ပဂ်ီေသြး (ေခၚ) အုန္းဆံ

ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္က မႏၱေလးမွာေနတယ္။ ျခံ၀င္၀င္ျခင္းေထာင့္မွာ အုန္းပင္အိုၾကီးတစ္ပင္ရွိတယ္။ ကၽြန္မ မွတ္မိသေလာက္အရြယ္မွာတင္ အပင္ကအျမင့္ၾကီးနဲ႔ အသီးေတြေ၀ေ၀သီးေနပီေလ။
အဲတုန္းကမႏၱေလးမွာအုန္းသီးရွားတယ္ထင္တာဘဲ၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ေတာ္ရံုဆိုအုန္းသီးမစားရဘူး။ ပြဲေတြ ဘာေတြရွိရင္ေတာ့ ေစ်းခ်ိဳမွာ အုန္းသီးသြား၀ယ္ရတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ မိုးသည္း ေလျပင္းတိုက္လို႔ အုန္းသီးေျခာက္မ်ားေၾကြက်ရင္ မိုးေရထဲေျပး၀ိုင္းေကာက္ၾကတာဘဲ။
ကၽြန္မအံုးသီးေတာ့အရမ္းၾကိဳက္တယ္... အုန္းေရလဲၾကိဳက္တယ္.. အုန္းသားဖတ္ေတြကို ထညက္ခဲေလးနဲ႔ ဒီတိုင္း ထိုင္စားလဲၾကိဳက္တယ္၊ အုန္းသီးႏုႏုေလးေတြလဲၾကိဳက္တယ္.. အၾကိဳက္ဆံုးက အုန္းဆံ.. ပဂ်ီေသြး လို႔ ေခၚတယ္ထင္တာဘဲ...

ဒါေၾကာင့္အုန္းသီး၀ယ္တိုင္း အပင္ေပါက္ေလးပါတဲ့ဟာေရြးေရြး၀ယ္တယ္.. ေဖာ့နဲ႔တူတယ္..ဘာအရသာမွလဲ မရွိဘူး လို႔ ေျပာၾကတယ္.. ၾကိဳက္တဲ့သူကေတာ့ ၾကံဖန္ၾကိဳက္တာဘဲမဟုတ္လား..
ႏွစ္တိုင္းအိမ္ျပန္ခါနီးဆို မာမီက အုန္းသီးေတြ၀ယ္ပီး အပင္ေပါက္လာေအာင္ေဖာက္ထားတတ္တယ္။ အရင္ကဆို အလွစိုက္ထားတဲ့အုန္းပင္ေသးေသးေလးေတြလဲ အကုန္ဆြဲႏုတ္ပီး အထဲကအဆန္လိုက္ရွာပီး စားတာဘဲ... အခုေတာ့ အုန္းသီးေပါတဲ့ကၽြန္းမွာေနေတာ့ အရမ္းအဆင္ေျပတယ္.. အုန္းသီးပိစိကေန... အပင္ေပါက္တဲ့အထိ..အုန္းေရခ်ိဳကေန...ရွာလကာရည္ျဖစ္တဲ့အထိ... အခ်ဥ္ေဖာက္ပီး မူးေအာင္ေသာက္ တဲ့အေရထိ ၀ယ္လို႔ရတယ္...
သိတဲသူေတြမ်ားရွိမလား ဘယ္လိုေခၚလဲေမးၾကည့္ပါေသးတယ္.. တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးေျပာလို႔ အုန္းသီးထဲ က အဆန္ကို ပဂ်ီေသြးလို႔ ေခၚသလား..ဘယ္လိုေခၚလဲသိရင္လဲ ေျခရာေလးခ်န္ခဲ့ပါအံုး...
ကူးကူးလို အုန္းသီးထဲကအဆံကို ႏွစ္ႏွစ္သက္သက္ ၾကိဳက္တဲ့သူေတြမ်ားလဲ ရွိအံုးမလားေတာ့မသိ...

ဒါဘဲဗိုက္မျပည့္ေပမယ့္ ႏွစ္သက္တဲ့အစာတစ္ခုမို႔ အမွတ္တရ တင္ထားလိုက္ပါတယ္။