Pages

Tuesday, September 9, 2008

ကၽြန္မအေၾကာင္းတေစ့တေစာင္း

ဒီတစ္ခါေတာ့ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုေရးေတာ့မယ္။ ကၽြန္မကို မႏၱေလးၿပည့္သူ႔ေဆးရံုၾကီးမွာ
မာမီကဗိုက္စနာတာစေနေန႔...ကေနေနာက္အပတ္စေနေန႔ညေနထိဗိုက္နာၿပီးေတာ့ည
(၉)နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလးမွာေမြးလာတဲ့စေနသမီးပါ။ ေမြးစက ၉ေပါင္ခြဲရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေမြးရတာခက္သလားေတာ့မဆိုတတ္ဘူး။ ေမြးေမြးၿပီးခ်င္မွာအေဖဘက္ကအဖိုးကေတာ့ မရွိေတာ့ေပမယ့္အဖြားကရွိေသးတယ္။ သူကသူခ်စ္တဲ့သူ႔သားရဲ႔သမီးဦးဆိုေတာ့အရမ္း ကိုခ်စ္ခဲ့တာပါ။ကၽြန္မငယ္နာမည္ကိုလဲသူဘဲေပးခဲ့တာ။ ငယ္ငယ္ကတစ္ေယာက္တည္း အလုိလိုက္တဲ့သူေတြၾကားမွာၾကီးလာေတာ့ေမာင္ေလးေမြးေတာ့ (၃)ႏွစ္ေလာက္
ကြာတယ္။တစ္ခါမွကေလးမထိန္းဖူးဘူး။ ေမာင္ေလးကိုအန္တီေလးကိထန္းတယ္။ ကၽြန္မ
ကိုအေဖ့ဘက္ကတူတစ္ေယာက္ကထိန္းတယ္။ ေမာင္ေလးနဲ႔ညီမေလး (၁)ႏွစ္ဘဲကြာတယ္။
ညီမေလးေမြးေတာ့မာမီကေရမႊာအရင္ေပါက္ၿပီးကေလးအေသေလးဘဲထြက္လာဖို႔ေစာင့္
ေနၾကတာ..ေနာက္ဆံုးညီမေလးထြက္လာေတာ့မဲညိုေနၿပီးအသက္ရွိေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့
သူကေမာင္ႏွမသံုးေယာက္မွာအညိဳဆံုး။ရုပ္ကေတာ့ၿဂိဳဟ္ရုပ္ကေလး..ဟိဟိ
(အခုေတာ့အေခ်ာဆံုးၿဖစ္ေနပါပီ)
ကၽြန္မအငယ္ေတြကိုအႏိုင္က်င့္လြန္းလို႔အသက္(၄)ႏွစ္ဘဲရွိေသးတယ္အသက္ကိုေမြးစာရင္း
မွာတစ္ႏွစ္ေပးၾကီးလိုက္ၿပီးသူငယ္တန္းကိုပို႔လိုက္တယ္။ေက်ာင္းတက္တုန္းကငိုလိုက္ရတာ။
အေဖကေတာ့ကၽြန္မကိုအခ်စ္ဆံုးဆိုေတာ့ေက်ာင္းတစ္ေန႔လံုးၿခံအၿပင္ၿခံစည္းရိုးကေနလာထ
ေစာင့္ေနတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ေက်ာင္းေပ်ာ္ၿဖစ္လာပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္မေလး
တန္းတုန္းအထိအၿမဲအဆင့္(၁)ရတယ္။စာၾကိဳးစားခ်င္လြန္းလို႔မထင္ပါနဲ႔။ မာမီကညေနအိမ္
ၿပန္ေရာက္ရင္ကူးလာတဲ့စာအုပ္ကိုၾကည့္လက္ေရးနဲနဲေစာင္းၿပီးဆိုအကုန္ၿဖဲၿပစ္အစကေန
ၿပန္ေရးခိုင္းတာ။စာက်က္ခိုင္းတာလဲအိပ္ခ်င္ရင္ေတာင္မ်က္ႏွာသြားသစ္၊စာက်က္။ အဲဒီတုန္း
ကကၽြန္မမာမီ့ကိုဘယ္ေလာက္မၾကိဳက္လဲဆိုရင္..ထမင္းစားေရေသာက္ကလြဲလို႔စကားမေၿပာ
ဘူး။ ေက်ာင္းဆင္းတာနဲ႔စႏၵယားတီးတာသြားသင္ရတယ္။ ေအာင္ေတာ္မူဘက္မွာ။ ၿပီးတာနဲ႔
တစ္ေခ်ာင္းထိုး၊ ႏွစ္ေခ်ာင္းထိုးတစ္ခါတည္းဆက္သင္ရတယ္။ ငယ္ငယ္ကကၽြန္မအေမေတာ္
ေတာ္ရက္စက္တဲ့သူလို႔ၿမင္တယ္။ အငယ္ႏွစ္ေယာက္ကိုလဲၾကည့္မရဘူး။ သူတို႔ရွိလို႔ကၽြန္မ
အဲလိုၿဖစ္ရတာဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့....ေနာက္ေတာ့ရန္ကုန္ေၿပာင္းၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာအငယ္ႏွစ္
ေယာက္ကတစ္ဖြဲ႕၊ ကၽြန္မကတစ္ဘက္၊ လံုး၀ကိုမတည့္တာ။သိပ္မၾကာပါဘူးကၽြန္မအသက္
၁၅ႏွစ္နဲ႔တကၠသိုလ္ဆက္တက္ဖို႔တစ္ၿခားေနရာကိုထြက္သြားရတယ္။ အဲဒီေတာ့မွအိမ္ကို
အရမ္းသတိရၿပီးအၿမဲကိုၿပန္ခ်င္တယ္။ ေမာင္ေလးညီမေလးကိုလဲသတိရတယ္။ အေဆာင္
မွာေနရတာ။ စည္းကမ္းကလဲၾကီးေတာ့ေနရတာမလြတ္မလပ္နဲ႔အရမ္းကိုငရဲထဲေရာက္ေန
သလိုခံစားရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္မိဘလက္ကလြတ္ပီဆိုေတာ့ သီခ်င္းလဲမဆုိေတာ့ဘူး၊ စႏၱ
ယားလဲမတီးေတာ့ဘူး၊ ကိုယ္မလုပ္ခ်င္တဲ့ဟာေတြအတင္းလုပ္ခိုင္းခဲ့တဲ့ဟာေတြကုန္လံုး
မလုပ္ေတာ့ဘူး.. စေနသမီးမို႔လားေတာ့မသိဘူးေခါင္းမာတယ္လို႔ေၿပာလို႔ရတယ္။ ေက်ာင္း
အထိမာမီဘဲအကုန္လိုက္လုပ္ေပးရတယ္။ အေဆာင္မွာအ၀တ္အစား၊ အိပ္ရာ၊ အစစရာရာ
ေက်ာင္းပိတ္လို႔ရန္ကုန္ၿပန္ရင္လဲမာမီကဘဲလာၿပီးအထုတ္ထဲမွာပစၥည္းေတြထည့္၊ သိမ္းထား
သင့္တဲ့အရာေတြကိုသိမ္း၊ကၽြန္မဘာမွကိုမလုပ္ပါ။ လုပ္လဲမလုပ္တတ္ဘူး။ ေစာင္အထူေခါက္
ရင္ေတာင္အေဖကေလးတယ္ဆိုၿပီးသူကိုယ္တိုင္ေခါက္ေပးတယ္။ အိမ္ေရာက္လဲဘာမွမခိုင္း
ဘူး။ အိပ္ေနရင္ေတာင္ေနထြက္ရင္ေနထိုးမွာစိုးလို႔ေစာင္အထူေတြကာထားေပးတယ္။ မခိုင္း
ရတဲ့အေၾကာင္းကလဲရွိတယ္။ ကၽြန္မကအိမ္မွာအၿခဴခ်ာဆံုး။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းကမႏၱေလး
နန္းတြင္းကစစ္ေဆးရံုမွာေဆးသြားသြားထိုးရတာမွတ္မိေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာလဲအဖိုး
အဖြားတို႔ရဲ႔ေသြးတိုးအေမြကိုလက္ခံရရွိၿပီးအလိုလိုေနရင္းေသြးတိုးေနတာ.. ေသြးတိုးရဲ႕ေနာက္
ဆက္တြဲေတြကေတာ့သိတဲ့အတိုင္းဘဲ...ကၽြန္မေက်ာင္းၿပီးလို႔အိမ္ၿပန္ေရာက္တာနဲ႔ေမာင္ေလး
နဲ႔ညီမေလးကတကၠသိုလ္ေရာက္သြားၿပီ..ဆိုေတာ့အိမ္မွာတစ္ေယာက္တည္းကေလးၿပန္လုပ္
ေနတာ။အဲဒီတုန္းက ၁၉ႏွစ္မၿပည့္တတ္ေသးဘူး။ ကၽြန္မေက်ာင္းေနခဲ့တဲ့သက္တမ္းတစ္
ေလွ်ာက္မွာမွတ္မွတ္ရရမိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္း(၂)ေယာက္ဘဲရွိတယ္။ တစ္ေယာက္ကမအိ၊
မႏၱေလးမွာက်န္ခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကအေထြး၊ သူကေတာ့အေမရိကားေရာက္ေန
ၿပီထင္တယ္။ က်န္တာကေတာ့ေယာက်ာ္းေလးသူငယ္ခ်င္းေတြဘဲရွိတယ္။ဒါေပမယ့္မ်ားေသာ
အားၿဖင့္တစ္ေယာက္တည္းေနရတာကိုပိုသေဘာက်တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလၿပံဳးၿပရမွာ စကား
ေၿပာရမွာအရမ္း၀န္ေလးတယ္။ ကၽြန္မမၾကိဳက္တဲ့မိန္းကေလးေတြကကိုယ့္ကိုလာၿပိဳင္တာ၊
အဲဒီသူေတြဆိုအရမ္းမုန္းတယ္။ ကၽြန္မေယာက္်ားေလးသူငယ္ခ်င္းေတြကိုသာအထက္စီးဆက္
ဆံတတ္ေပမယ့္မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းတိုင္းကိုႏွိမ့္ခ်ၿပီးဆက္ဆံတတ္တယ္။ ကိုယ္သီးမခံႏိုင္
ေတာ့ရင္ခပ္ခြာခြာေနလိုက္တယ္။ အရြယ္ေရာက္ၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္မမၾကိဳက္တဲ့ေယာ္က်ား
ေလးအမ်ိဳးအစားေတြက အလကားေနရင္းကိုယ့္ကိုကိုယ္အားငယ္ေနတဲ့သူ (ေယာက်္ားမွဟုတ္
ရဲ႕လားမသိဘူ)၊ ၿပီးရင္ေယာက်္ားတန္မဲ့ခနဲ႔တဲ့တဲ့ေၿပာတတ္တဲ့သူ၊ စကားေၿပာရင္ေခါင္းပုတ္၊
လက္ပုတ္လုတ္တတ္တဲ့သူေတြ၊ နဲနဲမူးရင္ဦးေႏွာက္ကမစဥ္းစားဘဲမဟုတ္ကဟုတ္ကေတြ
ေလွ်ာက္ေၿပာေနတတ္တဲ့သူေတြ၊သစၥာမရွိတဲ့ေယာက်္ားေတြနဲ႔ ကိုယ္နဲခ်စ္သူၿဖစ္ခဲ့ဖူးသူမိန္း
ကေလးရဲ႕အေၾကာင္းမေကာင္းေၿပာတဲ့သူေတြကိုအေသမုန္းပါတယ္။
ဒီေန႔ေတာ့ဒီေလာက္ဘဲကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္းလိုက္အံုးမယ္... ေနာက္မွဆက္တာေပါ့။

0 Comments:

Post a Comment

ကူးကူးေရ...

 
Powered by Blogger