Pages

Monday, September 1, 2008

ဘာအားငယ္စရာရွိလဲ

ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ကရံုးပိတ္ရက္မွာပြဲေတြကဆက္၊ဟိုသြားဒီသြား ဒီကရာသီဥတုကလဲမမွန္ဒါလဲပါ
တယ္။ ကၽြန္မဖ်ားပါေလေရာ။ အသံေတြ၀င္၊ေခ်ာင္ဆိုး ကိုယ္ေတြပူ။ ကိုက္ခဲၿပီးလူကအားကိုမရွိ
ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မနဲနဲပင္ပန္းရင္ဖ်ားတယ္။ အထူးသၿဖင့္ကိုယ္ပူတာ။ အရင္ကဆိုBiogesic ၁လံုး
နဲ႔ကိစၥၿပတ္တယ္။ အခုေတာ့ေတာ္ေတာ့ကိုခံရတယ္။ မေန႔ညေနေတာ့ေဆးသြား၀ယ္အံုးမွဆိုၿပီး
အၿပင္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ပိုက္ဆံကအိတ္ထဲကဟာနဲ႔ေလာက္မွာမဟုတ္ေတာ့အနီးဆံုး ATMကို
သြား၊ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ Offline၊ ပိုက္ဆံထုတ္လို႔မရ။မထူးေတာ့ဘူးဆိုၿပီးနီးရာဘတ္စ္ကားေလးတက္
စီးၿပီးၿမိဳ႕ထဲဘက္ကေမာလ္ ကိုထြက္လာခဲ့တယ္။ ဒီကကားေလးေတြကဂ်စ္ကားလိုမ်ားအရွည္ၾကီး၊
ကၽြန္မအစြန္မွာထိုင္ၿပီး ကားထြက္ရင္ေနာက္ကိုေငးၾကည့္ရတာ၀ါသနာပါတယ္။ သိပ္မၾကာဘူး
ဂုန္ေလွ်ာ္အိတ္ၾကီးမႏိုင္မနင္းနဲ႔ ကေလး(၃)ေယာက္ကားေပၚတက္လာတယ္။ ေကာင္မေလးက
ေတာ့အၾကီးဆံုးၿဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။သူတို႔တက္တာနဲ႔ အနံ႔ကနံေစာ္ေနတာကားေပၚမွာ။
ကၽြန္မမိုင္ဂရိန္း ေခါင္းကိုက္ေရာဂါရွိေတာ့အနံ႔ၿပင္းေတြကိုအရမ္းေၾကာက္သူပါ။ ဒါေပမယ့္ မေန႔ညေနကေတာ့ကၽြန္မကသူတို႔အနံ႔ေတြထက္သူတို႔ဘ၀ေလးေတြကိုပိုစိတ္၀င္စားမိတာ
အမွန္ပါ။ သူတို႔ေလးေတြကိုၾကည့္ပီးကၽြန္မစိတ္ထဲမွာနင့္သြားတာဘဲ။ ေကာင္မေလးကအပ်ိဳ
ေပါက္ေလး၊ ၀တ္ထားတာစုတ္ၿပတ္သတ္ေနတာ၊ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ကေတာ့အငယ္
ေလးေတြ၊ ကားခတစ္ေယာက္ကို ၁၅ ေပးရတယ္။ သူတို႔သံုးေယာက္ေပါင္းမွ ပိုက္ဆံက ၇ ဘဲရွိ
တယ္။သူမ်ားေတြကားခေပးၿပီးေတာ္ေတာ္ၾကာမွ ေကာင္ေလးကဒရိုင္ဘာကိုရွိတဲ့ပိုက္ဆံေလး
လွမ္းေပးတယ္။ဒရိုင္ဘာကဘာမွၿပန္မေၿပာေတာ့သူတို႔သံုးေယာက္၀မ္းသာသြားလိုက္တဲ့မ်က္ႏွာ
...ကၽြန္မအခုထိၿမင္ေယာင္ေနတုန္း။ သူတို႔ဆင္းသြားေတာ့လဲမိုးကရြာ..ေလကတိုက္ေနဆဲပါ။
လမ္းေဘးနားမွာကေလးေတြအထုတ္ၾကီးေတြထမ္း၊ ရရာလုပ္စားေနပူမိုးရြာမေရွာင္၊ သူတို႔ေလး
ေတြဖ်ားနာရင္ဘယ္လိုမ်ားလုပ္ၾကမလဲ၊ ထီးလဲမပါ၊ အ၀တ္စားေတြမိုးရြာရင္စို၊ ေနပူရင္ေၿခာက္။
ဒီေလာက္ေဆးေတြေစ်းၾကီးတဲႏိုင္ငံမွာ ...ကၽြန္မစိတ္အရမ္းထိခိုက္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္သူငယ္ခ်င္း
ပင္ကီ နဲ႔အၿပင္ထြက္တိုင္း ကၽြန္မလမ္းေဘးကကေလးေတြကိုလိုက္ေငးရင္သူစကားလြဲၿပီးဆြဲဆြဲေခၚ
တယ္။ ကၽြန္မအရမ္းသူမ်ားေတြအတြက္လိုက္စိတ္ထိခိုက္ေပးႏိုင္လြန္းတယ္တဲ့။ ကိုယ္ကဘာမွထိထိ
ေရာက္ေရာက္မလုပ္ေပးႏိုင္မယ့္အတူတူလိုက္ၿပီးစဥ္းစားစိတ္ကိုဒုကၡမေပးပါနဲ႔တဲ့။ သူေၿပာတာလဲ
ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္မကလဲေတြ႔ဘဲေတြ႔ႏိုင္လြန္းတယ္။အမွန္ကကၽြန္မအဲဒီကေလးေတြအတြက္ ကားခ ေပးေပးမလို႔ပါ။ သူတို႔ကို ကၽြန္မၾကည့္ေနတာေတြ႔ေတာ့ နဲနဲၾကီးတဲ့ေကာင္ေလးက ေနာက္ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ကိုတီးတိုးတီးတိုးေၿပာၿပီးရီေနလို႔ကၽြန္မလဲရွက္တာနဲ႔မေပးေတာ့ဘူး။
ကၽြန္မေနမေကာင္းရင္အရမ္းစိတ္အားငယ္တယ္။ မ်ားေသာအားၿဖင့္တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုၿဖစ္ေနေတာ့
အလိုလိုေနရင္းစိတ္အားငယ္ေနတာမ်ားတယ္။သူမ်ားေတြလိုဟိုသြားဒီသြား ရံုးပိတ္ရက္ေတအစုလိုက္
ေပ်ာ္ၾကပါးၾက၊ ကၽြန္မကေတာ့အိမ္ထဲမွာ ေဆးေသာက္ၿပီးအိပ္ေနရတာမ်ားတယ္။ ဒါေပမယ့္ကၽြန္မမွာ
စားစာရာရွိတယ္။ ေနစရာလံုလံုၿခံဳၿခံဳရွိတယ္။ ၀တ္စရာရွိတယ္။ ဖ်ားရင္ေဆး၀ယ္ေသာက္ဖို႔ပိုက္ဆံရွိ
တယ္။ ကၽြန္မေနမေကာင္းရင္ဂရုစိုက္မယ့္သူေတြအမ်ားၾကီးရွိတယ္။ ဘာအားငယ္စရာရွိလဲေနာ္...
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ၿပန္အားတင္းလိုက္တယ္။
တစ္ခါတစ္ေလကိုယ့္ထက္ၿမင့္တဲ့သူေတြၾကည့္ပီးအားက်သလိုကိုယ့္ထက္နိမ့္တဲ့သူေတြၾကည့္ၿပီးေတာ့
လဲကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ဘာမ်ားလုပ္ေပးႏိုင္မလဲဆိုတာကၽြန္မအၿမဲစဥ္းစားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ဘဲ
ဒီအလုပ္ထဲမွာေရာက္ေနတာထင္ပါရဲ႕။

0 Comments:

Post a Comment

ကူးကူးေရ...

 
Powered by Blogger