္ေတာ့ (ေထာင္းရမွာပ်င္းလို႔) အာလူးေတြကိုအခြံႏႊာၿပီးပါးပါးလွီး၊ လက္အိပ္
စြပ္ၿပီးအေသကိုနယ္ပါတယ္။ ဂ်ဳံနယ္သလိုေပါ့.. ၿပီးေတာ့အလံုးေလးေတြလံုး လုပ္ထားတဲ့အစာေတြကို
သြပ္...လုပ္ေနရင္းနဲ႔စိတ္မရွည္ေတာ့တာနဲ႔ အစာေတြအကုန္အာလူးနယ္ထဲအကုန္ေရာေမႊၿပီးစီးေန
ေအာင္ထပ္နယ္ၿပီး ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ပံုစံေလးေဖာ္ၿပီး ၾကက္ဥကိုဆားနဲနဲ၊ မဆလာနဲ႔နာနာ ေခါက္ထား တဲ့အထဲမွာတစ္ခ်က္ေလာက္ႏွစ္၊ ၿပန္ဆယ္ၿပီး ဆီနဲနဲမွာအိုးကပ္ေၾကာ္ရံုပါဘဲ။ ဆီေတာ္ေတာ္စုပ္ပါ
တယ္။ ေၾကာ္ၿပီးတာနဲ႔ဆီစုပ္စကၠဴေပၚတင္ထားလိုက္ရံုပါဘဲ။ ကၽြန္မကေတာ့ယုန္ခ်စ္တဲ့သူဆိုေတာ့
အာလူးကတ္သလစ္ကယုန္ပံုေလးေပါ့..ဟိဟိ

Wednesday, September 24, 2008

တုန္ယမ္ဟင္းခ်ိဳ (ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္)

Tom Yum Paste ကိုသိမ္းထားတာၾကာၿပီ။ ထိုင္းစာခ်က္ၿပဳတ္နည္းဘေလာ့ေတြ၀င္၀င္
ဖတ္ၿပီးခ်က္မလို႔ၿပင္ဆင္တာလဲသိပ္ၾကာၿပီ..တစ္ခါမွမခ်က္ၿဖစ္ဘူး။ ဒီတစ္ခါေတာ့လာေပ
ေတာ့။ လိုအပ္တဲ့ပစၥည္းေတြကေတာ့

TomYum Paste အစပ္သတ္သတ္လြတ္
ပဲၾကာဇံအနည္းငယ္
ေငြႏွင္းမႈိ နဲ႔ မိႈအညိဳအပြင့္ၾကီး လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္
ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္

ေရေႏြးကိုဆူေအာင္တည္ၿပီး အားလံုးကိုအဆင္ေၿပေအာင္ေရာသမေမႊလုပ္လိုက္ေတာ့
ၿပီးသြားပါတယ္။ မႈိေတြကိုေတာ့ေနာက္ဆံုးမွထည့္တာေပါ့ေနာ္။ ၿပီးေတာ့မခ်ဥ္လို႔အိမ္
ေနာက္ကခ်ဥ္ေပါင္ပင္ကအရြက္ေလးေတြခူးၿပီးညွပ္ထည့္လိုက္ေသးတယ္။ စပ္ခ်ဥ္ခ်ဥ္
စိမ့္စိမ့္ေလးနဲ႔ေကာင္းမွေကာင္းတဲ့ ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္တုန္ယမ္ဟင္းခ်ိဳေလးတစ္ခြက္
ရပါၿပီ။

ပုန္းရည္ထမင္း၊ေရႊပဲသီးမုန္ညွင္းနဲ႔ငါးဥေၾကာ္

မေန႔ညေနကေတာ့ စိတ္ရွိလက္ရွိနဲ႔ပုန္းရည္ၾကီးကိုသုပ္ၿပီးထမင္းနဲ႔နယ္စားပါတယ္။
ပုန္းရည္ၾကီးကိုေၿမာင္းၿမမွာေရာက္တုန္းကအေဒၚလုပ္တာစားဖူးတယ္။ သူကပဲကတီ
ပါေတြကိုအပုပ္ထားၿပီးၿပန္ၾကိဳတာလားမသိဘူး။ စားလို႔ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ဒီ
တစ္ခါေတာ့အိမ္ကပို႔ေပးတဲ့ ဇီးကြက္ပုန္းရည္အႏွစ္ထုတ္ကိုဘဲသုပ္စားတာပါ။ ၿပီးေတာ့
ၾကက္သြန္နီေလးနဲ႔ မုန္ညွင္းစိမ္းေၾကာ္။ ေရႊပဲသီးကိုၾကက္ဥေလးနဲ႔ေၾကာ္ၿပီး မာမီပို႔ထား
ေပးတဲ့ငါးဥဘလေခ်ာင္ေၾကာ္ေလးနဲ႔၀ါးလိုက္ပါတယ္။


Friday, September 19, 2008

ခ၀ဲ ပလိန္း

ခ၀ဲသီးကို ၾကက္သြန္ၿဖဴနဲ႕စိမ္းစိမ္းေလးေၾကာ္စားတာ.. အခြံမာေတြအကုန္ခြာဖို႕ေတာ့
လိုတယ္။ အဲဒါမီွွွႏူည့ံတာ..တစ္ခ်ိဳ႕ကဓါးနဲ႔ဘဲၿခစ္တာမ်ားတယ္...

ပုလုဧ။္ ကေလး ေပါက္စီ

Thursday, September 18, 2008

အိတ္ခ်စ္သူ..ကၽြန္မ















စားပြဲ၀ါးပြဲ

အခုတစ္ေလာမွာဘာမွန္းမသိတာေတြနဲ႔ကိုအလုပ္ရႈပ္တာလားအရႈပ္ေတြလိုက္လုပ္
မိေနတာလားေတာ့မသိဘူး...ရာသီဥတုကမမွန္၊ မိုးကအၿမဲဖြဲဖြဲရြာေနေတာ့ထီးကိုင္
ရမွာပ်င္းတာတစ္ေၾကာင္း..ထီးေမ႔က်န္ခဲ့ရတာတစ္ေၾကာင္း..အမွန္ကေတာ့အိတ္
ထဲမွာထီး၊ ဓာတ္မီး (ေတာင္ကီ ေၾကာက္လို႔)၊ calculator နဲ႔ေဆးေတြ၊ ပံုမွန္ထည့္
ေလ့ရွိေပမယ့္တစ္ခါတစ္ေလထီးသံုးၿပီးစိုလို႔လွမ္းထားၿပီးရင္ ၿပန္ေခါက္ထည့္ဖို႔ေမ့
တာမ်ားတယ္..ဟိုနားဒီနားဆိုေၿပးသြားလိုက္တာဘဲ။ ကိုယ့္အေၾကာင္းလဲကိုယ္သိ
တယ္။ ဖ်ားေတာ့မယ္ဆိုတာသိတာနဲ႔ Biogesic တစ္လံုးေလာက္ဆိုပီးပီ။ ဒီတစ္
ခါေတာ့တစ္ကယ္ကိုဖ်ားေတာ့တာ.. ဖ်ားၿပီးက်န္ခဲ့တာေခ်ာင္းဆိုးႏွာစီး.. ႏွာစီးတာ
သက္သာသြားေပမယ့္ေခ်ာင္းဆိုးတာကေတာ့အခုထိက်န္ခဲ့တုန္း။ ေခ်ာင္းဆိုးတာ
ေလာက္စိတ္ပ်က္တာမရွိဘူး။ ေဆးမွန္သမွ်လဲအကုန္ေသာက္တာဘဲ. Dry cough
ွSore throat ငံုေဆး၊ ေသာက္ေဆး.. အိမ္ကိုဖုန္းဆက္ေတာ့မာမီကထိန္းထားတဲ့
ၾကားကေခ်ာင္းဆိုးမိသြားတာၾကားလို႔ ပို႔ေပးလိုက္တဲ့ဗမာေဆးေတြလဲစား၊ သံပုရာ
နဲ႔ပ်ားရည္လဲေသာက္၊ သံပုရာနဲ႔လွ်က္ဆားလဲေရာစား၊ ေၿဗာင္းဆန္ေနတာ။ အခု
ထိကိုမေပ်ာက္ၿခင္ေသးဘူး။ အဆုတ္ေရာဂါမ်ားရေနလားမသိဘူး။ အဟြတ္.အဟြတ္
ဒီတစ္ေလာအတြင္းမွာရံုးက ဒါရိုက္တာႏွစ္ေယာက္ကတစ္ၿခားေနရာကေခၚလို႔
ေၿပာင္းရေတာ့မယ္။ တစ္ေယာက္က ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား၊ တစ္ေယာက္ကမြန္ဂိုးလီးယား
ကိုသြားၾကမွာ..အေအးဆံုးနဲ႔အပူဆံုးႏိုင္ငံေပါ့..ထံုစံအတိုင္းႏႈတ္ဆက္ပြဲလုပ္ေတာ့
တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးခ်က္ၾကနဲ႔ပါတီေပါ့။ အသစ္တစ္ေယာက္လဲေၿပာင္းလာတဲ့လို႔
သူ႔အတြက္ေတာ့ၾကိဳဆိုပြဲေပါ့... ဘာေတြစားၾကသလဲဆိုတာေအာက္မွာၾကည့္...

ကိတ္မုန္႔... ဒါကေတာ့ဆိုင္က၀ယ္တဲ့ကိတ္မုန္႕ပါ

ဒါကေတာ့ ကၽြန္မဆရာ့ဇနီးကိုယ္တိုင္ဖုတ္ထားတဲ့မုန္႔ပါ..အရသာပိုေကာင္းတယ္။
ဒါကေတာ့အသီးရြက္စံုေၾကာ္၊ ငံုဥပါပါတယ္.. ဒီမွာေတာ့ ေခ်ာ့ပ္ဆိြဳင္း လို႔ေခၚတယ္
ဒါကေတာ့ေခါက္ဆြဲေၾကာ္.. ၿမန္မာၿပည္ကေခါက္ဆြဲေၾကာ္ကိုေတာ့မမွီဘူးေလ..

ဒါကေတာ့သီးစံုခ်က္။ ဘာေတြပါလဲဆိုတာပံုထဲမွာၾကည့္.. အရသာကေတာ့ခ်ိဳအီအီ..
စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းတယ္။

ဒါကေတာ့လာဆားနီးယား... ပ်စ္ခြ်ဲေနတဲ့ေခါက္ဆြဲဖတ္ၿပားၿပားၾကီးေတြကို ခ်ီစ္..နဲ႔ေရာသမ
ေမႊ..

ဒါကေတာ့ အသုပ္..အရြက္အသီးစံုသုပ္..အေပၚမွာမုန္႔ၾကြတ္ေလးေတြၿဖဴးထားတာ..

ဒီပဲဟင္းေလးကေတာ့ ကေနးဒီးယန္း အန္တီတစ္ေယာက္ခ်က္ထားတာ.. ၿမန္မာၿပည္မွာ
ေတာ့ ပဲနီေလး၊ ပဲ၀ါေလး.ဒါေပမယ့္ဒီပဲေလးေတြကအလံုးနဲနဲပိုၾကီးတယ္ၿပီးေတာ့အခြံမခၽြတ္
ထားဘူး။
ေကာ္ၿပန္႔ေၾကာ္.. အထဲမွာထည့္လိပ္ထားတာကအသားတုေတြ၊ မုန္လာဥနီေတြ..
ဒါကေတာ့ကၽြန္မစားတဲ့ပန္းကန္ပါ။ ထမင္းရယ္၊ မုန္ညွင္းစိမ္းၿပဳတ္ရယ္၊ ပိန္းႏွဲသီးကိုအုန္းႏို႔နဲ႔
ခ်က္ထားတာရယ္။ ပဲၿပားကိုစြံပလြံသီးနဲ႔ခ်က္ထားတာ၊ၿပီးေတာ့ အသီးစံုကိုအသားတုနဲ႔ေၾကာ္
ထားတာ။

Tuesday, September 9, 2008

ကၽြန္မအေၾကာင္းတေစ့တေစာင္း

ဒီတစ္ခါေတာ့ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုေရးေတာ့မယ္။ ကၽြန္မကို မႏၱေလးၿပည့္သူ႔ေဆးရံုၾကီးမွာ
မာမီကဗိုက္စနာတာစေနေန႔...ကေနေနာက္အပတ္စေနေန႔ညေနထိဗိုက္နာၿပီးေတာ့ည
(၉)နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလးမွာေမြးလာတဲ့စေနသမီးပါ။ ေမြးစက ၉ေပါင္ခြဲရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေမြးရတာခက္သလားေတာ့မဆိုတတ္ဘူး။ ေမြးေမြးၿပီးခ်င္မွာအေဖဘက္ကအဖိုးကေတာ့ မရွိေတာ့ေပမယ့္အဖြားကရွိေသးတယ္။ သူကသူခ်စ္တဲ့သူ႔သားရဲ႔သမီးဦးဆိုေတာ့အရမ္း ကိုခ်စ္ခဲ့တာပါ။ကၽြန္မငယ္နာမည္ကိုလဲသူဘဲေပးခဲ့တာ။ ငယ္ငယ္ကတစ္ေယာက္တည္း အလုိလိုက္တဲ့သူေတြၾကားမွာၾကီးလာေတာ့ေမာင္ေလးေမြးေတာ့ (၃)ႏွစ္ေလာက္
ကြာတယ္။တစ္ခါမွကေလးမထိန္းဖူးဘူး။ ေမာင္ေလးကိုအန္တီေလးကိထန္းတယ္။ ကၽြန္မ
ကိုအေဖ့ဘက္ကတူတစ္ေယာက္ကထိန္းတယ္။ ေမာင္ေလးနဲ႔ညီမေလး (၁)ႏွစ္ဘဲကြာတယ္။
ညီမေလးေမြးေတာ့မာမီကေရမႊာအရင္ေပါက္ၿပီးကေလးအေသေလးဘဲထြက္လာဖို႔ေစာင့္
ေနၾကတာ..ေနာက္ဆံုးညီမေလးထြက္လာေတာ့မဲညိုေနၿပီးအသက္ရွိေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့
သူကေမာင္ႏွမသံုးေယာက္မွာအညိဳဆံုး။ရုပ္ကေတာ့ၿဂိဳဟ္ရုပ္ကေလး..ဟိဟိ
(အခုေတာ့အေခ်ာဆံုးၿဖစ္ေနပါပီ)
ကၽြန္မအငယ္ေတြကိုအႏိုင္က်င့္လြန္းလို႔အသက္(၄)ႏွစ္ဘဲရွိေသးတယ္အသက္ကိုေမြးစာရင္း
မွာတစ္ႏွစ္ေပးၾကီးလိုက္ၿပီးသူငယ္တန္းကိုပို႔လိုက္တယ္။ေက်ာင္းတက္တုန္းကငိုလိုက္ရတာ။
အေဖကေတာ့ကၽြန္မကိုအခ်စ္ဆံုးဆိုေတာ့ေက်ာင္းတစ္ေန႔လံုးၿခံအၿပင္ၿခံစည္းရိုးကေနလာထ
ေစာင့္ေနတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ေက်ာင္းေပ်ာ္ၿဖစ္လာပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္မေလး
တန္းတုန္းအထိအၿမဲအဆင့္(၁)ရတယ္။စာၾကိဳးစားခ်င္လြန္းလို႔မထင္ပါနဲ႔။ မာမီကညေနအိမ္
ၿပန္ေရာက္ရင္ကူးလာတဲ့စာအုပ္ကိုၾကည့္လက္ေရးနဲနဲေစာင္းၿပီးဆိုအကုန္ၿဖဲၿပစ္အစကေန
ၿပန္ေရးခိုင္းတာ။စာက်က္ခိုင္းတာလဲအိပ္ခ်င္ရင္ေတာင္မ်က္ႏွာသြားသစ္၊စာက်က္။ အဲဒီတုန္း
ကကၽြန္မမာမီ့ကိုဘယ္ေလာက္မၾကိဳက္လဲဆိုရင္..ထမင္းစားေရေသာက္ကလြဲလို႔စကားမေၿပာ
ဘူး။ ေက်ာင္းဆင္းတာနဲ႔စႏၵယားတီးတာသြားသင္ရတယ္။ ေအာင္ေတာ္မူဘက္မွာ။ ၿပီးတာနဲ႔
တစ္ေခ်ာင္းထိုး၊ ႏွစ္ေခ်ာင္းထိုးတစ္ခါတည္းဆက္သင္ရတယ္။ ငယ္ငယ္ကကၽြန္မအေမေတာ္
ေတာ္ရက္စက္တဲ့သူလို႔ၿမင္တယ္။ အငယ္ႏွစ္ေယာက္ကိုလဲၾကည့္မရဘူး။ သူတို႔ရွိလို႔ကၽြန္မ
အဲလိုၿဖစ္ရတာဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့....ေနာက္ေတာ့ရန္ကုန္ေၿပာင္းၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာအငယ္ႏွစ္
ေယာက္ကတစ္ဖြဲ႕၊ ကၽြန္မကတစ္ဘက္၊ လံုး၀ကိုမတည့္တာ။သိပ္မၾကာပါဘူးကၽြန္မအသက္
၁၅ႏွစ္နဲ႔တကၠသိုလ္ဆက္တက္ဖို႔တစ္ၿခားေနရာကိုထြက္သြားရတယ္။ အဲဒီေတာ့မွအိမ္ကို
အရမ္းသတိရၿပီးအၿမဲကိုၿပန္ခ်င္တယ္။ ေမာင္ေလးညီမေလးကိုလဲသတိရတယ္။ အေဆာင္
မွာေနရတာ။ စည္းကမ္းကလဲၾကီးေတာ့ေနရတာမလြတ္မလပ္နဲ႔အရမ္းကိုငရဲထဲေရာက္ေန
သလိုခံစားရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္မိဘလက္ကလြတ္ပီဆိုေတာ့ သီခ်င္းလဲမဆုိေတာ့ဘူး၊ စႏၱ
ယားလဲမတီးေတာ့ဘူး၊ ကိုယ္မလုပ္ခ်င္တဲ့ဟာေတြအတင္းလုပ္ခိုင္းခဲ့တဲ့ဟာေတြကုန္လံုး
မလုပ္ေတာ့ဘူး.. စေနသမီးမို႔လားေတာ့မသိဘူးေခါင္းမာတယ္လို႔ေၿပာလို႔ရတယ္။ ေက်ာင္း
အထိမာမီဘဲအကုန္လိုက္လုပ္ေပးရတယ္။ အေဆာင္မွာအ၀တ္အစား၊ အိပ္ရာ၊ အစစရာရာ
ေက်ာင္းပိတ္လို႔ရန္ကုန္ၿပန္ရင္လဲမာမီကဘဲလာၿပီးအထုတ္ထဲမွာပစၥည္းေတြထည့္၊ သိမ္းထား
သင့္တဲ့အရာေတြကိုသိမ္း၊ကၽြန္မဘာမွကိုမလုပ္ပါ။ လုပ္လဲမလုပ္တတ္ဘူး။ ေစာင္အထူေခါက္
ရင္ေတာင္အေဖကေလးတယ္ဆိုၿပီးသူကိုယ္တိုင္ေခါက္ေပးတယ္။ အိမ္ေရာက္လဲဘာမွမခိုင္း
ဘူး။ အိပ္ေနရင္ေတာင္ေနထြက္ရင္ေနထိုးမွာစိုးလို႔ေစာင္အထူေတြကာထားေပးတယ္။ မခိုင္း
ရတဲ့အေၾကာင္းကလဲရွိတယ္။ ကၽြန္မကအိမ္မွာအၿခဴခ်ာဆံုး။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းကမႏၱေလး
နန္းတြင္းကစစ္ေဆးရံုမွာေဆးသြားသြားထိုးရတာမွတ္မိေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာလဲအဖိုး
အဖြားတို႔ရဲ႔ေသြးတိုးအေမြကိုလက္ခံရရွိၿပီးအလိုလိုေနရင္းေသြးတိုးေနတာ.. ေသြးတိုးရဲ႕ေနာက္
ဆက္တြဲေတြကေတာ့သိတဲ့အတိုင္းဘဲ...ကၽြန္မေက်ာင္းၿပီးလို႔အိမ္ၿပန္ေရာက္တာနဲ႔ေမာင္ေလး
နဲ႔ညီမေလးကတကၠသိုလ္ေရာက္သြားၿပီ..ဆိုေတာ့အိမ္မွာတစ္ေယာက္တည္းကေလးၿပန္လုပ္
ေနတာ။အဲဒီတုန္းက ၁၉ႏွစ္မၿပည့္တတ္ေသးဘူး။ ကၽြန္မေက်ာင္းေနခဲ့တဲ့သက္တမ္းတစ္
ေလွ်ာက္မွာမွတ္မွတ္ရရမိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္း(၂)ေယာက္ဘဲရွိတယ္။ တစ္ေယာက္ကမအိ၊
မႏၱေလးမွာက်န္ခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကအေထြး၊ သူကေတာ့အေမရိကားေရာက္ေန
ၿပီထင္တယ္။ က်န္တာကေတာ့ေယာက်ာ္းေလးသူငယ္ခ်င္းေတြဘဲရွိတယ္။ဒါေပမယ့္မ်ားေသာ
အားၿဖင့္တစ္ေယာက္တည္းေနရတာကိုပိုသေဘာက်တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလၿပံဳးၿပရမွာ စကား
ေၿပာရမွာအရမ္း၀န္ေလးတယ္။ ကၽြန္မမၾကိဳက္တဲ့မိန္းကေလးေတြကကိုယ့္ကိုလာၿပိဳင္တာ၊
အဲဒီသူေတြဆိုအရမ္းမုန္းတယ္။ ကၽြန္မေယာက္်ားေလးသူငယ္ခ်င္းေတြကိုသာအထက္စီးဆက္
ဆံတတ္ေပမယ့္မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းတိုင္းကိုႏွိမ့္ခ်ၿပီးဆက္ဆံတတ္တယ္။ ကိုယ္သီးမခံႏိုင္
ေတာ့ရင္ခပ္ခြာခြာေနလိုက္တယ္။ အရြယ္ေရာက္ၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္မမၾကိဳက္တဲ့ေယာ္က်ား
ေလးအမ်ိဳးအစားေတြက အလကားေနရင္းကိုယ့္ကိုကိုယ္အားငယ္ေနတဲ့သူ (ေယာက်္ားမွဟုတ္
ရဲ႕လားမသိဘူ)၊ ၿပီးရင္ေယာက်္ားတန္မဲ့ခနဲ႔တဲ့တဲ့ေၿပာတတ္တဲ့သူ၊ စကားေၿပာရင္ေခါင္းပုတ္၊
လက္ပုတ္လုတ္တတ္တဲ့သူေတြ၊ နဲနဲမူးရင္ဦးေႏွာက္ကမစဥ္းစားဘဲမဟုတ္ကဟုတ္ကေတြ
ေလွ်ာက္ေၿပာေနတတ္တဲ့သူေတြ၊သစၥာမရွိတဲ့ေယာက်္ားေတြနဲ႔ ကိုယ္နဲခ်စ္သူၿဖစ္ခဲ့ဖူးသူမိန္း
ကေလးရဲ႕အေၾကာင္းမေကာင္းေၿပာတဲ့သူေတြကိုအေသမုန္းပါတယ္။
ဒီေန႔ေတာ့ဒီေလာက္ဘဲကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္းလိုက္အံုးမယ္... ေနာက္မွဆက္တာေပါ့။

Monday, September 8, 2008

ဘ၀ဆိုတာ

ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္တုန္းကအိမ္မွာမရွိတာနဲ႔ စာလဲမေရးၿဖစ္ပါဘူး။ ထူးထူးေထြေထြေတာ့ဘာ
မွလဲမရွိဘူးေလ။ အိမ္မွာရွိတာနဲ႔ဖ်ားတာဘဲ။ ကၽြန္မကိုကေပ်ာ့လြန္းတယ္။ စိတ္ကတင္းထား
ေတာ့ခရီးသြားတဲ့အခ်ိန္ဆိုဘာမွမၿဖစ္ေပမယ့္အိမ္ၿပန္ေရာက္ၿပီ၊ စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္ၿပီဆိုရင္
ေဒါင္းေတာ့တာဘဲ။ ဒီေန႔ၿမန္မာၿပည္ကသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ဂ်ီေတာ့ခ္မွာေတြ႔ေတာ့
သူအရမ္းကိုစိတ္ဓာတ္က်ေနတဲ့အေၾကာင္း၊ သူမ်ားေတြကသူ႔အေၾကာင္းမဟုတ္တာေၿပာ
တဲ့အေၾကာင္း၊ အလုပ္မွာလဲအဆင္မေၿပလို႔ထြက္ေၿပးခ်င္တဲ့အေၾကာင္းေတြစံုေနတာဘဲ။
ကၽြန္မလဲခဏခဏၿဖစ္ဖူးတယ္။ ကိုယ္က၀ါရင့္လို႔မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မအသက္ ၁၅ႏွစ္က
တည္းကမိဘနဲ႔ခြဲေနတာ။ ေက်ာင္းမွာအေဆာင္မွာေနရင္းအခ်င္းခ်င္းစကားေတြနဲ႔ထိုးႏွက္
တာေတြေရာ၊ မဟုတ္တာေတြလိုက္အပုတ္ခ်တာေရာအမ်ိဳးမ်ိဳးခံစားခဲ့ရတာေက်ာင္းပီးလို႔
အလုပ္ထဲတန္း၀င္ေတာ့လဲအဲဒါေတြလဲမရပ္သြားပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့
ရိုးေနပါၿပီ။ ကၽြန္မေတာ္ရံုလူနဲ႔စကားမေၿပာတတ္၊မခင္တတ္ပါဘူး။ ဧည့္သည္လာရင္အရင္
ဆံုးအိမ္ခန္းထဲ၀င္ေၿပးတာထိပ္ဆံုးက၊ ေၿပာစရာစကားကိုမရွိတာ၊ ဘယ္ကိုကုတ္ၿခစ္စဥ္း
စားစဥ္းစား ေခါင္းထဲကကိုမထြက္လာတာ။ ေနေကာင္းလားၿပီးရင္...ဘာဆက္ေၿပာရမွန္းကို
မသိဘူး။ ဒါေၾကာင့္တစ္ေယာက္တည္းေနတာမ်ားတယ္။ အထူးသၿဖင့္မိန္းကေလးသူငယ္
ခ်င္းေတြကိုပိုသတိထားတယ္။ ခဏခဏသစၥာေဖာက္တာခံခဲ့ဖူးလို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္မိန္းကေလး
သူငယ္ခ်င္းေတြကိုပိုၿပီးအတတ္ႏိုင္ဆံုးေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းေနတတ္တာ
ကလဲ မာနၾကီးတယ္ဆိုတာၿဖစ္ၿပန္ေရာ။ ဒါကေတာ့ေလာကသဘာ၀ဆိုတာလူတိုင္းသိၿပီး
သားပါ။ တစ္ခါတစ္ေလစိတ္ဓာတ္က်တာေတြၾကံဳမယ္၊ပတ္၀န္းက်င္ထိုးႏွက္တာၾကံဳမယ္၊
အလုပ္မွာအဆင္မေၿပတာ၊ ေက်ာင္းမွာအဆင္မေၿပတာေတြၾကံဳမယ္။ ဒါေတြကိုေတြးၿပီး
စိတ္ဓာတ္က်ေနလို႔ေရာ...ဒါေတြၿပန္အဆင္ေၿပသြားမွာလား....
ကၽြန္မကေတာ့သူမ်ားေၿပာစကားေတြေၾကာင့္စိတ္ထိခိုက္ခံစားေတာ့မယ္ဆိုရင္ဦးေႏွာက္က
ကၽြန္မခ်စ္သူေၿပာခဲ့ဖူးတဲ့စကားေလးတစ္ခြန္းကိုအၿမဲသတိရမိတယ္။
သူတို႔က မင္းကိုစိတ္ထိခိုက္ေစရေလာက္ေအာင္သူတို႔ကဘာေတြမို႔လို႔လဲ။ ကိုယ့္မိဘလား၊
ကိုယ့္ခ်စ္သူလား....ေလာကမွာခဏတာေတြ႔ၾကံဳဆံုကြဲ... ေတြ႕႕ၾကတဲ့ခဏမွာသူမ်ားေတြ
ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕စကားေတြေၾကာင့္ကိုယ့္စိတ္ကိုအထိခိုက္မခံပါနဲ႔... အခ်ိန္တန္ေတာ့လဲအား
လံုးခြဲခြါၾကရမွာဘဲေလ..
ကိုယ့္လက္ရွိေၿခေနမွာအဆင္မေၿပတာအခက္ခဲေတြကိုေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးရင္ဆိုင္ၾကရေအာင္...
ဒါေတြကိုရင္ဆိုင္ဖို႔လူၿဖစ္လာတာမဟုတ္လားေနာ္..ဘ၀ဆိုတာတိုက္ပြဲ..ေန႔တိုင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး
ေတြ႔ရမွာဘဲ.. ေရွာင္ထြက္သြားလို႔မရတဲ့အဆံုး..ဘာလို႔စိတ္ထိခိုက္ခံၿပီးကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္
ညွင္းဆဲေနမွာလဲ..ကဲ....Fighting!!!!!!

Tuesday, September 2, 2008

ကင္မ္ခ်ီထမင္းေၾကာ္

ဟိုဘေလာ့ဒီဘေလာ့ဖတ္၊ ကိုးရီးယားကားထဲမွာ မင္းသမီးက မင္းသားေၾကာ္ထားတဲ့ ကင္မ္ခ်ီ
ထမင္းေၾကာ္ကိုတစ္အိုးလုံးထိုင္စားတာၾကည့္ၿပီးလက္တည့္စမ္းၾကည့္တာ....
ကိုးရီးယားနည္းေတာ့မသိဘူး..ကူးကူးနည္းကေတာ့
green cabbage ကင္မ္ခ်ီပုလင္းေသးတစ္လံုး
(ကင္မ္ခ်ီပုလင္းထဲမွာ မုန္ညွင္းစိမ္း၊ ခါၾကက္ဥနီနဲ႔ ၾကက္သြန္မိတ္ပါၿပီးသား)
အာလူးေသးေသး တစ္လံုး
အမဲသားဗလေခ်ာင္ေၾကာ္ (အိမ္ကပို႕ထားေပးေတာ့အဆင္သင့္ဘဲ)
ၾကက္ဥတစ္လံုး...
ဆီနဲနဲမွာ အာလူးေလးေတြအတံုးေသးေသးကိုၾကြပ္ေအာင္ေၾကာ္..
ၿပီးေတာ့ အာလူးေတြကိုအိုးေဘးမွာနဲနဲရွဲထားၿပီးအလယ္မွာၾကက္ဥခြဲထည့္ ေမႊ
ၿပီးေတာ့ အမဲသားဗလေခ်ာင္ေၾကာ္ကိုထည့္၊ ၿပီးတာနဲ႔ ကင္မ္ခ်ီေလာင္းထည့္ၿပီး
ထမင္းပူပူကိုထည့္၊ ဆားအနဲငယ္ထည့္...ၿပီးခဏေၾကာ္လိုက္တာ...
ၿပီးပါေလေရာ..... ၿမန္တယ္ဟုတ္... အရသာကေတာ့တစ္ကယ့္ကိုရွယ္...
ထမင္းေၾကာ္အီအီေလးမွာကင္မ္ခ်ီအရသာခ်ဥ္ၿပံဳးၿပံဳးနဲ႕.....

Monday, September 1, 2008

ဘာအားငယ္စရာရွိလဲ

ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ကရံုးပိတ္ရက္မွာပြဲေတြကဆက္၊ဟိုသြားဒီသြား ဒီကရာသီဥတုကလဲမမွန္ဒါလဲပါ
တယ္။ ကၽြန္မဖ်ားပါေလေရာ။ အသံေတြ၀င္၊ေခ်ာင္ဆိုး ကိုယ္ေတြပူ။ ကိုက္ခဲၿပီးလူကအားကိုမရွိ
ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မနဲနဲပင္ပန္းရင္ဖ်ားတယ္။ အထူးသၿဖင့္ကိုယ္ပူတာ။ အရင္ကဆိုBiogesic ၁လံုး
နဲ႔ကိစၥၿပတ္တယ္။ အခုေတာ့ေတာ္ေတာ့ကိုခံရတယ္။ မေန႔ညေနေတာ့ေဆးသြား၀ယ္အံုးမွဆိုၿပီး
အၿပင္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ပိုက္ဆံကအိတ္ထဲကဟာနဲ႔ေလာက္မွာမဟုတ္ေတာ့အနီးဆံုး ATMကို
သြား၊ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ Offline၊ ပိုက္ဆံထုတ္လို႔မရ။မထူးေတာ့ဘူးဆိုၿပီးနီးရာဘတ္စ္ကားေလးတက္
စီးၿပီးၿမိဳ႕ထဲဘက္ကေမာလ္ ကိုထြက္လာခဲ့တယ္။ ဒီကကားေလးေတြကဂ်စ္ကားလိုမ်ားအရွည္ၾကီး၊
ကၽြန္မအစြန္မွာထိုင္ၿပီး ကားထြက္ရင္ေနာက္ကိုေငးၾကည့္ရတာ၀ါသနာပါတယ္။ သိပ္မၾကာဘူး
ဂုန္ေလွ်ာ္အိတ္ၾကီးမႏိုင္မနင္းနဲ႔ ကေလး(၃)ေယာက္ကားေပၚတက္လာတယ္။ ေကာင္မေလးက
ေတာ့အၾကီးဆံုးၿဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။သူတို႔တက္တာနဲ႔ အနံ႔ကနံေစာ္ေနတာကားေပၚမွာ။
ကၽြန္မမိုင္ဂရိန္း ေခါင္းကိုက္ေရာဂါရွိေတာ့အနံ႔ၿပင္းေတြကိုအရမ္းေၾကာက္သူပါ။ ဒါေပမယ့္ မေန႔ညေနကေတာ့ကၽြန္မကသူတို႔အနံ႔ေတြထက္သူတို႔ဘ၀ေလးေတြကိုပိုစိတ္၀င္စားမိတာ
အမွန္ပါ။ သူတို႔ေလးေတြကိုၾကည့္ပီးကၽြန္မစိတ္ထဲမွာနင့္သြားတာဘဲ။ ေကာင္မေလးကအပ်ိဳ
ေပါက္ေလး၊ ၀တ္ထားတာစုတ္ၿပတ္သတ္ေနတာ၊ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ကေတာ့အငယ္
ေလးေတြ၊ ကားခတစ္ေယာက္ကို ၁၅ ေပးရတယ္။ သူတို႔သံုးေယာက္ေပါင္းမွ ပိုက္ဆံက ၇ ဘဲရွိ
တယ္။သူမ်ားေတြကားခေပးၿပီးေတာ္ေတာ္ၾကာမွ ေကာင္ေလးကဒရိုင္ဘာကိုရွိတဲ့ပိုက္ဆံေလး
လွမ္းေပးတယ္။ဒရိုင္ဘာကဘာမွၿပန္မေၿပာေတာ့သူတို႔သံုးေယာက္၀မ္းသာသြားလိုက္တဲ့မ်က္ႏွာ
...ကၽြန္မအခုထိၿမင္ေယာင္ေနတုန္း။ သူတို႔ဆင္းသြားေတာ့လဲမိုးကရြာ..ေလကတိုက္ေနဆဲပါ။
လမ္းေဘးနားမွာကေလးေတြအထုတ္ၾကီးေတြထမ္း၊ ရရာလုပ္စားေနပူမိုးရြာမေရွာင္၊ သူတို႔ေလး
ေတြဖ်ားနာရင္ဘယ္လိုမ်ားလုပ္ၾကမလဲ၊ ထီးလဲမပါ၊ အ၀တ္စားေတြမိုးရြာရင္စို၊ ေနပူရင္ေၿခာက္။
ဒီေလာက္ေဆးေတြေစ်းၾကီးတဲႏိုင္ငံမွာ ...ကၽြန္မစိတ္အရမ္းထိခိုက္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္သူငယ္ခ်င္း
ပင္ကီ နဲ႔အၿပင္ထြက္တိုင္း ကၽြန္မလမ္းေဘးကကေလးေတြကိုလိုက္ေငးရင္သူစကားလြဲၿပီးဆြဲဆြဲေခၚ
တယ္။ ကၽြန္မအရမ္းသူမ်ားေတြအတြက္လိုက္စိတ္ထိခိုက္ေပးႏိုင္လြန္းတယ္တဲ့။ ကိုယ္ကဘာမွထိထိ
ေရာက္ေရာက္မလုပ္ေပးႏိုင္မယ့္အတူတူလိုက္ၿပီးစဥ္းစားစိတ္ကိုဒုကၡမေပးပါနဲ႔တဲ့။ သူေၿပာတာလဲ
ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္မကလဲေတြ႔ဘဲေတြ႔ႏိုင္လြန္းတယ္။အမွန္ကကၽြန္မအဲဒီကေလးေတြအတြက္ ကားခ ေပးေပးမလို႔ပါ။ သူတို႔ကို ကၽြန္မၾကည့္ေနတာေတြ႔ေတာ့ နဲနဲၾကီးတဲ့ေကာင္ေလးက ေနာက္ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ကိုတီးတိုးတီးတိုးေၿပာၿပီးရီေနလို႔ကၽြန္မလဲရွက္တာနဲ႔မေပးေတာ့ဘူး။
ကၽြန္မေနမေကာင္းရင္အရမ္းစိတ္အားငယ္တယ္။ မ်ားေသာအားၿဖင့္တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုၿဖစ္ေနေတာ့
အလိုလိုေနရင္းစိတ္အားငယ္ေနတာမ်ားတယ္။သူမ်ားေတြလိုဟိုသြားဒီသြား ရံုးပိတ္ရက္ေတအစုလိုက္
ေပ်ာ္ၾကပါးၾက၊ ကၽြန္မကေတာ့အိမ္ထဲမွာ ေဆးေသာက္ၿပီးအိပ္ေနရတာမ်ားတယ္။ ဒါေပမယ့္ကၽြန္မမွာ
စားစာရာရွိတယ္။ ေနစရာလံုလံုၿခံဳၿခံဳရွိတယ္။ ၀တ္စရာရွိတယ္။ ဖ်ားရင္ေဆး၀ယ္ေသာက္ဖို႔ပိုက္ဆံရွိ
တယ္။ ကၽြန္မေနမေကာင္းရင္ဂရုစိုက္မယ့္သူေတြအမ်ားၾကီးရွိတယ္။ ဘာအားငယ္စရာရွိလဲေနာ္...
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ၿပန္အားတင္းလိုက္တယ္။
တစ္ခါတစ္ေလကိုယ့္ထက္ၿမင့္တဲ့သူေတြၾကည့္ပီးအားက်သလိုကိုယ့္ထက္နိမ့္တဲ့သူေတြၾကည့္ၿပီးေတာ့
လဲကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ဘာမ်ားလုပ္ေပးႏိုင္မလဲဆိုတာကၽြန္မအၿမဲစဥ္းစားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ဘဲ
ဒီအလုပ္ထဲမွာေရာက္ေနတာထင္ပါရဲ႕။

 
Powered by Blogger