Pages

Thursday, April 29, 2010

ဘာလီလိပ္ကၽြန္းသို႔

တရက္နားတဲ့ေန႔မွာေတာ့ Tour ကားစီစဥ္ထားတာေၾကာင့္ လိုက္သြားတယ္။ ဘယ္သြားမယ္မွန္းလဲမသိဘူး။ ကားစထြက္ေတာ့ tour guide က ကားေပၚကေန salamat pagi, ဆိုပီးစေျပာပါတယ္။
တစ္လံုးမွနားမလည္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ကားတစ္စီးလံုးက ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႕က English please လို႔ လွမ္းေအာ္ ၾကပါတယ္..အဲဒီေတာ့မွ ေကာင္မေလးက သနားပါတယ္၊ သူက local tour group ကိုဘဲ တာ၀န္ ယူတာေၾကာင့္ အဂၤလိပ္လိုမေျပာတတ္ပါဘူးတဲ့။ အမွန္က စီစဥ္တဲ့ tour operator က ကားမွားပီးထည့္လိုက္ တာပါ။ အဲေတာ့ တစ္လမ္းလံုးသူေျပာလဲဘာမွနားမလည္ၾကမယ့္အတူတူ..တစ္ေယာက္က သီခ်င္းဆိုတတ္ လားလို႔ေမးေတာ့ သူက ဆိုတတ္တယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ဘဲ tour guide လဲဘာမွမရွင္းျပဘဲ သီခ်င္းဘဲဆိုပီးလိုက္လာ ပါေတာ့တယ္။ သူက နဲနဲေလးမွမေျပာတတ္တာ sorry ကလြဲလို႔။  သူ႔ကိုေမးစရာရွိရင္ေတာ့ ဒရိုင္ဘာက တဆင့္ေမးရတယ္၊ ဒရိုင္ဘာက နဲနဲနားလည္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ကၽြန္မတို႔ျပန္ခါနီးမွာ သူ အဂၤလိပ္စာ ကိုၾကိဳးစားသင္ပါေတာ့မယ္တဲ့၊ အခုလမ္းတစ္ေလွ်ာက္အျဖစ္ပ်က္သူ႔ကို အျမဲအမွတ္ရေနေစမွာ ပါတဲ့ေလ။ သူေလးကေတာ့ ခ်စ္စရာေလးပါ။  အဲေတာ့ ေလ့လာေရးသြားတဲ့ေန႔ ကားေပၚသီခ်င္းတစ္ေၾကာ္ ေၾကာ္နဲ႔ ....



လိပ္ကၽြန္းကိုသြားမွာတဲ့။ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္စီးပီး ငါးေတြအစာေကၽြးတာၾကည့္မယ္တဲ့၊ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေလးက ေျခေထာက္ခ်တဲ့ေနရာေလးမွာ မွန္ၾကည္ၾကည္ေလးနဲ႔ကာထားတာ... ေရထဲဆင္းရမယ္လို႔အစက မထင္ထား ဘူးေနာက္ေတာ့ ေမာ္ေတာ္စီးဖို႔ ေရထဲနဲနဲဆင္းပီး ေျပးတက္ရတာ..ကၽြန္မလဲေရက်တဲ့အခ်ိန္ အျမန္ေျပးရတာ ေပါ့။ ေရစိုမွာလဲေၾကာက္ေသးတယ္။ အထူးသျဖင့္ဆားငံေရ။



ခပ္ေ၀းေ၀းေရာက္ေတာ့ ေရက ၾကည္ေနတာ..ငါးေလးေတြ၀ိုင္းလာတယ္..အစာေၾကြးက်တယ္။
အရမ္းလွတဲ့ငါးေလးေတြပါ.. စက္ေလွ၀မ္းက မွန္ကာထားတဲ့ေနရာကေန ပင္လယ္ေရေအာက္ကို လွမ္း ေတြ႔ ရတယ္။


ပီးေတာ့ ကၽြန္းေလးတစ္ကၽြန္းေရာက္တယ္။ အဲဒီမွာ လိပ္ေတြအမ်ားၾကီး..အခ်ိဳ႔လိပ္ေတြမ်ားအ ၾကီးး ၾကီး ေတြ။
ႏိုင္ငံျခားသားေတြကေတာ့ အဲဒါၾကီးေတြကိုင္ပီးဓာတ္ပံုရိုက္တယ္။ ပီးေတာ့ ဌက္ ေအာက္ခ်င္းဌက္ထင္တာဘဲ၊ ဖြတ္ လားပတတ္လား မသိ၊ အဲဒါလဲရွိတယ္၊ ရွဥ့္ကေလးေမာင္ညိဳ၊


ဒီေခြးကိုေတာ့ ကၽြန္းကိုလာတဲ့ အျခား tour group တရုတ္ နဲ႔ ဂ်ပန္ေတြအကုန္ဓာတ္ပံု၀ိုင္းရိုက္ၾကတာဘဲ..  အမွန္ကေတာ့ ကၽြန္းေပၚကျပတဲ့တရိစၦာန္ထဲမွာ သူမပါဘူး။
သူက အဲဒီကၽြန္းက ေခြး..အရမ္းပူလို႔ထင္ပါတယ္ သူလဲသဲကိုယက္ပီး အိပ္ေနရွာတာ။
ကၽြန္မလဲ အေကာင္ေတြအစံုဓာတ္ပံုရိုက္မလို႔ ၾကံစည္တာဘဲ၊ ကၽြန္းေပၚေရာက္ေတာ့ အစည္းေ၀းလာတတ္ တဲ့အျခားႏိုင္ငံေတြရဲ႔ကိုယ္စားလွယ္ေတြက ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႔လာခြင့္ေတာင္းတာနဲ႔ ထပီး ပါးစပ္ေညာင္းေလာက္ ေအာင္ျပံဳးေနရတာနဲ႔အခ်ိန္ကုန္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ပီးတစ္ေယာက္မပီးႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ကၽြန္မေျပာတယ္ အဖြဲ႔လိုက္ရိုက္ပါလား၊ မဟုတ္ဘူးး တစ္ေယာက္ခ်င္းတဲ့။။။ ဒါနဲ႔ဘဲေနပူပူ သဲပူပူနဲ႔..ျပန္ေရာက္ေတာ့ ငါးေျခာက္ျဖစ္သြားပီလားေအာက္ေမ့ရပါတယ္။
 စိတ္၀င္စားတဲ့သူမ်ားအတြက္ လင့္ခ္ေလးပါ..
Turtle Island Tour - Glass Bottom Boat 

Monday, April 26, 2010

ဘာလီ အစားစာႏွင့္ အလွဆင္ျခင္းပညာ

လက္မႈပညာအစံုထူးခၽြန္တဲ့ျမိဳ႕ကေလးဘာလီမွာ ဖရဲသီးကအစ အျငိမ္မေနရပါဘူး။
အျခားအသီးႏွံေတြေရာ.. အကုန္အလွဆင္ထားတယ္။ ဘာအသီးမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး။
ဒီေန႔တစ္ရက္ေတာ့ ေစာေစာ ထမင္းဆင္းစားရင္း ဖရဲသီးကိုလွီးေနတာေတြ႔ေတာ့စိတ္၀င္တစ္စားၾကည့္မိတယ္။
ျမန္လိုက္တာ၊ တစ္လံုးတစ္လံုးပံုေဖာ္ဖို႔။ လုပ္ေနတဲ့ေကာင္ေလးရဲ႔လက္မဲမဲေတြကလြဲ က်န္တာအကုန္ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတယ္။ း)
















ဒါကေတာ့ သူတို႔ဆီက ေကာက္ညွင္းထုပ္ပါ။ လွတယ္ေနာ္၊ လိပ္ထားတဲ့ပံုစံေလးက။  အျခား အစားေသာက္ေတြကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ျမန္မာအစားေသာက္နဲ႔အေတာ့္ကိုဆင္တူပါတယ္။

 ညေနပိုင္းကမ္းေျခဖက္ ထမင္းစားထြက္ေတာ့ လူေတြကမ္းေျခတစ္၀ိုက္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးအျပည့္ပါ။  ဆိုင္တိုင္းလိုလိုလူျပည့္ေနတယ္။ အဓိက ကေတာ့ ဘာဘီကယူး ေပါ့။    အကလဲရွိတယ္။ ေဟာ္တယ္ က သူေတြက တာေလာက္ေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့။ ကၽြန္မစိတ္ထင္ ပုဂံအကနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္လားလို႔။ တစ္ခု လြဲေနတာ မ်က္လံုးအၾကည့္..  သူတို႔က တီးလံုးနဲ႔အညီ မ်က္လံုးက ဟိုေရႊ႔ဒီေရႊ႔နဲ႔..  ကာခ်ယ္ေတြ အေပၚ ေအာက္ဆိုးထားပီးေတာ့  အကတစ္ခုလံုးအဓိကမ်က္လံုးဘဲ။

၀မ္းသာအားရေတြ႔တာေတာ့ ေရငန္းသီးပါ။  အၾကီးၾကီးဘဲ။ ခ်ိဳလဲခ်ိဳတယ္။ မာမီ့ကိုေျပာျပေတာ့ အေစ့ယူ လာခဲ့ပါတယ္။ ျခံထဲမွာစိုက္မယ္တဲ့။ ကၽြန္မလဲ သယ္လာတယ္။ 

ဘာလီ ပန္းခ်ီကားမ်ား ႏွင့္ ကၽြန္းဂုဏ္ေဆာင္ပန္း

ဘာလီကၽြန္းရဲ႔ ဂုဏ္ေဆာင္စကားပန္းေလးပါ။ ပီးေတာ့ ပန္ခ်ီကားေတြအမ်ားၾကီးထဲက လိုခ်င္လြန္းလို႔/ မသယ္ႏိုင္လို႔ ထားခဲ့ရတဲ့ပန္ခ်ီကားေလးေတြပါ။ ပန္းခ်ီကားေတြအရမ္းအသက္၀င္လြန္းလို႔ ကၽြန္မအရမ္း သေဘာက်ခဲ့တာပါ။  ပီးေတာ့ ဒီစကားပန္းေလးေတြပံုအတိုင္း ပန္းပြင့္ေလးနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ကလစ္ေလးေတြ လဲရွိတယ္။
စကားပန္းေလးေတြေမႊးလဲေမႊးတယ္။ စားပြဲတိုင္းလိုလို အုန္းလက္ေျခာက္ေလးေတြနဲ႔ ပန္းတစ္ပြင့္အလွဆင္ထားတာေတြ႔ရတယ္။ 
ေနာက္ဆံုးေန႔ temple တစ္ခုသြားေတာ့ ေျမြရွိတယ္။ အဲထဲ၀င္ေတာ့ ဆန္နဲနဲႏွဖူးမွာကပ္ေပးပီး ပန္းတစ္ပြင့္ပန္ေပးတယ္။ 
(မ်က္လံုးျပဴးျပတာမဟုတ္ပါ)


Sunday, April 25, 2010

Inna Grand Bali Beach တစ္ေန႔တာ (၁)

ဒီပန္ဆာ (ဘာလီ) ေလယဥ္ကြင္းေရာက္ေတာ့ ည(၁) နာရီေက်ာ္ပီ။ ေဟာ္တယ္ကလာၾကိဳတဲ့ကား က ေလယဥ္ ေနာက္က်တာမေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ ျပန္သြားပီ။ ဒါနဲ႔ ေလယဥ္ကြင္းမွာတစ္ေနတယ္။ ဌားခ်င္တဲ့ကားက အျပင္က ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေလယဥ္ကြင္းက taxi သမားေတြနဲ႔စကားမ်ားၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေလယဥ္ကြင္း taxi တစ္စီး အျပင္က ကားတစ္စီးဌားပီး ေဟာ္တယ္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ 
5 stars တဲ့... အထဲ၀င္ကတည္းက နဲနဲေတာ့စိတ္ပ်က္သြားတယ္။ ေဟာ္တယ္ ကေတာ့မဆိုးပါဘူး ဒါေပမယ့္ အထဲမွာ ေဟာင္းေနေတာ့ တစ္မ်ိဳးၾကီးဘဲ။ အခန္းက်ဥ္းေပမယ့္ သစ္ေနရင္ သေဘာက်တယ္၊ ဒါေပမယ့္ အခန္းက က်ယ္ပီးေတာ့ ေဟာင္းေနတဲ့အေဆာက္ဦးေဆးသုတ္ထားသလိုဘဲ၊ သိပ္ေတာ့ဘ၀င္မက်ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ အစည္းေ၀းတက္မယ့္သူေတြအကုန္တည္းတဲ့ေနရာမို႔ ဂ်ီးမ်ားေနလို႔မရဘူးေလ။
အစားေသာက္ကေတာ့အရမ္းေကာင္းတယ္။ မနက္စာ၊ ေန႔လည္စာ၊ ညစာ အကုန္ဘဲ။ ခံတြင္းေတြ႔ ေလာက္ေအာင္ အခ်က္ျပဳတ္ေကာင္းၾကတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဟိုတယ္အခန္းမွာ ေနာက္ပိုင္းညအိပ္ခ်ိန္ ေတြ ေလာက္သာ ၀င္ျဖစ္ေတာ့တာပါ။ တစ္ေနကုန္နီးပါးအစည္းေ၀းခန္းထဲမွာ ညေနပိုင္းလဲ အျခားပင္လယ္ကမ္း ေျခဘက္မွာ ညေနစာသြားစားၾကတယ္။ 

အခန္းက (၉) ထပ္မွာ၊ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ မနက္ ၃ နာရီနီးပါးရွိေနပီ။ အိပ္လို႔လဲမရပါဘူး။ ဟိုလွည့္ ဒီလွည့္နဲ႔ ေနာက္ေန႔ မနက္ စာ ၇ နာရီေတာင္သြားမစားႏိုင္ဘူး၊ အစည္းေ၀းထဲ တန္းသြားလိုက္တယ္။
အိပ္ငိုက္တာေပါ့ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲ။ သတိေတာ့ထားရေသးတယ္၊ ဓာတ္ပံုေတြအလကားရသလို ၀ိုင္းရိုက္ေနၾကတယ္။ ေတာ္ၾကာ အိပ္ေနတဲ့ပံုပါသြားမေကာင္းဘူးေလ။ း)
 မနက္ေစာေစာ မွာ ၀ရန္တာကိုထြက္ပီး ေနထြက္လာတာၾကည့္တယ္။  ေနထြက္တာအရမ္းျမန္တာဘဲ..  စကၠန္႔ပိုင္းဘဲၾကာမယ္ထင္တယ္။  ၾကည့္ပီးရင္ေတာ့ ျပန္အိပ္တာဘဲ။  

ဘာလီကလူေတြ လက္မႈပန္းပုပညာအရမ္းေတာ္ၾကတယ္။ သစ္သားေတြထုထားတာေရာ၊ သစ္ျမစ္ဆံု ေတြ ထုထားတာေရာ၊ ဖန္အလွဆင္ ပန္းပုေတြေရာ၊ ပန္းခ်ီေရာအရမ္းလွတယ္။ ေနရာတိုင္းလိုလို ေတြ႔ရတယ္။ ေဟာ္တယ္ထဲမွာ တင္ ပန္းပုရုပ္ေတြအေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႔တယ္။

















ညပိုင္းေတာ့ ေဟာ္တယ္အေနာက္ဘက္ကမ္းေျခလမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာတယ္။ သဲျပင္ေတြ႔ေတာ့ ဖိနပ္ခၽြတ္ ပီး၀မ္းသာအားရဆင္းေလွ်ာက္မလို႔ သဲက ၾကမ္းလိုက္တာ.. ဒါနဲ႔ ေလွ်ာက္လမ္းေလးေပၚဘဲျပန္တက္ပီး စိတ္ ေလေလနဲ႔ ပင္လယ္ကမ္းေျခကိုၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ေခြးေလးတစ္ေကာင္ေတြ႔တယ္။
ဘာလီကၽြန္းကအၾကီးၾကီး ကမ္းေျခေတြအမ်ားၾကီးရွိတယ္။ ကၽြန္မတို႔ညေနစာသြားစားတဲ့ ကမ္းေျခမွာ သဲေလးေတြကႏုတယ္။ ပီးေတာ့ လႈိင္းၾကီးတယ္။  ေရလႊာေလွ်ာစီးသင္တန္းေက်ာင္းရွိတယ္။  
 

Thursday, April 22, 2010

Jakarta ခရီးစဥ္- ေမ်ာက္/မိေက်ာင္း/ဖြတ္

မနက္စာစားပီးတာနဲ႔ taman mini ကိုထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေနကလဲေတာ္ေတာ္အရွိန္ျပင္းတယ္။  စိတ္၀င္စား စရာေတြမ်ားေနေပမယ့္ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္ဖို႔ကို အားမရွိေတာ့ဘူး။ ကားနဲ႔ဘဲ လွည့္ပတ္တယ္။ တစ္ေနရာ အေရာက္ေတာ့ ေမ်ာက္ေလး တစ္ေကာင္ေတြ႔လို႔ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ကားေပၚက ဆင္း ေမ်ာက္ေလးရွိတဲ့ေနရာ ေရာက္သြားတယ္။ သနားပါတယ္။ ခြက္ကေလးကိုင္ပီး ပိုက္ဆံလိုက္ေတာင္းေနရွာတာ။

ေနာက္ေတာ့ လူမိ်ဳးႏြယ္တစ္စုတစ္စုရဲ႔အိမ္ေတြကို ကားနဲ႔လွည့္ပီး ဓာတ္ပံုေလးေတြရိုက္လာခဲ့တယ္။ ရံုးပိတ္ ရက္ေတြဆိုရင္ သူတို႔လူမ်ိဳးေတြရဲ႔ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈအကသင္တန္းေတြ အိမ္ေတြထဲမွာဖြင့္ထားတယ္။ အလကား သင္ေပးတယ္။ ခ်က္ျပဳတ္နည္း၊ ဘာသာစကား၊ အႏုပညာ အစံုပါဘဲ။ ေလးလဲေလးစားမိတယ္။ သူတို႔ယဥ္ေက်းမႈ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ထိမ္သိမ္းတတ္တဲ့အမူက်င့္ကိုပါ။

ေလယဥ္ခ်ိန္နီးပီမို႔.. ျပန္ေတာ့မယ္.. ေလယဥ္ကြင္းဆင္းရအံုးမယ္ဆိုပီး ျပန္အထြက္မွာ ဖြတ္ လိုလို အေဆာက္ ဦးတစ္ခုထပ္ေတြ႔တာနဲ႔စိတ္၀င္စားပီးသြားၾကည့္မိပါတယ္။ မိေက်ာင္းရွိတယ္..အထဲမွာ ၊ မိေက်ာင္းဥ ေတြေရာ၊ ဖြတ္လိုလို အေကာင္ၾကီးေရာ..သူမ်ားကိုင္ပီး ဓာတ္ပံုရိုက္တယ္..ကၽြန္ေတာ့အေသေၾကာက္.. အျမီး နားေတာင္မသြားရဲဘူး။
 ေျမြလဲရွိတယ္။ ၾကက္ႏွစ္ေကာင္ယူလာပီး ေျမြရွိတဲ့ေနရာကို အလုပ္သမားက ပစ္လိုက္တာ ေျမြက ဖမ္းပီးေတာ့ေလ... အီးးးးးးး ေျပာရင္းနဲ႔အသည္းယားတယ္.. ျမိဳတာ... သနားပါတယ္ ၾကက္ကေလးက။

ျပန္အထြက္မွာေတာ့ ေနလဲေစာင္းေနပီ...  ျပည္တြင္းေလယဥ္ကြင္းကို အျမန္သြားရပါတယ္။  သူတို႔ေလယဥ္ ကြင္းက ပန္းျခံနဲ႔ပိုတူေနတယ္။  ေလယဥ္နဲနဲေနာက္က်တယ္။  သိပ္မၾကာပါဘူး။ ဘာလီ (ဒီပန္ဆာ) ေလဆိပ္ ကိုေရာက္ပါေတာ့မယ္။

 
Powered by Blogger