Pages

Friday, September 19, 2008

ပုလုဧ။္ ကေလး ေပါက္စီ

1 Comments:

kyaw zin dean said...

အားလံုး၀ိုင္းစဥ္းစားဘို့အတြက္ စဥ္းေတာင္မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ပါဘူး ဆိုတဲ့
ေခါင္းစဥ္ေလးနဲ့ စာနည္းနည္းေရးခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ blog မရွိေတာ့ ၾကံုရာမွာပဲ ကပ္ေရးမယ္လို့ စိတ္ကူးထားလို့ေလ။
သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိျပီး ေကာက္ေရးတယ္ဆိုပါဆို့။ အဓိက ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းနွင့္ မိသားစု
ခံစားေနရတဲ့ ဒုကေတြကို ျပန္ေျပာင္းၾကည့္ရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၀)နွစ္ေက်ာ္ (၁၁)နွစ္ဆီက အတိတ္ကို ျပန္သြားရပါလိမ့္မယ္။
လြယ္လြယ္နဲ့ေျပာရရင္ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ အမည္က ကိုေက်ာ္လို့ဘဲ မွတ္လိုက္ၾကရေအာင္။ ကိုေက်ာ္ က အဖိုးျဖစ္သူထံမွ ကံ
အေၾကာင္းတရားေၾကာင့္ ေသတမ္းစာအရ ေျမကြက္ကို ခက္ခဲစြာျဖင့္ ရရွိလိုက္ပါတယ္။ ေသတမ္းစာက လည္း လြန္ခဲ့တဲ့
နွစ္ေပါင္း (၁၀၀)ေက်ာ္ကတည္းက ေရးထားတာပါ။ ေသတမ္းစာအရ မ်ိဳးရိုး အစဥ္အဆက္ ကိုေက်ာ္ျဖတ္လာျပီး ဖခင္လက္ထဲ
ကို ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ ေနရာကေတာ့ ဒဂံုျမိဳ့နယ္ တစ္ေနရာ ဗိုလ္ခ်ုဳပ္ေစ်းနဲ့လည္းနီး၊ ေရွြတိဂံု ဘုရားနဲ့လည္းနီး တဲ့ တစ္ေနရာ
ဆိုပါေတာ့။ တိုက္သစ္ေတြ ေဆာက္မယ္ဆိုျပီး ၁၉၉၇ခုနွစ္ထဲက ကန္ထရိုက္တာနွင့္ စာခ်ုပ္ခ်ုပ္ၾကတယ္။ ကန္ထရိုက္တာက
ေျမရွင္ ဘယ္လိုနည္းနဲ့ အထူးရရွိခဲ့တယ္ဆိုတာကို ကိုယ့္အတြင္းလူေတြဆီက သိရွိခဲ့တယ္။ ဒါနဲ့ပဲ ေက်ာက္ခဲေရေပၚ ဆိုျပီး
သူ့လိုုခ်င္တဲ့ စီမံကိန္းကိုဆြဲျပီး စာခ်ုပ္ ခ်ုပ္ေတာ့တာပါဘဲ။ သူ့စီမံကိန္းက တိက်သလား မေျပာတတ္ဘူး။ ကိုေက်ာ္တို့ မိသားစု
ခုထက္ထိ ကန္ထရိုက္ဆီက ရလာဒ္က ဘာတစ္ခုမွ မခံစားရေသးဘူး။ စဥ္းေတာင္မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ဘူး။ ၁၉၉၇ ခုနွစ္ထဲက
ခ်ဳပ္ထားတဲ့ စာခ်ုပ္က ၂၀၀၈ ခုနွစ္ကုန္ေတာ့မယ္ ဘာမွ အရာမထင္ေသးဘူး။ ကိုေက်ာ္က ရန္ကုန္မွာ သိတ္မေနရဘူးေလ။
တာ၀န္နဲ့ခရီးေ၀းသြားရတာမ်ားတယ္ေလ။ ကိုေက်ာ္မရွိခိုက္ မိဘေတြရဲ့ အသက္ၾကီးမွဳ၊ယံုၾကည္မွဳေတြကို ကန္ထရိုက္က
ေသခ်ာေလ့လာျပီး က်က်နန စီမံကိန္း (plan ) ဆြဲသြားတာလား?။ အပိုင္ပဲဆိုျပီး သူေဆာက္လို့ ရွံဳးခဲ့သမွ် ကုန္က်ေငြေတြကို
သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြဆီက ျပန္ကဲ့ယူခ်င္ေနတယ္ေလ။ စဥ္းေတာင္မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ဘူး။ ကန္ထရိုက္တာကဘုရားလူၾကီးေလ။

Post a Comment

ကူးကူးေရ...

 
Powered by Blogger