Pages

Monday, October 27, 2008

ဧည့္ခံပါရေစ

ကၽြန္မဘေလာ့ကိုလာလည္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ေတာ့ခ်က္ၿပဳတ္ထားတဲ့ဟာေတြ
နဲ႔ဧည့္ခံလိုက္မယ္။ ဒါကေတာ့ၿမန္မာအၾကိဳက္ပါေနာ္။ ခ်က္နည္းအေသးစိတ္သိခ်င္ရင္
ေတာ့comment မွာၿဖစ္ၿဖစ္ C-box မွာၿဖစ္ၿဖစ္ေရးခ်န္ထားခဲ့ေနာ္။ ကဲစမယ္..

ဒါကေတာ့ အမဲသားကိုအရြက္နဲ႔ေရာၿပီးအစိမ့္ခ်က္ထားတာ၊ အနံ႕ကေတာ့ေမႊးၾကိဳင္ေန
တာ။အသားကလဲေတာ္ေတာ္ႏူးပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ယိုးဒယားစတိုင္ငါးအခ်ိဳခ်က္ပါ။
ဒီငါးကေတာ့ တူနာငါးကုိဖုတ္ၿပီး ခရမ္းခ်ဥ္သီးငရုတ္သီးအႏွစ္ၿဖန္းထားတဲ့ငါးကင္အစပ္အုပ္
တစ္မ်ိဳးပါ။
ေရႊေဂါင္းေၿပာင္ေလးေတြကေတာ့သတ္သတ္လြတ္ေတြအတြက္ေပါ့။
ကဲလာၿပီခရမ္းပလိန္းႏွပ္..
ေနာက္ဆံုးကေတာ့မရိုးႏိုင္တဲ့အသီးရြက္စံုေၾကာ္ပါ။ ပဲၿပားလဲေၾကာ္ၿပီးအေပၚမွာအုပ္ထားတယ္။
ကၽြန္မညီမ၀မ္းကြဲက အဲလိုမွပိုလွတာဆိုဘဲ...
ကဲ..တယ္ရင္းတို႔ေရ...အားရပါးရစားသြားၾကေနာ္.....း)

Sunday, October 26, 2008

ေမြးေန႔မွသည္

ေအာက္တိုဘာ (၂၇)ရက္ေန႔သည္ ကၽြန္မေမြးေန႔ၿဖစ္ပါသည္။ ေမြးေန႔ေရာက္တိုင္း
ကၽြန္မခ်စ္သူခင္သူတို႔ႏွင့္အေ၀းမွာတစ္ေယာက္တည္းရွိေနၿခင္းတို႔ကအလိုလိုတြဲ
လွ်က္ပါေလ့ရွိသည္။ ကၽြန္မအသက္ (၁၈) ႏွစ္တုန္းက၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကအမလို႔
ေခၚသည္။ အမွန္သူတို႔သည္ကၽြန္မထက္အသက္မ်ားစြားၾကီးသည္။ ကၽြန္မကဘဲ
ရင့္လို႔ၿဖစ္မွာေပါ့ေလ... ေနာက္ပိုင္းအလုပ္ထဲေရာက္ေတာ့လဲ.ေတာ္ရံုအမၾကီးေတြ
ကၽြန္မကိုအမလို႔ေခၚသည္။ မရွင္းၿပၿဖစ္ေတာ့ဘဲသူတို႔ခန္းမွန္းထားေသာအသက္ကို
သာအတည္ယူၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္လူၾကီးပံုစံႏွင့္ေနလိုက္ေတာ့တယ္။ ကၽြန္မေမြးေန႔
မေရာက္ခင္ေအာက္တိုဘာလစကတည္းက ေမြးေန႔ႏႈတ္ဆက္စကားေတြေၿပာတာ
ၾကားေနရသလိုရံုးကသူငယ္ခ်င္းအမၾကီးမ်ားရဲ႔ ေဟ့ ကူးကူးေမ ေမြးေန႔ေရာက္ေတာ့
မယ္ေဟ့..လို႔၀ိုင္းေၿပာေနတာလဲခဏခဏၾကားရတတ္တယ္။
ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ေမြးေန႔ေရာက္တိုင္းစိတ္မေကာင္းၿဖစ္တတ္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ရမယ့္
ေန႔မွာဘာလို႔စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရလဲဆိုတာ... အေတြးသမားလို႔ေၿပာေၿပာ ကၽြန္မအေမ
ကၽြန္မကိုေမြးလိုက္တဲ့ေန႔မွာဘယ္ေလာက္နာက်င္ခံစားရမလဲဆိုတာရယ္။ ကၽြန္မလို
အၿမဲခ်ဴခ်ာတဲ့သူတစ္ေယာက္ကိုပိုးေကာင္ေမြးသလိုဘယ္ေလာက္ပင္ပင္ပန္းပန္းဂရု
စိုက္ရလဲဆိုတာရယ္၊ ပါးပါးေရာ၊ မာမီေရာညီမေလးေမာင္ေလးကပါကေလးတစ္
ေယာက္လိုအစစအလိုလိုက္အၾကိဳက္ေဆာင္ေပးေနရတာေတြရယ္..အေ၀းမွာအလုပ္
လုပ္ေနေပမယ့္ အိမ္ကေနရင္တမမနဲ႔အၿမဲဆုေတာင္းေပးေနတဲ့မိသားစုေတြရယ္၊
အေ၀းအနီးကကၽြန္မကိုဂရုစိုက္ခ်စ္ခင္ၾကတဲ့သူေတြကိုပါတစ္ႏွစ္ပိုဒုကၡေပးမိေနၿပန္
ပါလားဆိုတဲ့အေတြးက၀င္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္သူတို႔ပို႔သတဲ့ေမတၱာေတြေၾကာင့္သာ
ခုထိကၽြန္မအသက္ရွင္ေနႏိုင္ၿပီးတစ္ႏွစ္တိုးလာၿပန္ပီဆိုတာစဥ္းစားမိၿပန္ေတာ့လဲ
၀မ္းနည္း၀မ္းသာၿဖစ္ရပါတယ္။ ကၽြန္မေမြးလာတဲ့ေန႔မွာစိတ္ညစ္ေနမယ့္သူမ်ားရွိ
မလားမသိဘူး။ ရံုးကလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကေတာ့တစ္ေယာက္တည္းေနတဲ့ကၽြန္
မကိုမနက္ရံုးေရာက္ကတည္းကေမြးေန႔သီခ်င္း၀ိုင္းဆိုေပးၿပီးေတာ့တစ္ေယာက္ၿပီး
တစ္ေယာက္လာခ်ီၾကတယ္။ (မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းမ်ားသာ)မၿပီးေသးပါဘူး..
ထံုးစံအတိုင္းလာဖက္ၾက..ႏွဖူးကိုနမ္းသြားၾကနဲ႔.. ၿပီးခဲ့တဲ့(၃)ႏွစ္ေလာက္ကေတာ္
ေတာ္စိတ္ပ်က္တယ္.. အခုေတာ့ရိုးသြားၿပီ။ ကၽြန္မအတြက္ ဘန္နာတစ္ခုလုပ္ထား
ေပးတယ္။ ကၽြန္မကယုန္ေလး ေတြခ်စ္ေတာ့ယုန္ပံုေလးေတြနဲ႔ေပါ့။
ရံုးခန္း၀င္၀င္ၿခင္းမွာကၽြန္မစားပြဲေဘးနံရံမွာဘန္နာနဲ႔ယုန္ေလးေတြအၿပည့္၊ ၿပီး
ေတာ့သူငယ္ခ်င္းပင့္ခ္ ေပးတဲ့ဖားစိမ္းေလးတစ္ေကာင္ရယ္၊ ကိတ္တစ္လုံးရယ္က
အဆင္သင့္ေစာင့္ေနၿပီ။ ကၽြန္မေမြးေန႔မွာလက္ေဆာင္ထက္ၿမတ္ႏိုးတာကတစ္ကူး
တစ္ကကၽြန္မေပ်ာ္ေအာင္ရွာၾကံလုပ္ေပးတတ္တာေလးေတြကိုပါ။ ခ်စ္ကိုၾကီးတစ္
ေယာက္ကကၽြန္မေမြးေန႔ပြဲမွာသူငယ္ခ်င္းေတြကိုေကၽြးဖို႔ဆိုၿပီး ပီဇာဗူး (၂၀)ေလာက္
မွာထားေပးေတာ့ ပီဇာစားၾကနဲ႔ေပ်ာ္စရာၾကီးကိုၿဖစ္ေနတာေပါ့။ ကၽြန္မညီမေလးက
ကၽြန္မအတြက္ အိက်ီႏွစ္ထည္၀ယ္ထားေပးတဲ့အေၾကာင္းအြန္လိုင္းwebcam ကင္
မရာကေနၿပတယ္။ ေမာင္ေလးကေတာ့ေလွာ္ကားသြားတုန္းကဒရယ္ၾကီးၾကီးကို
ဂ်ိဳကိုင္ထားၿပီးေမြးေန႔ဆုေတာင္းေရးထားေပးတဲ့ဓာတ္ပံုပို႔ေပးတယ္။ ပါးပါးနဲ႔မာမီက
ေတာ့ေမြးေန႔အတြက္ၾကိဳတင္ၿပီးေမြးေန႔ကဒ္ပို႔ထားေပးတယ္။ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ပဒုန္မာ
ဖိုရမ္ကသူငယ္ခ်င္းေတြကလဲမနက္အေစာၾကီးထဲကေမြးေန႔ဆုေတာင္းေလးေတြ
အမ်ားၾကီးေရးထားေပးတယ္။ေက်ာင္းမွာေနတဲ့ကၽြန္မညီမေလး၀မ္းကြဲနဲ႔ၿမန္မာ
လူနည္းစုေလးကကၽြန္မအ့ံၾသသြားေအာင္ပါတီပြဲေလးကိုၾကိတ္စီစဥ္ေနေပမယ့္...
ဟီဟီကၽြန္မသိသြားပါတယ္။ ညေနပိုင္းရံုးၿပီးတာနဲ႕ေရခ်ိဳးၿပီးပီဇာဗူးေတြကိုင္ၿပီး
ေက်ာင္း၀င္းကိုသြားလုိက္တယ္။ ဆရာကစႏၵားတီးၿပီးေမြးေန႔သီခ်င္းဆိုၾကတယ္။
ဆရာ့ကေတာ္ကေတာ့ကၽြန္မၾကိဳက္တဲ့ကိတ္ (ဌက္ေပ်ာသီးကိတ္) ကိုဖုတ္ထား
ေပးတယ္။ ေဖ်ာ္ရည္ရယ္၊ ေရခဲမုန္႔ရယ္၊ ပီဇာရယ္ေပါ့...
ေမြးေန႔ကိတ္ကေတာ့တစ္ေယာက္ပို႔လိုက္တာဘယ္သူလဲဆိုတာကိုလိုက္ေမးလို႔မရ
ေသးဘူး။ ပိုင္ရွင္ရွာတုန္းဘဲ။ဘာဘဲၿဖစ္ၿဖစ္ကၽြန္မေဘးပတ္၀န္းက်င္ကသူေတြေပ်ာ္
ရင္ကၽြန္မလဲေပ်ာ္ပါတယ္။



Saturday, October 25, 2008

ကၽြန္မဧ။္ခ်စ္သူထိုသူသည္

သူ႕အသံကိုစၾကားရံုနဲ႕တင္ သူမရင္ခုန္မိသည္။ အခ်စ္ဆိုတာကိုတာရွည္မခံတဲ့စိတ္ခံစား
ရူးသြပ္မႈတစ္ခုအၿဖစ္ႏွင့္သာသေဘာထားခဲ့ေသာအရာတစ္ခု ကၽြန္မရင္သို႔တုိက္ရိုက္ထိမွန္
လာတဲ့အခါ...
စာမက်က္ဘဲစာေမးပြဲခန္းတြင္းသို႕၀င္ထိုင္မိေသာအၿဖစ္ႏွင့္ခပ္ဆင္ဆင္၊ ဘာမွမၿပင္ဆင္
ထားမွန္းသိရက္၊ ၀င္ထိုင္ေၿဖဆိုရမယ္မွန္းသိလွ်က္၊ ေမးခြန္းစာရြက္ရလွ်င္ေၾကာင္ေတာင္
ေတာင္ၿဖစ္ေနမယ္မွန္းသိရက္.အားလံုးကိုသိရက္ႏွင့္ၾကိဳတင္မၿပင္ဆင္ထားတဲ့ခံစားခ်က္မ်ိဳး။
အခ်စ္သည္ထိုကဲ့သို႕ၿဖစ္သည္ဟုဆိုရမည္လား။
အေၿပာဆိုနည္းေပမယ့္၊ ေၿပာမိၿပန္ရင္လဲဘုဆတ္ဆတ္မာေၾကာေၾကာေၿပာတတ္ေသာ ကၽြန္မကိုႏူးညံ့တတ္ေအာင္သင္ေပးသူသည္လဲကၽြန္မခ်စ္သူပင္..
တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကေမးလွ်င္ၾကားရက္ႏွင့္မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတတ္ေသာ
ကၽြန္မရဲ႔မေကာင္းတဲ့အက်င့္ကိုလဲေပ်ာက္လုနီးပါးၿဖစ္ေအာင္စိတ္ရွည္လက္ရွည္ရွင္းၿပ
ေပးသည္မွာလဲကၽြန္မခ်စ္သူပင္။
စေနသမီးကၽြန္မသည္ေခါင္းမာပါသည္။ ခံမေၿပာနားမေထာင္၊ ကၽြန္မစိတ္ဆိုးလွ်င္ေဒါ
သထြက္လွ်င္သူမ်ားကိုဘာမွမလုပ္ပါ၊ ဆိတ္ဆိတ္ေနၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္သာဒဏ္ခတ္
တတ္ေသာအက်င့္ဆိုးေၾကာင့္စကားကေတာက္ကစကၽြန္မကစၿပသနာရွာလည္းကၽြန္
မထက္ဦးစြာအရင္ေတာင္းပန္ၿပီး ကၽြန္မစိတ္ေသာကေတြကိုေန႔ေတာင္မကူးေစတတ္
တာလဲကၽြန္မခ်စ္သူပါဘဲ။
တစ္ခါတစ္ေလကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ရွက္မိသည္။ ကၽြန္မခ်စ္သူသည္အင္မတန္လူၾကီးဆန္
ၿပီးအရာရာကိုစဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္လုပ္တတ္လြန္းတဲ့အတြက္မသိမသာကၽြန္မမွီခိုသထက္
မွီခိုလာတာ.. ေနာက္ဆံုးဘာအိက်ီ၀တ္ရမလဲ၊ ဒီသူငယ္ခ်င္းမဂၤလာေဆာင္သြားရမ
လား.... ဆိုတဲ့အရာေလးေတြအထိကၽြန္မတစ္ကူးတစ္ကသူ႔ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ကိုေစာင့္ယူ
တတ္တဲ့အက်င့္ေတြရလာပါတယ္။ မိဘေမာင္ႏွမေတြကိုမွီခိုလြန္းတဲ့ကၽြန္မ မိသားစု
နဲ႔လဲေ၀းေရာခ်စ္သူအေပၚမွီခိုတာေတြပိုပိုမ်ားလာပါတယ္။ သူ႕မွာလဲကၽြန္မမွာဘာ
အ၀တ္ေတြရွိလို႔၊ ဘယ္သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတယ္။ ဘာေတြလုပ္ေနတယ္ ကၽြန္မေၿပာၿပ
ထားသမွ်ေလာက္သာသိေပမယ့္စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္..အရာအားလံုးသူသိေနသလို
ကၽြန္မကိုအၿမဲေၿပာၿပခဲ့တာလဲကၽြန္မခ်စ္သူပါဘဲ။
သူကေခ်ာသလား... မေခ်ာဘူး.. ဒါေပမယ့္ကၽြန္မမ်က္လံုးထဲမွာေရာစိတ္ထဲမွာပါ
သူကခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။ သူ႕အသက္ရြယ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္လူၾကီးပံုလုပ္ေနတာကို
ကကၽြန္မအတြက္ဟာသ.. ရီခ်င္စရာ...
တစ္ကယ္ေတာ့အခ်စ္ဆိုတာစိတ္ထဲမွာစြဲ၀င္ၿပီးသြားရင္ေသသည့္တိုင္ေအာင္ေတာင္
ေမ့ႏိုင္ေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူး။
ကၽြန္မမွာ လက္ကေလးဓားလွ်တာကအစ..ဆီပူေပါက္ရင္ေတာင္..တစ္ကူးတစ္ကသူ႔
ိကိုေၿပာၿပရတာ.. သူ႕မွာစိတ္မေကာင္းေလးၿဖစ္ၿပီးဂရုစိုက္တဲ့စကားေတြကအေပၚယံ
မဟုတ္ဘူးဆိုတာ..ေနာက္လေပါင္းမ်ားစြာၾကာရင္ေတာင္.. ဟိုတစ္ခါတုန္းကလဲဆီ
ေပါက္ခဲ့တာ..ဂရုစိုက္မွေပါ့..ဆိုတဲ့စကားေတြ...ကၽြန္မခ်စ္သူအေၾကာင္းေၿပာၿပရရင္
ကုန္မွာမဟုတ္ပါဘူး။
သူငယ္ခ်င္းေတြကေၿပာတယ္၊ ေယာက်ာ္းေလးေတြခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စကားေနာက္မွာ
ဘာေတြရွိလဲဆိုတာစဥ္းစားပါတဲ့.. ဟုတ္ေကာင္းဟုတ္ေပလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ကၽြန္မရဲ႔ခ်စ္သူကိုေတာ့အဲဒီစာရင္းထဲမွာမထည့္ႏိုင္ပါဘူး.
ကၽြန္မခ်စ္သူကၽြန္မလက္ကိုလက္စြပ္ေပးတုန္းကလက္တစ္ခါကိုင္ဘူးတာကလြဲလို႔ ကၽြန္မတို႔ခ်စ္သက္တမ္းမ်ားစြာၾကာၿမင့္သည့္တိုင္ေနာက္ပိုင္းအေနေ၀းသြားသည့္တိုင္
ကၽြန္မမွလြဲလို႔မည္သည့္မိန္းကေလးကိုမွ်စိတ္မကစားခဲ့တာ၊ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္အသိဆံုးပါ။ ဒီေလာက္အလိုက္သိတတ္ၿပီးကၽြန္မေပၚကိုအႏြံတာခံ၊ဘာတစ္ခုကိုမွမေတာင့္တ အၿမဲခ်စ္ေနဂရုစိုက္ေနတဲ့သူကို... ကၽြန္မသိရက္နဲ႔...
ဆံုးၿဖတ္ခ်က္တစ္ခုကိုမိုက္မိုက္မဲမဲခ်ၿပီးသူနဲ႔ေ၀းရာကိုထြက္ေၿပးဖို႔စဥ္းစားမိတဲ့အခါ.......
ေယာက်ာ္းေတြအမ်ားစုသည္ တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္ၾကသည္။
သေဘာထားေသးသိမ္ၾကသည္။
ထင္ၿမင္ရိုးမွားစြပ္စြဲၾကသည္။
မိန္းကေလးတစ္ေယာက္မကရည္းစားထားသည္။ (ရေသာသူယူမည္)
အၿပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ (သမီးရည္းစားမ်ားမွသာေၿပာခြင့္ရွိေသာ) စကားမ်ားႏွင့္အေပ်ာ္ရွာ
တတ္ၾကသည္။
ကိုယ္ကသာမၿပည့္စံုလွ်င္ေနမည္ ကိုယ္ႏွင့္လက္ထပ္ေသာမိန္းမသည္အဖက္ဖက္ၿပည့္စံုရမည္။
အခ်ိဳ႕သူမ်ားသည္မိန္းကေလးမ်ားႏွင့္အတူအားကိုးရွာၾကသည္။ (မိန္းကေလးကိုအားကိုး
တာ)
အားလံုးမဟုတ္ေသာ္လည္းေယဘုယ်အားၿဖင့္လား၊ ကၽြန္မကဘဲကံဆိုးလို႔သူတို႔ေတြကိုမ်ား
ေတြ႔သလားမဆိုတတ္ပါ။
ကၽြန္မခ်စ္သူႏွင့္ ဆီနဲ႔ေရအလားကြာၿခားေသာေယာက်ာ္းမ်ားကိုကၽြန္မေၾကာက္သည္။
သူတို႔ႏွင့္ေ၀းေ၀းေနပါသည္။
ကၽြန္မေလးစားေလာက္တဲ့ခ်စ္သူအေပၚကို ၿဖဴၿဖဴစင္စင္ၿမတ္ၿမတ္ႏိုးႏိုးသစၥာရွိေနေသာေယာ
က်ာ္းမ်ိဳးကိုလဲေတြ႔ခဲ့ရသလို.. ေလာကၾကီးမွာသက္ရွိထင္ရွားမရွိေတာ့တဲ့ခ်စ္သူအေပၚကို
ႏွစ္ေပါင္းၾကာသည္အထိၿမတ္ႏိုးစြဲလန္းေနေသာေယာက်ာ္းမ်ားကိုလဲထူးဆန္းအံ့ၾသစြာေတြ႔
ခဲ့ရပါတယ္။ အရင္ကေလာကၾကီးမွသူမ်ားကိုမ်က္စိတ္မွိတ္ေနေသာကၽြန္မအတြက္အရာရာ
အဆန္းတစ္ၾကယ္ၿဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။
ကၽြန္မေသဆံုးသည္အထိ ခ်စ္ခင္စြဲလမ္းေနမည့္သူမွာကၽြန္မခ်စ္သူသာၿဖစ္ပါသည္။

**A love gone untouched..

A love gone untouched
Remains innocent and pure
Unscathed by human nature to twist
Into lust then hate
Our love remains untouched, unharmed
Reading each other's thoughts
Yet never acting upon
But always longing for
Just one touch
But one would lead to more
One kiss?
But no...
Our love remains pure
To my pleasure and to my dismay

Friday, October 17, 2008

ဗမာခ်က္ ႏွင့္ၿခံထြက္ေဂၚရခါး

ၿမန္မာခ်က္ခ်က္ထားတဲ့ ၾကက္သားဟင္းနဲ႔ ငါးက်ပ္တိုက္ငရုတ္သီးေထာင္းေလး
ကိုလဲၿမည္းၾကပါအံုးေနာ္။ ဘာနဲ႔မွမလဲႏိုင္တဲ့အစားေတြေပါ့။ ကၽြန္မဆရာေမြးေန႔မွာ
ဆရာ့ကေတာ္ခ်က္ထားတာ..
ဒါကေတာ့ၿခံထြက္ေဂၚရခါးသီး၊ ၿခံထြက္ဆိုတာကိုယ့္ဘာသာကိုယ္အပင္ပန္းခံစိုက္
ထားတာဟုတ္ဘူးေနာ္၊ သူ႔ဘာသူအေလ့က်ေပါက္ၿပီးအသီးေလးေတြသီးတာကိုခူး
ထားတာပါ။ ေဂၚရခါးေၿပာမွ နီေပါလူမ်ိဳးေတြကိုေဂၚရခါးလို႔ေခၚတယ္၊ ကၽြန္မဂ်ီေတာ့ခ္
မွာ ၿမန္မာဟာၿမန္မာပါဘဲ၊ ၿမန္မာၿဖစ္ရတာကိုဂုဏ္ယူလိုက္စမ္းပါလို႕ တိုင္တယ္လ္
တင္ထားေတာ့ ကၽြန္မတစ္ဦးတည္းေသာေမာင္ေလးက ေဂၚရခါးက ေဂၚရခါးပါဘဲ
ဆိုၿပီးလာေနာက္ေသးတယ္။ ၿပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ၄ ပံု ၁ ပံု ကၽြန္မကေဂၚရခါး
လူမ်ိဳးပါ။ က်န္တဲ့ (၃)ပံုကေတာ့ တရုတ္ရယ္၊ ကရင္ရယ္၊ ဟားခါးခ်င္းရယ္။
သူမ်ားေတြဘာလူမ်ိဳးလဲေမးရင္ေတာ္ေတာ္ေၿဖရက်ပ္တယ္။ ေက်ာင္းတုန္းကဆရာ
တစ္ေယာက္က အၿမဲတမ္း ကကတစ္ လို႔စတယ္။

စားမယ္၀ါးမယ္ႏႈတ္ဆက္ပြဲ၀ယ္

ကဲ၊ စားပြဲ၀ါးပြဲ၊ ႏႈတ္ဆက္ပြဲတစ္ခုလာၿပန္ၿပီ။ ဟီးဟီး..အမွန္ကေတာ့မရီႏိုင္ပါဘူး။
မ်က္ရည္ေလး၀ဲ၀ဲနဲ႔ၿပန္လာရတာပါ။
စားခ်င္စိတ္ေလးကလိလိၿဖစ္ေအာင္ပံုေလးေတြတင္လိုက္အံုးမယ္။
ဒါကေတာ့ထမင္း ႏွစ္မ်ိဳး...

ဒါကလဲ မက္ခ်္ ပိုေတးတိုး (အားလူး) မြမြေလးေအာက္မွာေတာ့ vege sausage ကိုေရာ
ေမႊထားတာ။ ထမင္းမစားတဲ့သူေတြကအဲဒါကိုစားတယ္။

ပဲၿပားကိုခ်က္ထားတာကေတာ့အေရာင္ေလးကစားခ်င္စရာ၊ ငရုတ္သီးေတာင့္ေတြပါပါ
ေတာ့၀မ္းသာအားရေလးငါးတံုးထည့္စားမိပါတယ္။ တစ္ကိုက္ကိုက္မိတာခ်ိဳအီလြန္းလို႔
စိတ္ပ်က္ၿပီးခ်န္ထားခဲ့ရတယ္။မထင္ရက္စရာေနာ္..လုပ္ရက္တယ္..

ဒါကလဲအသားတုဘဲ..ဒီတစ္ခုကေတာ့သိပ္မခ်ိဳဘူး.

ဒါကေတာ့ salad အတြက္ပါ။ ပံုေတြအကုန္မရိုက္မိဘူး။ အာရံုကဘယ္ေရာက္ေနမွန္းမသိလို႔။

ဒီမွာလာပါၿပီ၊ အခ်ိဳတည္းဖို႔အသီးစံုနဲ႔ကိတ္ေလးေတြပါ။



ဒါကေတာ့ကူးကူးစားတဲ့ပန္းကန္ပါ။

သတ္သတ္လြတ္စားၾကတဲ့သူေတြမ်ားတဲအတြက္အသားတုေပါင္းစံုကိုပံုမ်ိဳးမ်ိဳးခ်က္ထားတာ။
မႈိေတြလဲပါတယ္။ ခရမ္းသီးလဲပါတယ္။ တစ္ခုမွေတာ့ခံတြင္းမေတြ႔တာအမွန္ဘဲ။
ဇာတိၿပတယ္ဆိုတာဒါဘဲထင္ပါရဲ႕။

အၾကြပ္ေၾကာ္ (သီးရြက္စံု)

ဒီေန႔ေတာ့အရိုးဆံုးနဲ႔အၿမန္ဆံုးစားလို႔ရတဲ့အေၾကာ္ေလးေတြအေၾကာင္းကိုေရးမယ္။
ၿမန္မာၿပည္ကအေၾကာ္ေတြနဲ႔ေတာ့မကြာပါဘူး။ ပိုၿပီးလြယ္ကူၿမန္ဆန္တာေလးနဲ႔လတ္
လတ္ေလးစားရတာတစ္ခုပါ။ အေၾကာ္မႈန္႔မစပ္တတ္တဲ့ကၽြန္မကေတာ့အလြယ္နည္း
နဲ႔ အိမ္ကပုိ႔ထားေပးတဲ့ ယိုးဒယားမယ္အေၾကာ္မႈန္႔၊ ေရႊလိပ္ၿပာအေၾကာ္မႈန္႔ေတြကိုေရ
နဲ႔မပ်စ္မက်ဲေလးေဖ်ာ္ၿပီးေတာ့ဆားေလးနဲနဲထည့္လိုက္တယ္။ ထမင္းနဲ႔စားမယ္ဆိုေတာ့။
ဒီမွာေတာ့ၾကက္သြန္ေတြကအၾကီးၾကီးေတြ..အလြယ္ဆံုးအခြံႏႊာၿပီးကန္႔လန္႔ၿဖတ္အ၀ိုင္း
ခပ္ထူထူေလးလွီးတယ္။ က်န္တဲ့အရြက္ေတြကိုေတာ့ကိုယ္ေၾကာ္လို႔ေကာင္းမယ့္အရြယ္
ေလာက္ဟိုၿဖတ္ဒီၿဖတ္လုပ္လုိက္တာ။ ပန္းေဂၚဖီအစိမ္း brocali နဲ႔ အစိမ္းစားလို႔ရတဲ့
အသီးရြက္စံု၊ က်က္မွစားလို႔ရတဲ့အရြက္အသီး၊ အကုန္ေၾကာ္စားလို႔ရတယ္။ deep fry ေပါ့။
ဆီမ်ားမ်ားနဲ႔ရြေနေအာင္ေၾကာ္ရမွာမို႔ဆီသံုးတဲ့ေနရာမွာကိုယ့္က်မ္းမာေရးအတြက္အႏၱရာယ္
ၿဖစ္ေစမယ့္မေကာင္းတဲ့ဆီေတြကိုမသံုးမိဖို႔ေတာ့သတိထားပါေနာ္။ ၿပီးရင္ တစ္ရႈးခပ္ထူထူကို
လည္းေၾကာ္ၿပီးထည့္မယ့္စကာ၊ၿပီးရင္စားမယ့္ပန္းကန္ေအာက္မွာခင္းထားေပးၿပီးေၾကာ္ၿပီး
စကာနဲ႔ဆီစစ္ၿပီးတာနဲ႔တစ္ရႈးေပၚကိုမစားခင္အထိတင္ထားရင္ပိုေကာင္းပါတယ္။
ကၽြန္မေၾကာ္စားတဲ့အသီးရြက္ေတြကေတာ့ ပန္းေဂၚဖီအစိမ္း၊ မုန္လာဥနီ၊ ေဂၚဖီထုပ္၊ ပန္းမုန္
လာ၊ ကန္ဇြန္းရြက္၊ ၾကက္သြန္ဥၾကီး၊ မုန္ညွင္း.. အဲဒါေတြကိုေတာ့စမ္းေၾကာ္ၿပီးသြားပီ။
သူငယ္ခ်င္းတို႔လဲစမ္းၾကည့္ၾကပါလား။ အပ်င္းေၿပစားဖို႔ၿဖစ္ၿဖစ္၊ ထမင္းပူေလးနဲ႔စားဖို႔ၿဖစ္ၿဖစ္
ၾကြပ္ရြရြေလးနဲ႕အရမ္းစားလို႔ေကာင္းပါတယ္။

Thursday, October 16, 2008

ဘုရားဒကာကန္ထရိုက္

မတရားတာေတြၿမင္ေတြ႔ၾကားသိေနရရင္စိတ္ကသိကေအာက္ၿဖစ္တဲ့ကၽြန္မအတြက္ စိတ္ေပါ့သြားေအာင္ဘေလာ့ထဲမွာဘဲသြန္ခ်ထားလိုက္မယ္..
မေန႔ညကစကားေၿပာၿဖစ္တဲ့ၿမန္မာကသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကိုညက
မအိပ္ႏိုင္ဘဲေရးခ်ထားတာ။
အဓိက ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းနွင့္ မိသားစုခံစားေနရတဲ့ဒုကၡေတြကို ျပန္ေျပာင္းၾကည့္ရင္
လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၀)နွစ္ေက်ာ္ (၁၁)နွစ္ဆီက အတိတ္ကို ျပန္သြားရပါလိမ့္မယ္။လြယ္လြယ္နဲ့
ေျပာရရင္ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ နာမည္က ကိုေက်ာ္။ ကိုေက်ာ္ က အဖိုးျဖစ္သူထံမွ ကံအေၾကာင္း
တရားေၾကာင့္ေသတမ္းစာအရေျမကြက္ကိုခက္ခဲစြာျဖင့္ရရွိလိုက္တယ္။ ေသတမ္းစာက
လည္းလြန္ခဲ့တဲ့နွစ္ေပါင္း (၁၀၀)ေက်ာ္ကတည္းက ေရးထားတာပါ။ ေသတမ္းစာအရမ်ိဳးရိုး
အစဥ္အဆက္ ကိုေက်ာ္ျဖတ္လာျပီး ဖခင္လက္ထဲကို ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ ေနရာကေတာ့
ဒဂံုျမိဳ့နယ္ တစ္ေနရာ ဗိုလ္ခ်ုဳပ္ေစ်းနဲ့လည္းနီး၊ ေရႊတိဂံု ဘုရားနဲ့လည္းနီး၊ ဘူတာနဲ႔လဲနီးတဲ့
တစ္ေနရာ။ တိုက္သစ္ေတြ ေဆာက္မယ္ဆိုျပီး ၁၉၉၇ခုနွစ္ထဲက ကန္ထရိုက္တာနွင့္စာခ်ဳပ္
ခ်ဳပ္ၾကတယ္။ ကန္ထရိုက္တာကေျမရွင္ဘယ္လိုနည္းနဲ့ အထူးရရွိခဲ့တယ္ဆိုတာကို ကိုယ့္အ
တြင္းလူေတြဆီကသိရွိခဲ့တယ္။ ဒါနဲ့ပဲ ေက်ာက္ခဲေရေပၚ ဆိုျပီးသူ့လိုုခ်င္တဲ့ စီမံကိန္းကိုဆြဲျပီး
စာခ်ုပ္ ခ်ုပ္ေတာ့တာပါဘဲ။ သူ့စီမံကိန္းက တိက်သလား မေျပာတတ္ဘူး။ ကိုေက်ာ္တို့မိသား
စုခုထက္ထိ ကန္ထရိုက္ဆီကရလာဒ္ကဘာတစ္ခုမွ မခံစားရေသးဘူး။စဥ္းေတာင္မစဥ္းစား
တတ္ေတာ့ဘူး။ ၁၉၉၇ ခုနွစ္ထဲကခ်ဳပ္ထားတဲ့ စာခ်ုပ္က ၂၀၀၈ ခုနွစ္ကုန္ေတာ့မယ္ ဘာမွ
အရာမထင္ေသးဘူး။ ကိုေက်ာ္က ရန္ကုန္မွာ သိပ္မေနရဘူးေလ။တာ၀န္နဲ့ခရီးေ၀းသြားရတာ
မ်ားတယ္။ ကိုေက်ာ္မရွိခိုက္ မိဘေတြရဲ့ အသက္ၾကီးမွဳ၊ယံုၾကည္မွဳေတြကို ကန္ထရိုက္ကေသခ်ာ
ေလ့လာျပီး က်က်နန စီမံကိန္း (plan)ဆြဲသြားတာလား?။(ကန္ထရိုက္ကလဲယံုၾကည့္စရာေကာင္း
ေလာက္ေအာင္နာမည္ရတဲ့ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းပိုင္ရွင္ပါဘဲ၊ တက္လမ္း ဆိုလား)
အပိုင္ပဲဆိုျပီးသူေဆာက္လို့ ရွံဳးခဲ့သမွ် ကုန္က်ေငြေတြကိုသက္ၾကီးရြယ္အိုေတြဆီကျပန္ကဲ့ယူခ်င္
ေနတယ္ေလ။ စဥ္းေတာင္မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ဘူး။ ကန္ထရိုက္တာကဘုရားလူၾကီးေလ။ ဘုရားဒကာေက်ာင္းတကာ၊ ေၿပာေတာ့ဘုရားဘုရား...လက္ကကားယားကားယားဆိုတာဒါဘဲထင္
ပါတယ္။ သူမ်ားကိုမေကာင္းၾကံစည္သူေတြ မတရားလုပ္သူေတြကေနာင္ဘ၀မွမဟုတ္ပါဘူး၊ ဒီဘ၀မွာတင္ကိုခံရမယ္ဆိုတာလူတိုင္းသိၿပီးသားပါ။ မေကာင္းတာလုပ္သူေတြကိုသူလုပ္ခဲ့တ
ဲ့မေကာင္းမ႕ႈေတ ြသူ႕ဆီတစ္ပတ္ၿပန္လွည့္လာလို႔ေနာင္တရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေႏွာင္းေနာင္တၿဖစ္ေန
ေလေတာ့မယ္။ သားသမီးစဥ္ဆက္လဲ ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့မေကာင္းမႈေၾကာင့္ရလာမယ့္အရွက္ကြဲ
အက်ိဳးနဲတာ ေတြစဥ္ဆက္ခံစားရအံုးမွာ။ ဘာဘဲၿဖစ္ၿဖစ္ေလာကၾကီးမွာစီးပြားေရးသမားဆိုတာ ေလာဘသမားၾကီးဘဲဆိုတာမွန္ေပမယ့္ ကို္ထမင္းစားေနတာသူတစ္ပါးမ်က္ရည္ၾကီးငယ္က်မွ ရလာတဲ့ပိုက္ဆံနဲ႔စားေနပါလားဆိုတာနားလည္တတ္ရင္ေကာင္းပါတယ္။

ဇီးကြက္ကေလးထူပု၀ူ

ကၽြန္မအဖြား၊မာမီ့ဘက္ကအမ်ိဳးေတြကဧရာ၀တီတိုင္းမွာတစ္ရြာလံုးနီးပါးဘဲ။
မွတ္မွတ္ရရရြာသြားလည္တိုင္း ရြာစြန္ကေခ်ာင္းမွာေရသြားကူး
တာ၊ပုဇြန္လိုက္သဲ့တာ၊ေတာထဲ
၀င္ၿပီးေရငန္းသီးေတြလိုက္ခူး၊ နာနတ္သီးေတြေတာထဲမွာဘဲခူး
ၿပီးလွီးစား၊ မီးေသြးဖုတ္တဲ့တြင္း
နားမွာသြားစပ္စု၊ ၿပီးရင္အဖြား
အိမ္ၿပန္လာၿပီးအိမ္ေရွ႕ကခေရ
ပင္ၾကီးေအာက္မွာခေရပန္းေၾကြ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေလးေတြ
ေကာက္၊ ေမာေမာနဲ႔ဦးေလးေတြ
ခုတ္ေပးတဲ့အုန္းရည္ကိုေသာက္၊
ပိန္းႏွဲသီးေတြစား၊ညေရာက္ရင္
အဖြား ကြမ္းအစ္ထဲကကြမ္းရြက္ကို
ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္လိုက္ယာၿပီးဟို၀ါးဒီ၀ါး.. အခုထိအမွတ္ရၿမင္ေယာင္ေနတုန္းဘဲ။တစ္ခါ၊ေလွကိုနာရီ၀က္ေလာက္စီးၿပီးတစ္ၿခားရြာတစ္ခုကို
သြားလည္ၾကတုန္းက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ၀င္နားေတာ့အပင္တစ္ပင္ေပၚမွာအန္တီေလးက ဌက္တစ္ေကာင္ကိုသြားဖမ္းမိတယ္။ ေနာက္မွသိတာ ဇီးကြက္ေလးၿဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီဇီးကြက္ေလးကိုရန္ကုန္ထိၿပန္ေခၚလာၿပီးေတာ့ကရင္လို ထူပု၀ူ လို႔နာမည္ေပးၿပီးေခၚတယ္။
သူကအသားစ ေတြဘဲစားတယ္။ၿပီးေတာ့စပါး၊ အၾကိဳက္ဆံုးကေတာ့ ပိုးဟပ္။ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမ (၃)ေယာက္သူအတြက္ပိုးဟပ္ေတြလိုက္ရွာရတာမီးညွပ္ေတြနဲ႔ကိုင္လိုက္ဖမ္းၿပီးေတာင္းမွာထည့္
ထားရတယ္။ အဲဒါသူ႔အတြက္ dessert အစာစားၿပီးတိုင္းတစ္ေကာင္ထုတ္ေကၽြးရင္သူကကိုယ္
ေလးယိမ္းၿပီးေပ်ာ္လို႔။ သူ႔နာမည္ ထူပု၀ူ လို႔ေခၚလိုက္တာနဲ႔အနားကိုေတာက္ေတာက္ေလွ်ာက္
လာတယ္။ သူေနတာမွန္တင္ခံုေအာက္ကတန္းမွာ၊ မွန္ေရွ႔မွာကိုးယားကားယား၀တ္ၿပီးသြားရပ္
လို႔ကေတာ့သူေအာ္တာဘဲ၊ ၾကည့္မရဘူးထင္ပါရဲ႕။ အရမ္းကိုခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ဇီးကြက္ေလး
ထူပု၀ူ ပါ။ေနာက္ပိုင္းကၽြန္မေက်ာင္းတက္ဖို႔အေ၀းထြက္သြားေတာ့ ေပ်ာက္သြားတာလား၊
အိမ္ကေၾကာင္ ေညာင္ကြိ က ကိုက္လိုက္တာလားမမွတ္မိေတာ့ဘူး။
မေန႔က ဇီးကြက္တစ္ေကာင္ဖမ္းမိတဲ့အေၾကာင္းေၿပာၿပတာၾကားရတယ္။ သူဖမ္းမိတဲ့ဇီးကြက္
ကိုထမင္းေကၽြးတယ္၊ မစားဘူးတဲ့။ ၿပီးေတာ့ စားဖူးသည္ရွိေအာင္ဆိုၿပီးကိတ္မုန္႔လဲေကၽြးတယ္
တဲ့။ ေတာ္ေတာ့ကို..ဇီးကြက္ဗဟုသုတမရွိတဲ့သူ..အဲဒါကို ႏွစ္ရက္ေလာက္ေလွာင္ထားေသး
တယ္။ ၾကည့္လို႔ေကာင္းလို႔ဆိုၿပီး...
အမွန္ဇီးကြက္ ကခ်စ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ မ်က္လံုး၀ိုင္း၀ိုင္း.. ေခါင္းကအေမႊးႏွစ္ေခ်ာင္းေထာင္
ေထာင္ေလးနဲ႔။ ကၽြန္မကေတာ့ဇီးကြက္ဆိုအရမ္းခ်စ္တယ္။ ဇီးကြက္နဲ႔ယုန္ကေတာ့အခ်စ္ဆံုး
အေကာင္ေလးေတြဘဲ။ ဇီးကြက္ၿပီးရင္ ဒီးဒုတ္ဆိုတာရွိေသးတယ္။ သိပ္အမ်ားၾကီးေတာ့မသိ
ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႔ဇီးကြက္ေလး မေန႔ကၾကားရတဲ့ဇီးကြက္တစ္ေကာင္းမိတဲ့အေၾကာင္း
က ထူပု၀ူ ကိုသတိရဖို႔တိုက္ဆိုင္လို႔ဒါေလးေရးၿဖစ္သြားတာ။
(ဒီေန႔မွသတင္းရတယ္ မာမီကေၿပာၿပတာဇီးကြက္ေလးထူပု၀ူ ကိုအိမ္မွာလာတည္းတဲ့ဧည့္
သည္ကငါးေၿခာက္သြားေၾကြးလို႔ေသသြားတာတဲ့ း(

Tuesday, October 14, 2008

ကၽြန္မေမြးတဲ့လ သီတင္းကၽြတ္လ

သီတင္းကၽြတ္ေရာက္လာၿပန္တိုင္းအသက္တစ္ႏွစ္ပိုၾကီးလာတာကၽြန္မပါ..
ကၽြန္မေမြးတဲ့လဆိုရင္အိမ္တိုင္းလိုလိုဖေယာင္းတိုင္ေလးေတြထြန္းထားၿပီး
လမ္းထဲမွာလဲမီးပုံးေလးေတြနဲ႔ အရမ္းကိုသာယာလွပတဲ့လေလးပါ။ ကၽြန္မ
အိမ္မွာရွိတဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္လဲ အယူေတာ့မရွိေပမယ့္ ဖေယာင္းတိုင္ေလးေတြ
ေနရာစံုလိုက္ထြန္းၿပီး မီးပံုးေလးေတြ၀ယ္ၿပီးခ်ိတ္ထားေလ့ရွိတယ္။မီးပုံးေလး
ေတြကိုကၽြန္မအရမ္းခ်စ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိဘူး။ အခုလဲသီတင္း
ကၽြတ္ေရာက္လာၿပန္ၿပီ၊ ရန္ကုန္ကတရုတ္တန္းမွာေတာ့မီးပံုးေလးေတြေရာင္
စံုေရာင္းေနက်ပီေပါ့။ ရန္ကုန္ကလူၾကံဳေရာက္လာတာနဲ႔ ကၽြန္မအတြက္ဦးေလး
လူပ်ိဳၾကီး ေဂၚမစြံ (မစြံတာလားစြံလြန္းလို႔ေရြးရခက္တာလားေတာ့မသိဘူး)
ကမီးပုံးေလးတစ္ခုပို႔ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒါေလးကိုကၽြန္မရံုးခန္းထဲမွာခ်ိတ္ထား
တယ္။ ခ်စ္စရာေလး.. း)

ၿပီးေတာ့ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ အၾကိဳ ဖုန္းေလးတစ္လံုးလဲထပ္ရတယ္။ ေတာ္ေတာ့္
ကိုရုပ္ဆိုးတဲ့ဖုန္းပါ။ တုံးတိတိနဲ႔ အၿမီးလဲတပ္လို႔မရပါဘူး။ flip phone နဲ႔ slip phone
ေတြကိုသာသေဘာက်တတ္တဲ့ကၽြန္မတြက္ေတာ့သိပ္အဆင္မေၿပေပမယ့္ ေမြးေန႔
လက္ေဆာင္ဆိုေတာ့ယူထားၿပီး အခုေတာ့ simcard အသစ္ထည့္ၿပီးစသံုးေနၿပီ။
ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းအေဖကလည္း ေက်ာက္စိမ္း (အရိုင္း) လက္ေကာက္ေလးနဲ႔ ဆြဲၾကိဳး
ေလးပါလက္ေဆာင္ေပးေသးတယ္။ ဖုန္းအိတ္ကေလးေတြေရာပါတယ္။
ေမြးေန႔ေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ရွိသမွ်သူငယ္ခ်င္းေတြမိသားစုေတြအကုန္စာရင္း
ေရးခ်ၿပီးေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေတာင္းရမယ္.. ဟိဟိ...

Monday, October 13, 2008

ႏွစ္ပတ္လည္အစည္းေ၀း

ဒီလကေတာ့အလုပ္အမ်ားဆံုးလပါ။ ႏွစ္ပတ္လည္အစီးေ၀းၾကီးရွိတာႏိုင္ငံေပါင္းစံုကကိုယ္စား
လွယ္ေတြလာေရာက္ၾကေတာ့ထံုးစံအတိုင္းၾကိဳဆိုေရးလုပ္ဖို႔ ကၽြန္မကမနက္ပိုင္း shift ကိုတာ
၀န္ယူရပါတယ္။ မနက္ (၃) နာရီထ၊ ထမင္းဟင္းခ်က္ၿပီးဗူးေလးထဲထည့္၊ ၿပီးတာနဲ႔လာေခၚတဲ့
ကားကိုစီး၊ ေလယဥ္ကြင္းေရာက္ေတာ့ မနက္ (၅) နာရီ၊ အဲဒီကေနတစ္ခ်ိန္လံုးမတ္မတ္ထေန
ရတာ.. ဟိုသြားဒီသြားကလြဲလို႔ေပါ့၊ အဲဒါ ေနာက္ ညေန (၃) နာရီ shift အဖြဲ႔ေတြလာမွကၽြန္မအိမ္
ၿပန္ရတယ္။ ေတာ္ေတာ့္ကိုပင္ပန္းတယ္။ အမွန္ကေတာ့ဘာမွလုပ္စရာမလိုဘူး၊ ရွာရတာ၊ ကိုယ္
မသိတဲ့သူေတြကိုလာၾကိဳရတာ၊ ခန္႔မွန္းရတာ၊ စိတ္ေမာရတာ..အဲဒါေတြပင္ပန္းတာ။ ညေနလာ
ၾကိဳတဲ့ကားေပၚမွာတစ္လမ္းလံုးအိပ္လာၿပီးၿပန္ေရာက္ေတာ့ ညေနေစာင္းေနပီ။ ေက်ာင္းရွိတဲ့ေန႔
ေတြဆို အတန္းသြားတက္ရေသးတယ္။ ပင္ပန္းခ်က္ကေတာ့ကမ္းကုန္တယ္။ ဒီတနဂၤေႏြထိဘဲ
ဆိုပါေတာ့၊ တနဂၤေႏြညပိုင္းက်ေတာ့တစ္ကိုယ္လံုးကိုက္ခဲၿပီးေတာ့ နာတာ တစ္ညလံုးေကာင္း
ေကာင္းအိပ္လို႔မရဘူး၊ ေနာက္ေန႔လဲဒီလိုဘဲ၊ ဒီေန႔ေတာ့ကိုယ္ပါပူၿပီးဖ်ားတဲ့အဆင့္ကိုေရာက္
လာၿပီ၊ ေတာ္ေတာ့္ကိုအၿဖစ္က၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ဒီေလာက္ေလးေတာင္အပင္ပန္းမခံႏိုင္ရ
ေကာင္းလားဆိုၿပီးစိတ္တုိတာကတစ္မႈ၊ ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္တာကိုယ့္ကိုလာပတ္တဲ့အမႈေတြ၊
လူမႈေရးေတြနဲ႔ ေခါင္းေတြကိုက္ပီးစိတ္ညစ္ေနတာေတာ့အမွန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါမွမေရာက္
ဖူးတဲ့ေနရာေလးေတြေရာက္ခဲ့တယ္. ဒါကေတာ့ေလယဥ္ကြင္းမွာေရာက္လာတဲ့ကိုယ္စား
လွယ္ေတြကိုေပးတဲ့ခရုေခြ (ခရုပန္းကုံး) ပါ။ ဒါကိုတစ္ကူးတစ္ကဒီကေန (၃)နာရီေလာက္
ေလယဥ္စီးရတဲ့ကၽြန္းကေနမွာထားရတာပါ။
အစီးေ၀းလုပ္တဲ့အေဆာက္ဦးက ကၽြန္မစိတ္၀င္စားတဲ့ ပန္းခ်ီကားအၾကီးၾကီး၊
မီးဆိုင္းေလးေတြကိုအရမ္းကိုက်က္သေရရွိေအာင္ဆင္ထားတဲ့၀င္၀င္ခ်င္းခန္းမ၊
ပါေကးၾကမ္းၿပင္ေပၚမွာေက်ာက္စရစ္တံုးေလးေတြနဲ႔ ကဗ်ာဆန္ဆန္အလွဆင္ထားတဲ့lobby
ေလးေတြပံု သူငယ္ခ်င္းတို႔ပါၾကည့္လို႔ရေအာင္တင္ေပးလိုက္တယ္။ အစီးေ၀းလာတဲ့သူေတြဘယ္ေလာက္မ်ားလဲဆို
တာပံုထဲမွာဘဲၾကည့္ေတာ့..
ေမာလ္သြားတုန္းကအဲဒီအေကာင္ေလးလမ္းေလွ်ာက္ေနတာေတြ႔လို႔ သေဘာက်လို႔ရိုက္လာ
ခဲ့တယ္။ ငတက္ၿပားလားဘာေကာင္လဲေတာ့မသိဘူး။ တစ္ၿခားအေကာင္ေတြကိုေတာ့ၿမင္
ဖူးေနက်၊ ဒီအေကာင္ေလးကတစ္ခါမွမေတြ႔ဖူးလို႔။။....

Wednesday, October 1, 2008

မရိုးႏိုင္ေသာဟင္းရြက္ေၾကာ္မ်ား

ကၽြန္မေလာက္စိတ္အေၿပာင္းအလဲၿမန္တဲ့သူရွိမယ္မထင္ေတာ့ဘူး။ တစ္ခါကသူငယ္ခ်င္း
တစ္ေယာက္ရဲ႔မဂၤလာပြဲကိုသြားဖို႔ၿပင္ဆင္ေနတာတစ္ရက္ၾကိဳ၊ အဲဒီေန႔လဲေရာက္ေတာ့
သြားေသးတယ္။ ဟိုလဲေရာက္ေရာပ်င္းလို႔ဆိုၿပီးမေနႏိုင္ဘဲၿပန္လာတယ္။ ဒီလိုဘဲအၿပင္
ထြက္တာဘဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ပစၥည္းတစ္ခုခု၀ယ္ဖို႔သာၿဖစ္ၿဖစ္စိတ္ေၿပာင္းလဲတာအရမ္းၿမန္တယ္။
ကၽြန္မစိတ္ေပါက္တဲ့အခ်ိန္တစ္ခုခုထလုပ္ထားမွမဟုတ္ရင္ေနာက္ဆိုစိတ္လဲမပါေတာ့
ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္ကတစ္ခုခုေၿပာလုိက္ရင္စိတ္ယိုင္ၿပီးပါသြားေရာ။
ဒါေၾကာင့္ကိုယ့္ကိုကုိယ္ဆုံးၿဖတ္ခ်က္၊ရပ္တည္ခ်က္ခိုင္ခိုင္မာမာမရွိေသးတဲ့သူလို႔ေၿပာ
ရင္မွန္တယ္။ကၽြန္မဘာဘဲလုပ္လုပ္၊ ထမင္းစားတာ ဘာအိက်ီၤ၀တ္မလဲ၊ ဘယ္သူ႔ကို
စကားေၿပာမယ္၊ ဘယ္သူနဲ႔ေတာ့ခပ္ကင္းကင္းေနမယ္ကအစ ကၽြန္မညီမေလးက
အၿမဲအၾကံေပးတာကိုလိုက္နာေနတုန္းဘဲ။ စိတ္ေၿပာင္းလဲတဲ့အထဲမွာေတာ့ကၽြန္မခ်စ္
သူမပါဘူးေနာ္။ သူ႔ကိုေတာ့ေသတဲ့အထိစိတ္ေၿပာင္းလဲမွာမဟုတ္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္
မွန္းမသိအေၾကာင္းၿပခ်က္မရွိဘဲခ်စ္မိတဲ့သူကိုေတာ့ဘာအေၾကာင္းဘဲလာလာမုန္း
မိမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီအပတ္ေတာ့ ပြဲေတြၿပီးသြားလို႔အနားရေနတာတစ္ရက္ေတာ့
ေစ်းေန႔မွာေစ်းကိုသြားၿပီးဟင္းသီးဟင္းရြက္ေလးေတြ၀ယ္လာခဲ့တယ္။ ပလိန္းေတြ
လဲေၾကာ္စားေတာ့တာဘဲ။ အခုတစ္ေလာအသားလဲမစားႏိုင္ေတာ့သတ္သတ္လြတ္
နဲ႔ဘဲႏွစ္ပါးသြားေနတာ...
ကန္ဇြန္းရြက္ကိုၾကက္သြန္ၿဖဴနဲ႔ စိမ္းစိမ္းေလးေၾကာ္တယ္။

ပဲညြန္႔ေလးေတြလတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြ႔တာနဲ႔ ရံုးပေတသီးႏုႏုေလးေတြနဲ႔ေရာ
ေၾကာ္လိုက္တယ္။ ၾကက္သြန္နီနဲ႔ေပါ့။ ရံုးပေတသီးကိုအရင္ထည့္ၿပီးေနာက္မွပဲ
ညြန္႔ေလးေတြအုပ္လိုက္တာ။ အမွန္ကပဲညြန္႔ကေတာ္ေတာ္မာတာဘဲ။ ေနာက္ဆို
ရင္အရင္ႏြမ္းေအာင္ေၾကာ္ရမယ္။

kidney bean လို႔ေခၚတဲ့ပဲေတြကိုေတာ့ေရနဲ႔တစ္ညေလာက္စိမ္ထားၿပီးစိတ္ကုန္
ေနေအာင္ကိုအၾကာၾကီးၿပဳပ္ရပါတယ္။ စားနဲနဲထည့္။ ၾကက္သြန္စိမ္းေလး၊ ဆီေလး
နဲနဲနဲ႔သုပ္လိုက္ၿပီး ဟိုေန႔ကခ၀ဲသီးကစားလို႔ေကာင္းလို႔ထပ္ေၾကာ္ မန္က်ည္းသီးအ
စိမ္းေလးေတြကို စိမ္းစားငါးပိေလးနဲ႔ခပ္စပ္စပ္ေလးေထာင္းၿပီးထမင္းပူပူေလးနဲ႔...
တစ္ပတ္စာမရိုးႏိုင္တဲ့အစာေလးေတြေပါ့...

 
Powered by Blogger